Platform: PS4, PS4 Pro (tested), Xbox One, Xbox One X, PC
Publisher: Bethesda Softworks
Developer: MachineGames, Arkane Studios
Διάθεση: IGE S.A.
Κυκλοφορία: 26/07/2019

Οκτώβριος του 2017. Το Wolfenstein II: The New Colossus κυκλοφορεί και προστίθεται στο εξαιρετικό σερί της Bethesda, η οποία έχει επενδύσει σωστά στα studios της και να δημιουργήσει μία σειρά αξιολογότατων single-player εμπειριών. Dishonored 1 και 2, Wolfenstein The New Order και The Old Blood, DOOM, Fallout 4, Prey, The Evil Within 1 και 2 και η Bethesda, παρά τα όποια ελαττώματα των παιχνιδιών της, έχει καταφέρει να αποκτήσει τη φήμη ενός πολύ αξιόπιστου δημιουργού. Fast forward στο καλοκαίρι του 2019 και τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Το φιάσκο του Fallout 76, καθώς και η μετριότητα που ακούει στο όνομα Rage 2 και που σαφώς δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλές προσδοκίες, έχουν κλονίσει κάπως τη σιγουρία της εταιρείας. Και μπορεί το Wolfenstein: Youngblood, ένα co-op spin-off ουσιαστικά της σειράς Wolfenstein, να μην αποτελεί μεγάλο στοίχημα, όπως το Starfield ή το The Elder Scrolls VI, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως λίγους μόλις μήνες πριν το DOOM Eternal, η Bethesda θέλει να ανακάμψει. Δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα δεν τη δικαιώνει.

Βρισκόμαστε στην Αμερική του 1980, 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του Wolfenstein II. Ο θρυλικός B.J. Blazkowicz και η γυναίκα του, Anya, έχουν μεγαλώσει τις δίδυμες κόρες τους, Jessica και Sophia, οι οποίες αποτελούν και τις πρωταγωνίστριες της ιστορίας μας. Ξαφνικά και κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ο πατέρας των 2 γυναικών εξαφανίζεται, με τις ίδιες να ανακαλύπτουν πως ο B.J. ταξίδεψε στο – ακόμη υπό Γερμανική κατοχή – Παρίσι για να συναντηθεί με τη Γαλλική Αντίσταση. Αποφασισμένες, οι Jessica και Sophia ακολουθούν το παράδειγμα του πατέρα τους και καταφτάνουν στη Γαλλική Πρωτεύουσα, αναζητώντας τον. Δυστυχώς, όσο ενδιαφέροντα και αν ακούγονται τα παραπάνω, το σενάριο κινείται σε πολύ ρηχά νερά και δεν αποδίδει τα αναμενόμενα στην πράξη. Γι’ αυτό ευθύνεται κυρίως η ελάχιστη αφήγηση, αφού αν εξαιρέσουμε κάποια δυνατά cutscenes στην αρχή και στο τέλος του παιχνιδιού, τα cinematics λάμπουν διά της απουσίας τους. Είναι ξεκάθαρο πως το σενάριο υπάρχει απλώς για να δίνει λόγο ύπαρξης στο παιχνίδι και δεν αγγίζει ούτε κατά διάνοια τις πολύ δυνατές ιστορίες των προκατόχων του. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς οτι αυτό επηρεάζει τις 2 πρωταγωνίστριες μας, οι οποίες δεν αναπτύσσονται ποτέ επαρκώς. Μάλιστα, οι 2 τους μοιράζονται κάποιες πολύ cringe σκηνές, αφού κάθε φορά που το παιχνίδι παίρνει το χρόνο του για να φορτώσει το επόμενο επίπεδο οι 2 αδερφές επιδίδονται σε αστειάκια και και πειραγματάκια, που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω που αποσκοπούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θυμίζουν σε τίποτα τη θρυλική φιγούρα του πατέρα τους.

