Platform: PS4, PS4 Pro (tested), Χbox One, Xbox One X, PC
Publisher: Sold Out
Developer: White Paper Games
Διάθεση: IGE
Κυκλοφορία: 05/03/2019

Η White Paper Games συστήθηκε στη gaming κοινότητα πριν 5 περίπου χρόνια, με το ιδιαίτερο, τόσο σε κόνσεπτ όσο και σε εκτέλεση, Ether One. Το studio κατάφερε μέσω της εξαιρετικής αποτύπωσης της άνοιας να γίνει αγαπητό σε ένα core κοινό, το οποίο ανέμενε με μεγάλο ενδιαφέρον το επόμενο βήμα του studio. Και το όνομα αυτού: The Occupation.

Η ιστορία του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα σε μία εναλλακτική Βρετανία των 80’s, σε συνθήκες που παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του δημοσιογράφου Harvey Miller ο οποίος ερευνά μία τρομοκρατική επίθεση που οδήγησε στο θάνατο 23 ανθρώπων και που η κυβέρνηση «φόρτωσε» σε έναν μετανάστη με το όνομα Alex Dubois. Εκμεταλλευόμενη την αναταραχή, μία εταιρεία με το όνομα Carson Bowman Group προσπαθεί να περάσει έναν αμφιλεγόμενο νόμο, τον οποίο αποκαλεί Union Act και απειλεί να απελάσει όλους τους αλλοεθνείς. Αρχικά να τονίσουμε πως ό,τι συμβάινει στο παιχνίδι συμβαίνει σε real-time, που σημαίνει πως ο παίκτης έχει 4 πραγματικές ώρες στη διάθεση του για να προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο και να ανακαλύψει την αλήθεια. Τόσο το σενάριο, όσο και το κόνσεπτ του παιχνιδιού τραβάνε μονομιάς το ενδιαφέρον και αξίζουν συγχαρητήρια στην White Paper Games για την ευρηματικότητα της. Σημαντική συνεισφορά στα του σεναρίου έχουν τα πολύ καλά voice-overs, τα οποία πείθουν και αν μη τι άλλο βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση της πολύπλοκης ιστορίας. Το The Occupation καταφέρνει από την αρχή να κάνει τον παίκτη να νιώσει μέρος του κόσμου του και να ενδιαφέρεται στην πράξη να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τα παιχνίδια συμφερόντων.

Τι σημαίνει όμως στην πράξη το real-time; Ουσιαστικά, δεν υπάρχει λεπτό για χάσιμο, αφού ο παίκτης πρέπει να υπολογίσει τα πάντα, όπως τις ρουτίνες των υπαλλήλων της εταιρείας ( ο Miller αναζητά τη λύση στην πηγή του κακού, που ήταν και ο τόπος του ατυχήματος μεταξύ άλλων ), το πρόγραμμα του καθαριστή του κτηρίου, ή να λάβει υπ’ όψιν τον φρουρό που ξεχνάει να κάνει περιπολία, καθώς επαναλαμβάνει διάσημες κινηματογραφικές ατάκες, αλλά και τα προκαθορισμένα του ραντεβού με τα σημαντικά στελέχη. Τα ραντεβού αυτά αποτελούν ουσιαστικά το λόγο που ο παίκτης πρέπει να βρει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί στο χρόνο που του έχει δωθεί, αφού όσες περισσότερες πληροφορίες έχει συλλέξει, τόσο πιο συγκεκριμένες και αποτελεσματικές θα είναι οι ερωτήσεις που θα θέσει στους υπέυθυνους. Η ελευθερία κινήσεων που έχει δοθεί στον παίκτη είναι τεράστια και τα πράγματα που μπορεί κάποιος να βρει μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο αναρίθμητα, κάτι που φτάνει στον Θεό το replayability value του τίτλου, αφού ας μη γελιόμαστε, κανείς δεν θα κάνει το τέλειο walkthrough σε 1 ή 2 προσπάθειες. Μάλιστα, η πρώτη προσπάθεια των περισσοτέρων θα καταλήξει σε τυφλή συλλογή όλων των στοιχείων που συναντούν στο δρόμο τους, μπας και προκύψει κάτι καλό. Εν ολίγοις, είτε κάποιος επιλέξει να αφήσει τον χαρακτήρα του ακίνητο, είτε ψάξει μανιωδώς για στοιχεία, τα credits θα τα δει, αφού το παιχνίδι δεν περιμένει για κανέναν, κάτι που κάνει αμέσως προφανές οτι το παιχνίδι έχει και αρκετά διαφορετικά endings, ανάλογα με την προσέγγιση μας.

