Platform: PS4 (tested) PS4 Pro, Xbox One, Xbox One X, PC, Switch
Publisher: Maximum Games
Developer: Frozenbyte, Inc.
Διάθεση: Dead Good Media
Κυκλοφορία: 8/10/2019

Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από τη κυκλοφορία του αμφιλεγόμενου Trine 3: The Artifacts of Power που η αλήθεια είναι ότι δε κατάφερε να μεταφέρει τόσο καλά τη σειρά σε 3D. Πολύ σωστά λοιπόν το φινλανδικό studio της Frozenbyte αποφάσισε την επιστροφή στις ρίζες για το franchise και ιδού το Trine 4: The Nightmare Prince. Συνοπτικά να θυμίσουμε ότι το πρώτο Trine κυκλοφόρησε το 2009, το Trine 2 (που ήταν και το καλύτερο της σειράς μέχρι τώρα) το 2011 και το 2015 το Trine 3. Το ερώτημα που προκύπτει εύλογα είναι αν η Frozenbyte καταφέρνει να επαναφέρει στις σωστές ράγες τη σειρά σήμα κατατεθέν της ή έχουμε και πάλι μια μετριότητα;

Ξεκινώντας με την ιστορία του παιχνιδιού, ο πρίγκηπας Selius και μαθητευόμενος μάγος στην ακαδημία Mage’s Academy έχει αποδράσει και με τις περιορισμένες του μαγικές ικανότητες και τους προσωπικούς του εφιάλτες να έρχονται στη πραγματικότητα ο κόσμος του Trine μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη κατάσταση με τέρατα και άλλες απειλές. Μετά από μια μικρή σύσκεψη το δυναμικό τρίο της υπόθεσης αποφασίζει να ψάξει για τον πρίγκηπα και να επαναφέρει τη κατάσταση στα φυσιολογικά επίπεδα. Φυσικά το σενάριο δε διεκδικεί δάφνες ποιότητας και πρωτοτυπίας, όπως ποτέ άλλωστε δεν ήταν το δυνατό σημείο της σειράς, και απλά αποτελεί την αφορμή για μια μαγευτική περιπέτεια διάρκειας 12-15 ωρών. Επιστροφή στις επάλξεις λοιπόν για τον μάγο Amadeus , τον ιππότη Sir Pontius και την κλέφτρα Zoya που θα πρέπει για μία ακόμα φορά να ενώσουν τις δυνάμεις τους αρμονικά για να καταφέρουν να ξεπεράσουν τις προκλήσεις που θα βρουν μπροστά τους. Κάθε ήρωας έχει τις δικές του ξεχωριστές ικανότητες και θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο ανάλογα με την περίσταση να τις εκμεταλλευτούμε για να προχωρήσουμε παρακάτω. Το Trine 4: The Nightmare Prince είναι ένα 2,5D puzzle platformer με κομμάτια με μάχες που συνδυάζονται μεταξύ τους, όπως ακριβώς και στα δύο πρώτα παιχνίδια.