Αξίζει να τονιστεί εδώ, οτι το παιχνίδι αναπτύσσεται από την Machine Games ( όπως αναμενόταν ), αλλά για πρώτη φορά η Arkane Studios συμμετέχει στη δημιουργία. Κάπως έτσι, το Youngblood είναι το πρώτο Wolfenstein που δεν έχει την κλασσική γραμμική δομή των υπόλοιπων παιχνιδιών της σειράς, αλλά διακατέχεται από μια πιο semi-open world λογική. Η συμμετοχή των δημιουργών του Dishonored στο project γίνεται αμέσως αισθητή, αφού τα επίπεδα προσφέρουν αρκετές διαφορετικές επιλογές προσέγγισης. Ανοιχτά παράθυρα, αεραγωγοί, μικρά δρομάκια δίνουν και παίρνουν και προσφέρουν στον παίκτη την ευχέρεια να επιλέξει ο ίδιος πως θα κινηθεί. Όμως, παρά τα θετικά που παρατηρούνται στο level design, γρήγορα η μετάβαση στα διαφορετικά επίπεδα του τίτλου καταντάει αγγαρεία και αυτό διοτι οι 2 παίκτες αναγκάζονται σε ασταμάτητο backtracking. Τόσο τα main, όσο και τα side missions του παιχνιδιού βρίσκονται σε μόλις 4-5 διαφορετικά επίπεδα και πραγματικά την τρίτη φορά που βρέθηκα στο ίδιο σημείο, με τους ίδιους εχθρούς, τις ίδιες περιπολίες και έπρεπε να διανύσω την ίδια απόσταση για να βρεθώ στο στόχο μου, έφριξα. Και μιας που αναφέρθηκα στις αποστολές, η πλειοψηφία αυτών είναι ανούσια side quests που δεν μπορείς να αποφύγεις, εξαιτίας ενός περιττού leveling συστήματος, που θα αναλυθεί παρακάτω. Οι κυρίως αποστολές είναι πραγματικά λίγες και γίνονται προσβάσιμες μόνο μετά την ολοκλήρωση αρκετών fetch quests. Είμαι της άποψης οτι αν το εκάστοτε quest δεν έχει κάτι να «δώσει» από πλευράς αφήγησης ή lore, δεν έχει λόγο ύπαρξης και δυστυχώς το Youngblood πέφτει σε αυτό το τριπάκι συνεχώς. Να τονίσω εδώ οτι οι 2 παίκτες αναλαμβάνουν τις εκάστοτε αποστολές σε μία υπόγεια βάση της Γαλλικής Αντίστασης, η οποία λειτουργεί ουσιαστικά ως το κυρίως hub του παιχνιδιού. Εκεί, η αλληλεπίδραση με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες προσφέρει αρκετές νέες αποστολές, αλλά, δυστυχώς, όπως τόνισα νωρίτερα, ελάχιστο lore.

