Platform: PS4, PS4 Pro (tested), Xbox One, Xbox One X, PC
Publisher: Bethesda Softworks
Developer: MachineGames
Διάθεση: IGE S.A.
Κυκλοφορία: 26/07/2019

Μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού Wolfenstein II από την MachineGames το 2017, καθώς και μια σειρά από DLCs για τον τίτλο, η ίδια επιχειρεί κάτι επιπλέον και πρωτόγνωρο για το σύμπαν της σειράς, με έμμεσο σκοπό φαντάζομαι να γεμίσει το κενό έως την αναπόφευκτη κυκλοφορία ενός Wolfenstein III. Έτσι, τέλος του φετινού Ιουλίου, κυκλοφόρησε το co-op spin off Wolfenstein: Youngblood  και παράλληλα το Wolfenstein: Cyberpilot, που αποτελεί την πρώτη της προσπάθεια στο χώρο του VR gaming.

Και σαν πρώτη προσπάθεια βέβαια, βγάζει μάτι. Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό και δυστυχώς, το Cyberpilot δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μία «VR εμπειρία» που θα περιμέναμε να μας έρθει με την πρώτη γενιά VR παιχνιδιών, που σκοπό είχαν να εντυπωσιάσουν, στα γρήγορα, τον αμαθή τότε κόσμο των gamers στο VR. Τα τελευταία χρόνια το VR gaming έκανε άλματα, ξεφεύγοντας από τη λογική του demo και μας έδωσε μερικές δυνατές εμπειρίες όπως τα Beat Saber, Moss, Blood & Truth, Astrobot – ολοκληρωμένες δηλαδή gaming εμπειρίες. Βέβαια η μαμά publisher Bethesda έχει στο βιογραφικό της ήδη πολλούς μεγάλους VR τίτλους όπως Skyrim VR, Doom VFR κ.α., αλλά εδώ η MaichneGames θέλησε κάτι νέο, το οποίο έπρεπε να χωρέσει σεναριακά πριν το Youngblood και μετά τα βασικά Wolfenstein παιχνίδια.

Στο Cyberpilot αναλαμβάνουμε το ρόλο ενός χάκερ, στο Παρίσι του 1980, με αποστολή μας να χακάρουμε και να πάρουμε με το μέρος μας τα διάφορα ρομπότ των Ναζί, σκορπώντας παράλληλα πίσσα και φωτιά. Ο χειρισμός είναι εύκολος και βασικός για τέτοιου είδους παιχνίδια, με τα triggers μας να είναι τα εκάστοτε όπλα και να σημαδεύουμε με τα motion controls. Όλη πορεία του παιχνιδιού διαδραματίζεται σε τέσσερις αποστολές, όπου σε κάθε μία έχουμε και από ένα διαφορετικό ρομπότ (Panzerhund, drome, mech) και στην τελευταία μπορούμε να αλλάζουμε σε όποιο από τα προηγούμενα θέλουμε. Η όλη δράση σπάει από μερικά απλοϊκά puzzles που προσφέρουν μια ελαφριά ποικιλία, αλλά έως εκεί. Στη πλειοψηφία του το παιχνίδι μας «βάζει» στο cockpit των mechs που ελέγχουμε, αν και η αίσθηση είναι περισσότερο πως τα ελέγχουμε εξ’αποστάσεως.  Η πορεία μας ποικίλει ελάχιστα, από καταφύγια έως Παρισιανά τοπία και είναι απόλυτα γραμμική. Πρακτικά, μιλάμε απλά για έναν «μακρύ διάδρομο» όπου περιμένουμε τα κύματα των (καθόλου) έξυπνων εχθρών για να τους κάψουμε/σκοτώσουμε πριν προλάβουν να πουν κιχ. Τουλάχιστον τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εντυπωσιακά. Μεγάλη λεπτομέρεια σε όλα τα τοπία, εφέ φωτισμού, crt οθόνες, physics και με μια καταπληκτική μουσική επιμέλεια από συνθέσεις των καλύτερων κομματιών της σειράς. Ο τεχνικός τομέας στο σύνολο του σίγουρα κερδίζει αριστεία, συγκρινόμενος με λοιπά παιχνίδια του είδους και σίγουρα θα εντυπωσιάσει εύκολα του αμύητους στο VR gaming.

Το θέμα είναι πως ενώ το Cyberpilot μοιάζει με ένα cool concept που είχε η ομάδα, η εκτέλεση έμεινε και αυτή στα αρχικά στάδια ενός demo. Μπορεί η τιμή του να είναι ήδη χαμηλή (19.99€) αλλά οι 4 αποστολές του θα σας κρατήσουν συντροφιά για λιγότερο από 2 ώρες, με μηδαμινή όρεξη για να ασχοληθείτε ξανά. Έχω την εντύπωση, πως εκεί που πήγε να πάρει φωτιά το παιχνίδι στην 4η και πιο ενδιαφέρουσα αποστολή, ξαφνικά οι συντελεστές τράβηξαν την πρίζα και έριξαν τους τίτλους τέλους, αφήνοντας το παιχνίδι στην αφάνεια. Δεν προχώρησαν καθόλου το αρχικό concept, δεν εξέλιξαν το παιχνίδι και θεωρώ πως αδικήθηκε και θα μπορούσε να ήταν ένας πιο ολοκληρωμένος τίτλος με 2πλασια/3πλασια διάρκεια και με περισσότερους μηχανισμούς gameplay/arcade δράσης/hacking. Ίσως στο επόμενο, έως τότε, περιμένετε κάποια γενναία έκπτωση στο PS Store προκειμένου να το δοκιμάσετε.