Να ξεκινήσουμε να αναλύουμε ένα ένα τα κομμάτια του gameplay με το πιο αδύνατο σημείο που είναι η μάχη. Σε σχέση με τα προηγούμενα η Frozenbyte ήθελε να δώσει περισσότερο χρόνο, αλλά τα πράγματα είναι όπως τα γνωρίσαμε και χωρίς να μπορούμε να πούμε ότι είναι βαρετό αυτό το σημείο δε καταφέρνει να ξεχωρίσει. Ανά τακτά χρονικά σημεία εμφανίζεται ένα ενεργειακό πλέγμα που απομονώνει την οθόνη και εμφανίζονται πλατφόρμες και συγκεκριμένα είδη εχθρών που δε παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία και μιλάμε για μεγάλες αράχνες, λύκους και τοξότες τέρατα. Προφανής επιλογή είναι ο Sir Pontius που με την ασπίδα και το ξίφος του εξουδετερώνει σχετικά εύκολα τους αντιπάλους, αν και έχει το μειονέκτημα ως χοντρούλης που είναι να είναι αργοκίνητος και όχι ιδιαίτερα ευκίνητος. Το πλεονέκτημα αυτό έχει η Zoya και σε συνδυασμό με το τόξο και τα σημεία που μπορεί με το γάντζο να κινείται γρήγορα είναι η δεύτερη καλύτερη επιλογή για αυτά τα σημεία. Αντίθετα ο Amadeus δε χρησιμεύει αρκετά και ο ρόλος του είναι να ανασταίνει τους υπόλοιπους δύο όταν βρίσκεται πάνω από τις σκιές των φαντασμάτων τους. Επίσης υπάρχουν και τα boss fights που είναι κλασικές μάχες εναντίον μεγάλων σε μέγεθος αντιπάλων που κινούνται σε συγκεκριμένα μοτίβα και πρέπει να περιμένουμε τη κατάλληλη στιγμή που θα γίνουν ευάλωτοι στις επιθέσεις μας. Γενικώς όλο το σύστημα της μάχης φαίνεται να είναι ένα συμπλήρωμα για το gameplay και λειτουργεί ως ένα ευχάριστο και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη διάλειμμα ανάμεσα στους γρίφους που πολλές φορές θα χρειαστεί να ακονίσουμε το μυαλό μας για να βρούμε την άκρη.

Και πάμε τώρα στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι του gameplay που είναι αναμφίβολα το puzzle platforming κομμάτι. Εδώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνει ο Amadeus με τις μαγικές του ικανότητες μπορεί να φτιάχνει αντικείμενα και πλατφόρμες που παίζουν καθοριστικό ρόλο για να λύσουμε γρίφους και να ανεβούμε σε δυσπρόσιτα σημεία του περιβάλλοντος. Φυσικά και οι άλλοι δύο ήρωες είναι απαραίτητοι με τα σχοινιά της Zoya και τη δυνατότητα να γαντζώνει, ενώ και το τόξο με τα βέλη που μπορούν να παγώνουν το νερό δημιουργώντας πλατφόρμες σε συνδυασμό με τη  ευκινησία της στα άλματα και την αιώρηση θα δώσουν πολλές λύσεις. Ακόμα και ο Sir Pontius χρειάζεται πολλές φορές με την ασπίδα του που μπορεί να αλλάξει τη ροή του νερού και να ανοίξει πολλές πόρτες ή ακόμα και με την ικανότητα του να μπορεί να σπάσει τοίχους λόγω δύναμης. Όσοι έπαιξαν τα προηγούμενα παιχνίδια ξέρουν ακριβώς τι να περιμένουν, ωστόσο η Frozenbyte φρόντισε λίγο να εμπλουτίσει τις ικανότητες των ηρώων με τις πλαστικές μπάλες που αναπηδούν του Amadeus, το stomp του Sir Pontius που ακινητοποιεί τους αντιπάλους για κάποιο διάστημα, ενώ και η Zoya μπορεί να συνδέει αντικείμενα μεταξύ τους και ταυτόχρονα αιωρούνται στον αέρα.

Ο συνδυασμός platforming- puzzle και το level design είναι υποδειγματικός και εδώ είναι που το Trine ξεχώριζε ανέκαθεν όπως και τώρα. Υπάρχουν πολλαπλές λύσεις για να ξεπεράσουμε έναν γρίφο και φυσικά όσο προχωράμε τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα. Το skill tree αναβαθμίζει και ξεκλειδώνει νέες ικανότητες μέσω ενός απλοποιημένου συστήματος, αλλά πάντα στο κατάλληλο χρονικό σημείο μπορούμε να βρούμε κάτι καινούριο για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τις δυσκολίες. Κάπως έτσι υπάρχει η αίσθηση προόδου και ταυτόχρονα η ανανέωση διατηρεί φρέσκο και προκλητικό το gameplay όσο προχωράμε στη πορεία, ενώ και η δυσκολία των γρίφων μεγαλώνει με αποτέλεσμα πολλές φορές να χρειάζεται σκέψη και πολλές δοκιμές για να βγάλουμε άκρη. Υπάρχει και η επιλογή για hints και βοήθεια και παρουσιάζεται πολύ έξυπνα με διαλόγους ανάμεσα στους πρωταγωνιστές που μας βοηθούν να βρούμε τη λύση.

