Μετά το Sons of Liberty και το Snake Eater, σειρά στο αφιέρωμά μας έχουν τα: Metal Gear Solid: Portable Ops και Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots. Αν και από πολλούς το Portable Ops θεωρείται ότι δεν είναι μέρος της ιστορίας, θέλω να τονίσω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Συγκεκριμένα, ο ίδιος ο Kojima σε συνέντευξη της περασμένης χρονιάς είχε δηλώσει ότι αν και δεν το έχει φτιάξει ο ίδιος, η κεντρική ιστορία του Portable Ops είναι canon (μέρος της ιστορίας), όμως κάποιες λεπτομέρειες που έρχονται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παιχνίδια δεν πρέπει να τα λάβουμε υπόψη (ναι περίεργο, το ξέρω). Αν και δεν έδωσε συγκεκριμένα παραδείγματα, αυτό που κρατάμε είναι ότι η ιστορία του Portable Ops είναι σχετικά σημαντική. Πάμε να τα δούμε αναλυτικά:

Metal Gear series
fictional chronology
  • 1964 – Snake Eater
  • 1970 – Portable Ops
  • 1974 – Peace Walker
  • 1975 – Ground Zeroes
  • 1984 – The Phantom Pain
  • 1995 – Metal Gear
  • 1999 – Solid Snake
  • 2005 – Metal Gear Solid
  • 2007/09 – Sons of Liberty
  • 2014 – Guns of the Patriots

Metal Gear Solid: Portable Ops (PSP, 2006)

10953914-orig

Το Portable Ops είναι ο πρώτος τίτλος Metal Gear Solid σε φορητή κονσόλα που είναι μέρος της ιστορίας, συνεχίζοντας από το Snake Eater. Ο Hideo Kojima εδώ αναλαμβάνει απλά το ρόλο του παραγωγού. Το Portable Ops Plus κυκλοφόρησε αργότερα ως standalone expansion, εστιάζοντας στο online, χωρίς να περιλαμβάνει το main story. Συνεπώς, όποιος επιθυμεί να δει την ιστορία θα πρέπει να παίξει το Portable Ops και όχι το Plus. Γενικά, από αρκετούς φανς θεωρείται το »χειρότερο» Metal Gear, για εμένα πάντως είναι αρκετά καλό παιχνίδι για τα δεδομένα του PSP και αξίζει την προσοχή κάθε φαν της σειράς.

Metal Gear series
fictional chronology
  • 1964 – Snake Eater
  • 1970 – Portable Ops
  • 1974 – Peace Walker
  • 1975 – Ground Zeroes
  • 1984 – The Phantom Pain
  • 1995 – Metal Gear
  • 1999 – Solid Snake
  • 2005 – Metal Gear Solid
  • 2007/09 – Sons of Liberty
  • 2014 – Guns of the Patriots

Το σενάριο συνεχίζει 6 χρόνια μετά το Snake Eater, το 1970. Ο Naked Snake, πλέον Big Boss, απαγάγεται από μέλη της FOX, στην οποία ο Big Boss δεν ανήκει πλέον. Τα μέλη αυτά προσπαθούν να αντλήσουν πληροφορίες από τον Big Boss σχετικά με το Philosopher’s Legacy (γνωστό για όποιον έχει παίξει το Snake Eater). Ο Naked Snake συναντά τον -νέο αυτή τη φορά- Roy Campbell και τον πληροφορεί ότι βρίσκονται σε μια φυλακή στη χερσόνησο του San Hieronymo (San Hieronymo Peninsula), που βρίσκεται στην ακτή της Κολομβίας. Ο Snake και ο Campbell συμμαχούν ενάντια στον αρχηγό της FOX, Gene, που έχει ένα όραμα το οποίο θα υιοθετήσει στο μέλλον ο Big Boss: ένα έθνος στρατιωτών. Δε θα spoilάρω άλλο. Το στόρυ πάντως είναι αρκετά καλό κατά τη γνώμη μου, ακόμα και χωρίς Kojima. Τα cutscenes στο συγκεκριμένο παιχνίδι είναι υπό τη μορφή κόμικ, γεγονός που ενόχλησε μερικούς παίκτες. Το voice acting πάντως παραμένει πολύ καλό.

