Έχω δηλώσει άπειρες φορές, τόσο στα GameCast όσο και στην ομάδα μας For The PlayStation Addicts #4thePSaddicts, πως είμαι φανατικός με τα 80s90s games, όπου έζησα άπειρες μαγικές στιγμές αλλά και εμπειρίες, που ακόμα και τώρα είναι χαραγμένες βαθιά στην μνήμη μου. Εμπειρίες που τώρα, ναι μεν μου προσφέρονται απλόχερα απλά μου λείπει εκείνο το χρυσό κομμάτι του παζλ που για κάποιο λόγο, δεν μπορώ να το έχω σε όλα στην εποχή που ζούμε Γι αυτό λοιπόν, θα σας γυρίσω εσάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία (σαν κι εμένα) ή και τους μικρότερους λίγο πίσω, σε αυτή την εποχή όπου όταν κολλούσα με έναν τίτλο και μάλιστα για τα δεδομένα τα τότε αρκετά δύσκολο αλλά συνάμα και πολύ καλό και στην πορεία θα φτάσουμε στο σήμερα και γιατί δεν τον έχω δει μέχρι και σήμερα.

Ίσως οι περισσότεροι να με έχετε καταλάβει ήδη κι όχι επειδή διαβάσατε τον τίτλο του αφιερώματος. Ναι! Μιλάω για έναν από τους μεγάλους μου έρωτες…. το Dino Crisis! Θα τα πάρω λίγο αναλυτικά και από την αρχή. Σαββατοκύριακο και πάντα παρέα με έναν παιδικό μου φίλο και έχοντας εγώ στην κατοχή μου την πρώτη κονσόλα της Sony το PlayStation φυσικά, ξεσκονίζαμε διάφορα περιοδικά με games που για την εποχή εκείνη ήταν ότι καλύτερο. Καθώς ξεφυλλίζαμε τις σελίδες, τα μάτια και των δυο μας, πέφτουν σε μια εικόνα με ένα γαμψό νύχι με αίμα, φόντο σκοτεινό και ο τίτλος να γράφει Dino Crisis! Eπειδή έχουμε και οι δυο το ίδιο πάθος για τους δεινόσαυρους, δεν χρειάστηκε καν να διαβάσουμε βασικά τον τίτλο και απλά γυρίσαμε σελίδα για να δούμε περί τίνος πρόκειται. Μια όμορφη παρουσία, με κόκκινο μαλλί, μαύρο – γκρι δερμάτινο με μπότες και το όνομα αυτής… Regina! Από εκεί και πέρα, απλά διαβάζαμε την ιστορία και μετά.. δεινόσαυροι, δεινόσαυροι, δεινόσαυροι! Δεν άργησε πολύ να πείσω τους δικούς μου και αφού πέρασε αυτή η 1:30 ώρα για να πάμε για αγορά, επιτέλους επιστροφή στο σπίτι. Αφού είδαμε με κάθε λεπτομέρεια τα covers και το manual του τίτλου, βάλαμε το CD στην υποδοχή της κονσόλας και το intro movie κάνει την εμφάνισή του. Κυριολεκτικά, είχαμε χαζέψει με το τι βλέπαμε, καθώς δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι υπήρχε τέτοιο παιχνίδι. Με τα πολλά ο έλεγχος της Regina πλέον, ήταν δικό μας!



Το όλο concept με την πρώτη ματιά μας φάνηκε οικείο καθώς είχαμε ήδη παίξει το Resident Evil, μόνο που αυτή την φορά αντί για τα zombies, είχαμε τα προϊστορικά ζώα. Αφού κάναμε πάνω κάτω μερικές βόλτες, λύσαμε κάτι εύκολους γρίφους γι’ αρχή, ξαφνικά…. ο πρώτος δεινόσαυρος και μάλιστα Velociraptor έκανε την εμφάνισή του. Ξέραμε ότι δεν έπρεπε να χαλάσουμε σφαίρες γιατί ήταν περιορισμένες όπως γνωρίζαμε και από το RE, αλλά θέλαμε να δούμε τι θα γίνει. Φυσικά, σαν expert στο σημάδι καταφέραμε και… μας έφαγε! Αφού πεθάναμε την πρώτη φορά (ακολούθησαν άλλες τόσες στην πορεία), φτάσαμε σε έναν γρίφο όπου θέλαμε έναν κωδικό. Φυσικά τότε, δεν υπήρχε το internet για να το περάσουμε το κάθε σημείο εύκολα παρά μόνο οι οπδηγοί με τα tips. Αγορά και σε αυτό και φυσικά ακόμα θυμάμαι την λέξη που ψάχναμε η οποία ήταν HEAD! Ξεκλειδώσαμε την πόρτα, βρήκαμε έναν γιατρό αιμόφυρτο και καθώς μας έδωσε μια κάρτα όπου και την χρησιμοποιήσαμε, ένα cut-scene κάνει την εμφάνισή του και ο βασιλιάς των δεινοσαύρων, ναι, ο T-Rex έκανε είσοδο σπάζοντας την μεγάλη τζαμαρία! Ουρλιαχτά, χαρά και από τους δυο μας και φυσικά η συνέχεια από εκεί και πέρα γνωστή.

