Φανταστείτε ότι κάθεστε σε ένα τραπέζι με αγνώστους. Ξαφνικά κάποιος προτείνει να παίξετε μια παρτίδα χαρτιά. Βγάζει μια τράπουλα η οποία δεν έχει καμιά σχέση με την συνηθισμένη, μοιράζει με ακατανόητο τρόπο τα φύλλα στους παίχτες και όλοι μαζί συμμετέχετε σε μία παρτίδα χωρίς προηγουμένως να έχουν εξηγηθεί οι κανόνες. Οι παρτίδες διαδέχονται η μία την άλλη και πάνω που πιστεύετε ότι επιτέλους μπαίνετε στο νόημα του παιχνιδιού, αυτό τελειώνει, σας ανακηρύσσουν νικητή και οι συμμετέχοντες αποχωρούν από το τραπέζι, ενώ ο κάτοχος της τράπουλας σας συγχαίρει προσωπικά. Πριν φύγει κι αυτός, παίζει ακόμα μια παρτίδα μαζί σας στο τέλος της οποίας σας δίνει ως έπαθλο την ίδια την τράπουλα και εξαφανίζεται. Το πλάνο ολοκληρώνεται με τον νικητή να προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει την ιδιαίτερη αυτή τράπουλα και τους κανόνες του παιχνιδιού στο οποίο μόλις κέρδισε… Θα μπορούσε να είναι μια σουρεαλιστική σκηνή από κάποια ταινία του Luis Βunuel, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να περιγράψει την εμπειρία του παίζοντας το  Vane .

Το Vane κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες και είναι διαθέσιμο αποκλειστικά από το PS store. Με την πρώτη ματιά είναι εμφανείς οι ομοιότητες με games της Team Ico και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι μερικοί από τους προγραμματιστές που απαρτίζουν τώρα την Friend & Foe προέρχονται από  την ομάδα της Team Ico. Όμως αυτό που φαίνεται να προσπάθησαν να δημιουργήσουν απέχει πολύ από τα εμβληματικά παιχνίδια που μας καθήλωσαν την περασμένη δεκαετία και αν και είχαν αρκετό χρόνο και σίγουρα μεγάλες φιλοδοξίες, το Vane προσωπικά για εμένα ήταν μια μεγάλη απογοήτευση.

Tα προβλήματα ξεκινούν από πολύ νωρίς.. Δυστυχώς αυτό που θεωρητικά διαφημίζει το Vane είναι η ελευθερία που μας δίνει να ανακαλύψουμε ολομόναχοι τον περιβάλλοντα κόσμο. Προφανώς και τον τελευταίο καιρό πολλά παιχνίδια έχουν γίνει εκνευριστικά φιλικά προς τον παίχτη, παίρνοντας τον από το χεράκι και ταΐζοντας τον μασημένη τροφή, αλλά η συνταγή του Vane δεν είναι αυτό που θα θέλαμε από ένα παιχνίδι διαφορετικό game αυξημένης πρωτοβουλίας.

Ξεκινώντας  θα βρεθείτε εν μέσω κεραυνών, σεισμών και λυσσαλέων ανέμων να ψάχνετε καταφύγιο. Το καταφύγιο αν και θα βρεθεί, μια μυστηριώδης φιγούρα θα σας το αρνηθεί και το σκοτάδι θα καταπιεί τόσο τις ελπίδες σωτηρίας σας, όσο και την υποβλητική μουσική που είναι το μοναδικό σημείο του παιχνιδιού που κρατάει υψηλό επίπεδο! Το σκηνικό αλλάζει άρδην και θα βρεθείτε σε μια αχανή έρημο (μάλλον μιλάμε για το ίδιο μέρος με την εισαγωγή αρκετά χρόνια αργότερα) έχοντας πλέον στον έλεγχο σας ένα κοράκι..μάλλον!

Πιστέψτε με πίσω από την λέξη «μάλλον» κρύβονται πολλά κιλά εκνευρισμού και απογοήτευσης γιατί αυτό το «μάλλον» με συντροφευσε καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Η απουσία αντικειμενικού σκοπού είναι κάτι με το οποίο βρέθηκα αντιμέτωπος εξαρχής και αυτό το «μάλλον» θα καθορίζει τις κινήσεις σας και τις ενέργειες σας. Δεν ξέρετε τι κάνετε, γιατί το κάνετε και που μπορεί να αποσκοπεί αλλά θα το κάνετε γιατί «μάλλον» χρειάζεται.

Δυστυχώς η ολοκληρωτική απουσία αντικειμενικού σκοπού και η ανύπαρκτη αφήγηση μιας ιστορίας η οποία εκτός από πολύ σουρεάλ (δεν μας χαλάει αυτό!) είναι και αρκετά ελλιπής δυσκολεύει ακόμα την κατάσταση, γιατί πραγματικά σχεδόν ποτέ δεν ξέρετε προς τα που πρέπει να κατευθυνθείτε και γιατί! Αρκεί να σας εξομολογηθώ ότι τα trophies ήταν ο μοναδικός μου μπούσουλας και μετά από περίπου μια ολόκληρη ημέρα άσκοπης περιπλάνησης στην έρημο, κατάφερα να μαντέψω τι «μάλλον» χρειάζεται να γίνει για να προχωρήσω την πίστα της ερήμου διαβάζοντας την περιγραφή ενός τροπαίου.