Επιστρέφοντας στα θετικά, το καταιγιστικό gameplay της σειράς που όλοι αγαπήσαμε είναι και πάλι εδώ και ναι, πρόκειται για κλασσικό Wolfenstein. Φρενήρης δράση, πυροβολισμοί, εκρήξεις, τεράστια ρομπότ και διαμελισμένοι Ναζί συνθέτουν ένα γνώριμο και πέρα έως πέρα επιθυμητό σκηνικό. Η μεγάλη προσθήκη του Youngblood φυσικά δεν είναι άλλη από το co-op gameplay. Αυτό συμβαίνει με 3 τρόπους. Είτε παίζετε με κάποιον φίλο της επιλογής σας, είτε προβαίνετε σε τυχαίο matchmaking με κάποιον άγνωστο, είτε αφήνετε το χειρισμό της μίας εκ των δύο αδερφών στην AI. Αρχικά να αναφέρω οτι η Deluxe Edition του τίτλου καταφτάνει μαζί με το Buddy Pass, που επιτρέπει ουσιαστικά σε 2 άτομα να παίξουν παρέα με μόλις ένα αντίτυπο του παιχνιδιού. Μάλιστα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί όσες φορές επιθυμείτε και να παίξετε το παιχνίδι με όλα τα άτομα του friend list σας. Φυσικά, προτείνω να βιώσετε το Youngblood μαζί με κάποιον φίλο, αφού το συνεργατικό gameplay απογειώνεται με αυτόν τον τρόπο, ενώ παράλληλα το AI της κονσόλας είναι κομματάκι προβληματικό και δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση. Μην ανησυχείτε για το ποια από τις 2 αδερφές θα επιλέξετε, αφού το gameplay των 2 είναι ακριβώς το ίδιο. Γενικότερα, η καλή συνεργασία αποτελεί το Α και το Ω της εμπειρίας, αφού οι 2 αδερφές θα πρέπει να συνεργαστούν για να ανοίξουν πόρτες, να υπερπηδήσουν εμπόδια και να κατατροπώσουν εχθρούς. Μάλιστα, οι ζωές των 2 είναι κοινές κι έτσι εάν δεν προλάβετε να κάνετε revive στον συμπαίκτη σας, θα χάσετε τη μία από τις τρεις κοινές σας ζωές. Προφανώς, οι ζωές χάνονται εύκολα και δυστυχώς την κατάσταση δυσχεραίνει το γεγονός οτι το stealth στο παιχνίδι είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Ενώ στο The New Colossus η stealth προσέγγιση ήταν άκρως εφικτή, ακόμη κι αν οι περισσότεροι από εμάς δεν την επιλέξαμε ( ας μη γελιόμαστε ), εδώ οι εχθροί, τα ρομπότ και τα turrets είναι τόσα πολλά που οποιαδήποτε σκέψη για αθόρυβες τακτικές πηγαίνει περίπατο. Μέσα σ’ όλα, τα saves εν μέσω αποστολών, καθώς και τα συχνά checkpoints απουσιάζουν πλήρως, κάτι που δεν βοηθάει καθόλου σε αυτή τη νέα δομή του franchise. Μάλιστα, όταν οι 2 παίκτες πεθαίνουν και ξεκινούν ξανά την αποστολή, έχουν στη διάθεση τους τα πυρομαχικά που είχαν όταν έχασαν και όχι αυτά που είχαν συλλέξει όταν είχαν βρεθεί ξανά σε εκείνο το σημείο.

Όπως προανέφερα, το Wolfenstein: Youngblood είναι ένα spin-off και ως τέτοιο είναι λογικό να προσφέρεται για πειραματισμούς από πλευράς Machine Games. Οι πειραματισμοί αυτοί, πέρα από την ημί-open world δομή, αφορούν κυρίως την προσθήκη κάποιων RPG μηχανισμών, στοχεύοντας έτσι προφανώς στον εμπλουτισμό της εμπειρίας. Μετά από τις ώρες ενασχόλησης μου με τον τίτλο, έχω βεβαιωθεί πως η επιλογή της Machine Games κρίνεται ως άστοχη. Θα αναφερθώ και θα επιμείνω στο πέρα για πέρα ανούσιο leveling system του τίτλου. Οι 2 πρωταγωνίστριες μας ολοκληρώνουν αποστολές, σκοτώνουν εχθρούς, επιδίδονται σε side activities και αποκτούν xp, το οποίο αργότερα μπορούν να ξοδέψουν στην απόκτηση και αναβάθμιση ικανοτήτων. Εντάξει, η παραμετροποίηση του χαρακτήρα του παίκτη, ακόμη κι αν είναι περιττή, δεν χαλάει κάπως την εμπειρία. Το κυρίως παράπονο μου έγκειται στο γεγονός οτι αποστολές, περιοχές και εχθροί βρίσκονται κλειδωμένες/οι πίσω από το δικό τους level. Αυτό είναι που αναγκάζει τους παίκτες να επιδίδονται σε ένα ατελείωτο grinding, φέρνοντας εις πέρας ατελείωτα fetch quests, χωρίς να τους δίνεται η δυνατότητα να ασχοληθούν μόνο με τη βασική ιστορία εάν το επιθυμούν. Ωραίο το gameplay, ωραία και η συνεργασία με κάποιον φίλο, αλλά πιστέψτε με, το καλό gameplay οφείλει να συνοδεύεται από καλή αφήγηση και ένα αξιόλογο σενάριο, αλλιώς γρήγορα καταντάει αγγαρεία. Και το Youngblood καταλήγει αγγαρεία παραπάνω φορές απ’ όσες επιτρέπεται. Ένα παιχνίδι όπως τα Wolfenstein δεν χρειάζεται ούτε εχθρούς που απορροφούν τις σφαίρες σαν σφουγγάρια μέχρι να φτάσετε στο επίπεδο τους, αλλά ούτε «κλειδωμένες» αποστολές. Το πείραμα μάλλον δεν πέτυχε.