932978_20061206_screen037

Το gameplay είναι εκεί που υπήρξε και η μεγαλύτερη ένσταση των φανς. Ενώ γενικά έχει πολύ καλές ιδέες, όπως το να στρατολογείς εχθρούς και να τους παίρνεις με το μέρος σου, στοιχείο που εμφανίστηκε με πιο »βαθύ» σύστημα στο Peace Walker, ο χειρισμός ήταν κάτι παραπάνω από εκνευριστικός μερικές φορές. Το PSP δε βοηθούσε καθόλου στον τρόπο χειρισμού που ήταν παρόμοιος με το Snake Eater. Επίσης, ένα στοιχείο που ήταν χρονοβόρο και λίγο βαρετό ήταν ότι έπρεπε να σέρνεις τους εχθρούς σε μακρινά σημεία για να τους στρατολογήσεις, πράγμα που διορθώθηκε στο Peace Walker με το σύστημα Fulton. Τα boss fights, τα »ανθρώπινα» τουλάχιστον, δεν έλειπαν, σε αντίθεση με το Peace Walker, στο οποίο τα boss fights ήταν Mechs. Ο έλεγχος και άλλων στρατιωτών ήταν επίσης ένα καινούριο στοιχείο που συνεχίστηκε στο Peace Walker και απ’ότι ξέρουμε και στο Phantom Pain. Περιληπτικά, το Portable Ops εισήγαγε πολλές καλές και πρωτότυπες ιδέες, οι οποίες δεν είχαν και την καλύτερη εκτέλεση.

mgsopsplus2

Δυστυχώς, στο Portable Ops δε θίγεται κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Δεν έχει τα φιλοσοφικά ερωτήματα που έχουν οι υπόλοιποι τίτλοι και εδώ φαίνεται η έλλειψη Kojima στο σενάριο. Παρόλα αυτά, κατά τη γνώμη μου είναι ένα καλό σενάριο, αντάξιο του μεγαλείου της σειράς, με αρκετές ωραίες στιγμές. Τέλος, το soundtrack ήταν τρομερό για ακόμα μία φορά, ακόμα και χωρίς Kojima. Παραθέτω ένα από τα πιο ωραία τραγούδια της σειράς κατά τη γνώμη μου:

Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots (PS3, 2008)

65905_front

 

Φτάνουμε στο τελευταίο χρονολογικά παιχνίδι της σειράς, το οποίο δημιουργήθηκε καθαρά από τις απαιτήσεις των φανς να συνεχιστεί το »περίεργο» τέλος του Sons of Liberty. Αυτή τη φορά, οι περισσότεροι τουλάχιστον φανς πήραν αυτό που ήθελαν: τον αγαπημένο τους πρωταγωνιστή, την εμφάνιση πολλών χαρακτήρων της σειράς, καθώς και αμέτρητες στιγμές νοσταλγίας, λόγω  του υποτιθέμενου »τέλους» της σειράς. Από εδώ αναλαμβάνει ο Ιάσονας, ο δεύτερος »ειδικός» της σειράς.

Metal Gear series
fictional chronology
  • 1964 – Snake Eater
  • 1970 – Portable Ops
  • 1974 – Peace Walker
  • 1975 – Ground Zeroes
  • 1984 – The Phantom Pain
  • 1995 – Metal Gear
  • 1999 – Solid Snake
  • 2005 – Metal Gear Solid
  • 2007/09 – Sons of Liberty
  • 2014 – Guns of the Patriots

To Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots λαμβάνει χώρα το 2014, πέντε χρόνια μετά το Big Shell Incident (Sons of Liberty). O Solid (Old) Snake, ως κλώνος του Big Boss, υποφέρει από επιταχυμένη γήρανση, έχοντας μόνο μερικούς μήνες ζωής στη διάθεσή του. Όταν ο Liquid Ocelot ετοιμάζει μία εξέγερση που δύναται να ανατρέψει τις ισορροπίες ισχύος του κόσμου, ο Snake καλείται να τον εξουδετερώσει. Σε έναν κόσμο νέου, «ελεγχόμενου» πολέμου, όπου οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες (PMCs) βρίσκονται στο προσκήνιο, δύο αιώνιοι εχθροί θα συναντηθούν για μία ακόμα φορά…