Απαράδεκτο πραγματικά γιατί ενώ στην πορεία από κοράκι θα πάρετε και την ανθρώπινη μορφή, τα puzzle και οι γρίφοι που αντιμετωπίζουμε είναι εξίσου ακατανόητοι και το μοτίβο γίνεται απελπιστικά μονότονο μιας και συνέχεια πρέπει να μαντεύεις τι πρέπει να κάνεις χωρίς να μαθαίνεις ΠΟΤΕ γιατί το κάνεις . Ο ρυθμός είναι εξίσου απελπιστικά αργός σε σημείο που πραγματικά το Vane γίνεται βαρετό και κουραστικό.

Αν προσθέσουμε και έναν αρκετά μέτριο έως κακό τεχνικό τομέα, με την κάμερα πολλές φορές να δείχνει να έχει την δική της λογική, ζουμάροντας πάνω σε οπτικά εμπόδια, την κίνηση στο χώρο να μπλοκάρει ενώ ακόμα και στις ελάχιστες φορές που θα χρειαστεί να έχουμε διεπαφή με το περιβάλλον γύρω μας, η ανταπόκριση να είναι πολλές φορές ανύπαρκτη το Vane γίνεται μια πολύ άχαρη και ανιαρή εμπειρία, η οποία όμως σε κρατάει σε μια μίνι-ύπνωση χάρις στην καλή του ατμόσφαιρα προκειμένου να δει που το πάει.. Κι εκεί που έχεις μείνει αιχμάλωτος χωρίς να ξέρεις γιατί ξαφνικά πέφτουν τα credits και συνειδητοποιείς ότι τελείωσε!!!

Facepalm, double facepalm και facepalm με τις πατούσες ταυτόχρονα. Το πρώτο μου Playthrough διήρκεσε κοντά στις 12 ώρες ( με παραπάνω από τις μισές να είναι απλώς μια μηχανική άσκοπη περιπλάνηση) ενώ το δεύτερο όπου και πλέον ήξερα τι πρέπει να κάνω κάτι λιγότερο από 2 ώρες. Το μόνο θετικό ήταν μια σχετικά εύκολη πλατίνα για χάρη της οποίας έλαβε χώρα και το δεύτερο playthrough.

Βάζοντας το φτυάρι για λίγο στην άκρη πρέπει να ομολογήσω ότι το Vane ασκεί και μια παράξενη γοητεία. Είμαι αρκετά σίγουρος ότι θα βρεθούν και κάποιοι που θα το λατρέψουν (περί ορέξεως .!) Έχει έναν πολύ συγκεκριμένο δικό του χαρακτήρα και πάνω σε αυτόν πάει να ποντάρει. Η απουσία διαλόγων, η ατμόσφαιρα που χτίζει με όλο αυτό το ακατανόητο, μυστικιστικό περιβάλλον και η σουρεαλιστική του ιστορία που σε αφήνει με πολλά ερωτηματικά στο τέλος και σε βάζει στο τριπάκι να ψάξεις μόνος σου τις απαντήσεις, του προσδίδει μια ιδιαιτερότητα καθιστώντας σίγουρα κάτι ξεχωριστό και διαφορετικό.

Παρόλα αυτά θα πρέπει δυστυχώς να ομολογήσω ότι το Vane ήταν μια μεγάλη απογοήτευση που απλώς δείχνει ότι ξεκίνησε αρκετά φιλόδοξα. Κατάφερε και έχτισε έναν αρκετά μεγάλο κόσμο, τον έντυσε με ένα πέπλο μυστικισμού και εμφάνισε μια έντονη ροπή για πλήρη χειραφέτηση του παίχτη ώστε να τον κάνει να ανακαλύψει τα μυστικά του κόσμου μόνος του. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ακατανόητα αχανής κόσμος μέσα στον οποίο εφαρμόζονται αρκετά παλιομοδίτικες ιδέες γρίφων και puzzle που ο βαθμός δυσκολίας τους έγκειται απλώς και μόνο στο γεγονός ότι δεν έχουμε απολύτως καμιά ιδέα για τον λόγο ύπαρξης τους ή το έπαθλο της επίλυσης τους! Στον τεχνικό τομέα τα προβλήματα είναι πολλά, ενώ η διάρκεια του είναι πολύ μικρή. Το μόνο που στέκεται σε υψηλό επίπεδο στο Vane είναι η μουσική επένδυση που πραγματικά είναι αρκετά όμορφη και ξεχωρίζει αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Είναι μια κακή αρχή για τη Friend & Foe αλλά ας ελπίσουμε ότι δεν θα το βάλουν κάτω μιας και φαίνεται ότι πίσω από το Vane κρυβόταν μεγάλη φιλοδοξία για κάτι διαφορετικό.