Φυσικά το ατού του παιχνιδιού είναι το καταπληκτικό co op που στην ουσία είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να απολαύσετε την εμπειρία. Μπορούμε βέβαια και solo να παίξουμε, αλλά ειδικά το couch co op είναι από τα καλύτερα που μπορείτε να βρείτε στη κονσόλα και αν ψάχνεστε για τέτοιου είδους παιχνίδια αποτελεί μία από τις καλύτερες αγορές. Μπορούμε είτε να παίξουμε με τρεις παίκτες επιλέγοντας ο καθένας τον ήρωα του, είτε και στο unlimited να παίξουμε μέχρι και τέσσερα άτομα και καθένας να αλλάζει σε όποιον ήρωα θελήσει. To online λειτουργεί καλά και υπάρχει η δυνατότητα ανά πάσα στιγμή παίκτες να συμμετέχουν στο παιχνίδι μας εφόσον βέβαια το επιλέξουμε, αλλά πολλές φορές μπορεί να δημιουργηθεί χάος ειδικά όταν παίζουν τέσσερις παίκτες. Χρειάζεται καλή επικοινωνία και συνεργασία και όταν παίζεις με τυχαίους συμπαίκτες αυτό δεν υπάρχει και πολλές φορές μπορεί να κολλήσεις. Με τη δική μας παρέα σε ένα online party είτε μαζεμένοι στο σπίτι αυτό αλλάζει και η διασκέδαση είναι εγγυημένη και πρόκειται για μία από τις καλύτερες συνεργατικές εμπειρίες. Να σημειώσουμε ότι όσα περισσότερα άτομα συμμετέχουν τόσα περισσότεροι εχθροί εμφανίζονται, ενώ και οι γρίφοι εμπλουτίζονται και απαιτούν καλύτερη και ταυτόχρονη συνεργασία.

Ο τεχνικός τομέας είναι μαγευτικός ειδικά αν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για μια μικρή παραγωγή. Το 2,5D περιβάλλον επιτρέπει στη Frozenbyte να επανέλθει στα υψηλά στάνταρ που είχαμε συναντήσει στο Trine 2. Εξαιρετικοί φωτισμοί και χρωματισμοί, μεγάλη ποικιλία στους κόσμους και γενικά πανέμορφα περιβάλλοντα που σε συνδυασμό με το κατάλληλο soundtrack και voice acting δημιουργούν την ατμόσφαιρα ενός αξέχαστου παραμυθιού και αποδεικνύει ότι με το κατάλληλο ταλέντο και δουλειά μπορούμε να έχουμε ένα ιδιαίτερα αξιόλογο αποτέλεσμα.

Συνοψίζοντας, η Frozenbyte εμπέδωσε το ρητό ότι ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει και η μετάβαση σε 3D με το Trine 3: The Artifacts of Power ήταν ίσως πάνω από τις δυνατότητες του studio. Επιστρέφει δυναμικά στη πετυχημένη φόρμουλα του 2,5D και εξιλεώνεται για τα λάθη του παρελθόντος. Το Trine 4: The Nightmare Prince δε παίρνει περιττά ρίσκα και καταφέρνει να φτάσει στα επίπεδα του εξαιρετικού Trine 2 και ίσως και να το ξεπεράσει ελαφρώς στα περισσότερα σημεία. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα καλύτερα co op παιχνίδια που μπορείτε να βρείτε στο είδος του puzzle platforming.