Ερχόμαστε στο τώρα φυσικά και στο ότι τα Remakes αλλά και τα Remasters έχουν μπει για τα καλά πλέον στην ζωή μας. Γιατί γίνεται όμως όλο αυτό έχετε αναρωτηθεί (πέρα από το χρήμα που κερδίζει η κάθε εταιρεία); Τι μας κάνει και τα ζητάμε; Είναι η νοσταλγία; Είναι η φιγούρα του εκάστοτε ήρωα από το εκάστοτε παιχνίδι που μας έχει αποτυπωθεί στην μνήμη; Είναι όλη η εμπειρία συνολικά;

Προσωπικά, αυτό που ζητούσα στην τωρινή γενιά, ήταν η επιστροφή του αγαπημένου μου μαρσιποφόρου, όπου η χαρακτηριστική goofικη φιγούρα του μαζί με όλο το σύνολο του τίτλου του, μου γέμισε τόσο τις παιδικές μου αναμνήσεις, όσο και τις χαρές μου! Ακόμα μιλάω και τώρα σε κάποια gaming συζήτηση αν βρεθώ και φυσικά εννοώ τον Crash Bandicoot! Η Activision, μάλλον κατάλαβε ότι είχε σημασία για τον κόσμο η επιστροφή του εν λόγω ήρωα και έτσι, μαζί με την Vicarious Visions, έφεραν το καλύτερο αποτέλεσμα με το Crash Bandicoot N. Sane Trilogy. Φυσικά ακολούθησε και ο Spyro the Dragon αλλά και τα Remaster πολλών άλλων τίτλων, ειδικά των Resident Evil της Capcom. Εκτός αυτού, πρόσφατα πήραμε και το εξ ολοκλήρου νέο Resident Evil 2 που αν μη τι άλλο η εταιρεία χτύπησε Jackpot! Γιατί λοιπόν η Regina με το Dino Crisis δεν μπορούν να επιστρέψουν ή μήπως ακόμα δεν είναι η ώρα; Δεξιά αριστερά διαβάζω και ακούω απόψεις «Θέλω νέες εμπειρίες και όχι Remakes», «Ξαναζεσταμένο φαγητό» κτλ. Όπως έχουμε πει πολάκης, ο καθένας έχει την άποψή του και εννοείται πως θα είναι πάντα σεβαστή όταν υπάρχουν και τα επιχειρήματα στην μέση. Η δικιά μου βέβαια είναι η εξής. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την επιστροφή στα παλιά παιχνίδια είτε είναι Remakes είτε Remasters. Συγκεκριμένα το Dino Crisis, θα ήθελα να το δω με νέα γραφικά, την κάμερα πίσω από την πλάτη και λίγο πιο πάνω από τον ώμο καθώς το franchise, σταμάτησε για τα καλά σε μια εποχή που τώρα αν παίζαμε όπως μας το δώσανε τότε, θα μας φαινόταν παλαιωμένο και ίσως και unplayable. Γιατί λοιπόν όταν όλα αυτά τα στοιχεία που θα μπορούσε η Capcom να υλοποιήσει να μην το κάνει; Έτσι κι αλλιώς η συνταγή με το RE πέτυχε, οι fans το ζητάνε καθώς πάνω κάτω είναι όπως προείπαμε η ίδια συνταγή και εκτός αυτού θα τις έφερνε επιπλέον σίγουρο κέρδος και ίσως εμείς να βλέπαμε και κάποια συνέχεια μετά το Remake. Ναι, είναι και η νοσταλγία στην μέση μέσα σε όλα αυτά αλλά είμαι σίγουρος ότι οι νέοι που δεν είχαν δοκιμάσει το RE 2, τότε το 1998 όπου και κυκλοφόρησε, το τωρινό τους φαίνεται λουκούμι. Γιατί όχι και η Regina τότε με το Dino Crisis; Να το αναλογιστούμε κι αλλιώς; Οι εταιρείες κοιτάνε η μια την άλλη κι αν θέλετε ζηλεύουν κιόλας. Η Konami πλέον, εκτός από το Pro Evolution Soccer κάποιον άσσο στο μανίκι της (λογικά) δεν έχει; Γιατί δεν ανοίγει το ντουλαπάκι με το Silent Hill; Ο Kojima είναι το πρόβλημα; Εκεί να δείτε επιτυχία!

Όπως και να χει για να μην μακρηγορώ και κουράζω. Νομίζω πως η Capcom έχει βρει την συνταγή, το έκανε με το RE 2, ακούει το κοινό της, λογικά θα το κάνει και με το RE 3 και ας της πάρει κάποια χρόνια αλλά βλέπει ότι η επιστροφή στα παλιά έχει κέρδος και μεγάλη ανταπόκριση. Φυσικά δεν εννοώ να γίνει μια καραμέλα που θα την μασάμε συνεχώς και αντί για νέα και φρέσκα παιχνίδια να έχουμε το Remake, του Remake, ώ Remake. Οπότε και το Dino Crisis, μπορεί να χτιστεί ξανά από την αρχή και οι μέρες δόξας της Regina να είναι και πάλι στο φως της δημοσιότητας.

Αναμένουμε το διαφορετικό Jurassic Park!