metal-gear-solid-4-guns-of-the-patriots

Το Metal Gear Solid 4 νιώθει καταληκτικό. Σαν μακροσκελής επίλογος που κλείνει όλες τις υποπλοκές της σειράς και δίνει στον Snake το τέλος που του αξίζει. Ένα γλυκόπικρο τέλος, διαφορετικό από αυτό που είχε οραματιστεί ο Kojima, αρχικά. Κατά μία έννοια, πιστεύω πως ο Kojima ταυτίζεται με τον γερασμένο πρωταγωνιστή. Κουρασμένος και γεμάτος πόνο, αναγκάζεται να κάνει για μία ακόμη φορά αυτό που έχει μάθει τόσο καλά όλα αυτά τα χρόνια. Μία τελευταία αποστολή, μία ελεγεία σε έναν ήρωα, φθαρμένο από τους καιρούς και τις εμπειρίες του. Ο Hideo δεν ήθελε να ηγηθεί αυτού του εγχειρήματος. Δεν ήθελε να ασχοληθεί ξανά με τη σειρά Metal Gear. Αλλά, εν τέλει, το έκανε, τονίζοντας επανειλημμένα πως αυτό θα ήταν το τελευταίο Metal Gear (spoilers, δεν ήταν). Συνεπώς, το κυρίως θέμα του Metal Gear Solid 4 ονομάζεται «αίσθηση». Αναφέρεται στην αίσθηση ερμηνείας ενός κόσμου που χάνεται με το θάνατο, στην αίσθηση που κυριαρχεί στο μυαλό του σχεδόν ημιθανή Snake. Μία αίσθηση νοσταλγίας, αποδοχής του αναπόφευκτου. Μία αίσθηση τέλους. Επιπλέον, το MGS4 απασχολείται θεματικά, όπως όλα τα παιχνίδια της σειράς, με τα πολεμικά τραύματα και τις συνέπειες της τεχνολογίας σε έναν κόσμο συνωμοσιών και πολεμικών συρράξεων. Για εμένα, παρά τα ατελείωτα cutscenes και τις εμφανείς «τρύπες» στο σενάριο, παραμένει ένα αριστούργημα που διέθετε μερικές από τις πιο επικές και συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές σε παιχνίδι. Ο τίτλος που ξεκίνησε την αντεπίθεση του, τότε παραπαίοντος, PS3 στη μάχη των κονσολών έβδομης γενιάς και που περιείχε ένα από το πιο συγκλονιστικά επίπεδα στην ιστορία του gaming (Act 4).

MGS4-3

Από πλευράς gameplay εισάγονται αρκετά νέα στοιχεία. Το CQC βελτιώνεται με την πρόσθεση αρκετών κινήσεων και ο χειρισμός βελτιώνεται πολύ σε σχέση με τους προηγούμενους τίτλους και μοιάζει με τα πιο μοντέρνα παιχνίδια της εποχής. Το camouflage index διατηρείται, με τη διαφορά ότι δε χρειάζεται να αλλάζεις στολές, λόγω του Octo camo, που ταιριάζει και στο futuristic setting του παιχνιδιού. Επίσης, η προσθήκη πολλών διαφορετικών όπλων δίνει στο παιχνίδι μια αίσθηση shooter, διατηρώντας παρ’όλα αυτά τα stealth στοιχεία. Τα boss fights είναι για ακόμα μία φορά απολαυστικά, με τα bosses να είναι λίγο αδιάφορα για εμένα προσωπικά. Σημαντική διαφορά είναι ότι οι περιοχές που λαμβάνουν μέρος οι αποστολές είναι εμπόλεμες ζώνες και ουσιαστικά είσαι »δεύτερος» στα μάτια των εχθρών.

Metal-Gear-Solid-4-Guns-of-the-Patriots (1)

I’m no hero. Never was. Never will be.

– Old Snake

Και τελειώνουμε με το soundtrack στο οποίο ο Harry Gregson-Williams άφησε το στίγμα του για ακόμα μία φορά. Ένα soundtrack γεμάτο νοσταλγία, δράση και αίσθηση Metal Gear. Το συγκεκριμένο που παραθέτω είναι για εμένα το πιο επικό (ειδικά στο τέλος). Το όνομά του τα λέει όλα:

Εδώ τελειώνει και το τρίτο μέρος του αφιερώματος. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος θα μιλήσουμε για το Metal Gear Solid: Peace Walker, και περιληπτικά για τα Metal Gear Solid V: Ground Zeroes και Metal Gear Rising: Revengeance. Επίσης, εγώ και ο Ιάσονας θα έχουμε και μια μικρή »έκπληξη» για τους hardcore fans της σειράς. Μην το χάσετε.