Φυσικά, ο πρωταγωνιστής μας, εκτός από τον περιορισμένο χρόνο, θα βρεθεί αντιμέτωπος και με συναγερμούς, με κλειστές πόρτες και με τον επίμονο security των εγκαταστάσεων, κάτι που κάνει τη 1 ώρα που έχει στη διάθεση του μεταξύ των συναντήσεων να φαντάζει αμελητέο διάστημα. Κάθε φορά που μας πιάνουν να κάνουμε κάτι παράνομο ( εκτός των πρώτων λίγων φορών αν συμμορφωθούμε αμέσως ), η τιμωρία μας είναι η αφαίρεση χρόνου και εδώ που τα λέμε το παιχνίδι εξαιτίας όλων αυτών παρουσιάζει τεράστια πρόκληση, κάτι που προσωπικά θεωρώ οτι συγκαταλέγεται στα θετικά του σημεία. Κάτι που δυσχεραίνει την κατάσταση είναι οι κάτω του μετρίου stealth μηχανισμοί, αφού το παιχνίδι δεν μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε οτι μας έχουν δει να παρανομούμε, παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά, ενώ και τα μέρη που έχουμε να κρυφτούμε είναι ελάχιστα. Ένα indicator τύπου Hitman θα ήταν παραπάνω από ευπρόσδεκτο. Κατά τ’ άλλα το gameplay είναι απλό στον πυρήνα του και όλα γίνονται μέσω αλληλεπιδράσεων με τα αντικείμενα του περιβάλλοντος και χρήση του ρολογιού και του ντοσιέ με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που συλλέγουμε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Δυστυχώς, όλα όσα έχει να προσφέρει το The Occupation βρίσκονται προς το παρόν κρυμμένα κάτω από τα αναρίθμητα τεχνικά προβλήματα του παιχνιδιού. Ας αρχίσουμε από τα ουκ ολίγα game-breaking bugs και glitches που με ανάγκασαν πάνω από μία φορά να κάνω restart το επίπεδο που έπαιζα, αφού βρήκα τον εαυτό μου κολλημένο μέσα σε τοίχο, κολλημένο σε μία πόρτα εξαιτίας κάποιου άλλου χαρακτήρα και ούτω καθεξής. Αυτό δεν θα ήταν ένα τόσο μεγάλο αγκάθι, εφόσον ο τίτλος δεν είχε ένα τόσο κακό save system, αλλά στην περίπτωση μας το πρόβλημα διογκώνεται. Το παιχνίδι έρχεται μόνο με autosave και αυτό μόνο στο τέλος κάθε κεφαλαίου που σημαίνει οτι σε περίπτωση bug ή άδικης μεταχείρισης του παίκτη – και με αυτό εννοώ να χαθεί χρόνος εξαιτίας κάποιου glitch ή bug – η μόνη επιλογή είναι το restart. Κουραστικό όσο δεν πάει, κατέληξα να ασχολούμαι με ένα παιχνίδι διάρκειας τεσσάρων ωρών, αρκετές ώρες παραπάνω, καθαρά εξαιτίας των τεχνικών του προβλημάτων. Σίγουρα θα περιμένω μία σειρά από patches προτού προβώ στο επόμενο μου playthrough. Στα πιο δευτερεύοντα του τεχνικού τομέα, σίγουρα δεν περιμένει κάποιος να εντυπωσιαστεί από δημιουργία μιας τόσο μικρής ομάδας, αλλά δεν πιστεύω οτι θα ενοχλήθεί κιόλας, αν εξαιρέσουμε τα αρκετά frame drops που συνάντησα στο PS4 Pro και που μικρή σημασία έχουν μπροστά στα άλλα προβλήματα που προαναφέρθηκαν.

Το The Occupation βρίσκεται μερικά patches μακριά από την επιτυχία. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια μυστηρίου που έχω ασχοληθεί τελευταία, με το real-time concept του να συνεισφέρει τα μέγιστα στο χτίσιμο του suspense και να αυξάνει το επίπεδο πρόκλησης. Το setting του είναι τρομερά ενδιαφέρον και προκαλεί τον παίκτη να ανακαλύψει όλα τα κρυμμένα μυστικά. Δυστυχώς, τα πολλά τεχνικά του προβλήματα, όπως και το ελεεινό save system, δεν αφήνουν το παιχνίδι να λάμψει. Τουλάχιστον, η ελευθερία κινήσεων που προσφέρεται στον παίκτη, σε συνδιασμό με τα πολλαπλά playthroughs που ενδείκνυνται, επιβεβαιώνουν πως σε λίγο καιρό από σήμερα θα μιλάμε για άλλο ένα διαμάντι από την White Paper Games.