Για τον τεχνικό τομέα δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν, όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με το The New Colossus θα ξέρουν τι να περιμένουν. Τα περιβάλλοντα ( χάρις στην Arkane ) είναι αρκετά λεπτομερή, αλλά μοιάζουν κομματάκι αποστειρωμένα και δεν προκαλούν το ενδιαφέρον για ενδελεχή εξερεύνηση. Σίγουρα θα αναζητήσετε όπλα, πυρομαχικά, health, armor και νομίσματα τα οποία σας επιτρέπουν να αναβαθμίσετε τα όπλα σας, αλλά συνήθως η όλη διαδικασία γίνεται στα τυφλά. Το framerate του τίτλου είναι ικανοποιητικότατο στα 60 fps, αλλά παρατήρησα drops και «σπασίματα» σε όλα σχεδόν τα cutscenes, κάτι που ενοχλεί αρκετά. Για όσους ενδιαφέρονται, η πραγματική διάρκεια του παιχνιδιού μπορεί να διαφέρει πολύ από παίκτη σε παίκτη. Εάν επιδιώκετε να ασχοληθείτε μόνο με τη βασική ιστορία, καθώς και με τα όποια side quests απαιτούνται, το παιχνίδι μπορεί να ολοκληρωθεί σε 8 περίπου ώρες. Από την άλλη, οι completionists θα βρείτε αρκετούς λόγους να φτάσετε ακόμη και τις 20 ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο, με τις πολλές δευτερεύουσες δραστηριότητες, καθώς και με τα δεκάδες collectibles που έχετε στη διάθεση σας. Και μην ανησυχείτε, ΠΡΟΦΑΝΩΣ και τα microtransactions δεν λείπουν, αν είναι δυνατόν. Ευτυχώς αφορούν skins και κοσμητικά αντικείμενα και δεν επηρεάζουν την πρόοδο σας στο παιχνίδι, αλλά οκ, θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

Συνοψίζοντας, το Wolfenstein: Youngblood είναι ένα παιχνίδι που περνάει απαρατήρητο. Δεν καταφέρνει να αγγίξει σε ποιότητα τους προκατόχους του, ενώ ή το πείραμα των RPG μηχανισμών και του ημι-ανοιχτού κόσμου δεν αποδίδει καρπούς. Φυσικά, πρόκειται για ένα spin-off και είναι λογικό για την Machine Games να δοκιμάζει πράγματα εν’ όψει του αναπόφευκτου Wolfenstein III. Αναμφίβολα, όσοι αναζητούν κάποιες ώρες άμυαλης διασκέδασης και ατελείωτης δράσης μπορούν να επενδύσουν στο παιχνίδι. Όσοι όμως αποζητούν μία story-based, single-player εμπειρία, στα πρότυπα των προηγούμενων Wolfenstein, πιθανότατα θα απογοητευτούν. Εννοείται πως ο τίτλος προτείνεται μόνο για ενασχόληση με κάποιον φίλο, καθώς το single-player κομμάτι του δεν έχει να πει πολλά. Μην ανησυχείτε όμως…

Ο B.J. Blazkowicz θα επιστρέψει.