Platform: PC, PS4 (tested), Xbox One, Switch
Publisher: Bandai Namco Games
Developer: Bandai Namco Games
Διάθεση: Bandai Namco Greece
Κυκλοφορία:

Στις αρχές της προηγούμενης γενιάς κονσολών το Xbox είχε πάρει αρκετές JRPG αποκλειστικότητες. Πολλές από αυτές, λόγω των φτωχών πωλήσεων κυκλοφόρησαν στη συνέχεια στο PS3 και μάλιστα με έξτρα περιεχόμενο (Eternal Sonata, Star Ocean: The Last Hope). Μερικοί άλλοι τίτλοι όμως δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στο PS3 (Lost Odyssey, The Last Remnant), μεταξύ αυτών και το Tales of Vesperia, το οποίο βέβαια κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και μάλιστα ήταν προγραμματισμένο για την κυκλοφορία του και στη Δύση, όμως τελικά ακυρώθηκε. Ευτυχώς για τους φανς της σειράς, ακόμα και στην επόμενη γενιά έχουν την ευκαιρία να ζήσουν την εμπειρία του με αυτό το remaster. Πάμε να δούμε τι έχει να προσφέρει ένα JRPG που θεωρείται από πολλούς από τα καλύτερα της προηγούμενης γενιάς.

Ας ξεκινήσουμε με τον οπτικό τομέα, στον οποίο φαντάζομαι κανείς δεν περιμένει κάτι τρομερό από ένα JRPG του 2008, έστω κι αν πρόκειται για remaster. Κι όμως, το παιχνίδι λόγω των cel-shaded graphics δείχνει όμορφο ακόμα και σήμερα. Ως αποτέλεσμα θυμίζει αρκετά το Eternal Sonata και λίγο το Ni no Kuni: Wrath of the White Witch και θα έλεγα ότι δείχνει ομορφότερο από πολλά JRPG, μέχρι και σχετικά πρόσφατων. Το remaster γενικά δεν έχει μεγάλη διαφορά στα γραφικά και οι διαφορές έγκεινται κυρίως στην υψηλότερη ανάλυση, σε καλύτερο φωτισμό και σε καλύτερο framerate, στα 60 fps σταθερά. Οι μικρές οπτικές βελτιώσεις πάντως δε θεωρώ ότι είναι κάτι αρνητικό, αφού αφενός το παιχνίδι ήταν ούτως ή άλλως όμορφο, αφετέρου είναι η μόνη έκδοση που μπορούμε να παίξουμε στο PlayStation. Τέλος, το παιχνίδι διαθέτει ποικίλες τοποθεσίες, αν και τα δάση μου φάνηκαν παρόμοια και λίγο κουραστικά.

Να περάσουμε στην ιστορία και τους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Αρχικά, ο πρωταγωνιστής Yuri Lowell είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι είναι διαφορετικός από τον μέσο πρωταγωνιστή ενός JRPG. Είναι ενήλικας, σε αντίθεση με τον κλισέ έφηβο τέτοιων τίτλων, ενώ ο χαρακτήρας του υπάγεται πιο πολύ στην γκρίζα ζώνη, παρά σε αυτή του ήρωα. Τα κίνητρά του αλλά και άλλων χαρακτήρων δεν είναι απλά, ενώ στην πορεία του παιχνιδιού είναι αμφίβολα για το αν είναι θετικά ή αρνητικά για τον κόσμο. Ο Yuri πάντως παρά τη σοβαρότητά του ως πρώην ιππότης, διατηρεί το χιούμορ του και τα ανόητα πολλές φορές αστεία του. Όσον αφορά τους υπόλοιπους χαρακτήρες, ο καθένας έχει το arc του και άλλοι είναι σχετικά ενδιαφέροντες κι άλλοι όχι ή και κλισέ. η extra χαρακτήρας της έκδοσης αυτής (Patty) στην αρχή φαίνεται να μην ενσωματώνεται καλά στο σενάριο, όμως στην πορεία εξελίσσεται σε ελαφρώς συμπαθητική, όπως και ευτυχώς όλο το καστ. Ως σενάριο το παιχνίδι διατηρεί ενδιαφέρον, αν και πολλές φορές σε αυτές τις 40 ώρες υπάρχουν λίγο βαρετές σκηνές και cutscenes τα οποία δείχνουν την ηλικία τους.

Από πλευράς gameplay το Tales of Vesperia δεν απογοητεύει καθόλου. Με action σύστημα μάχης παρόμοιο με αυτό των παλιότερων Tales όπως το Symphonia, το οποίο θυμίζει κατά έναν περίεργο τρόπο fighting game, δεν παύει να είναι ευχάριστο και να ανανεώνεται σιγά σιγά με νέες ικανότητες και χαρακτήρες στην πορεία. Το skill-based σύστημα αναπτύσσεται με βάση τον αριθμό χρήσεων της κάθε ικανότητας, όπως και στο Symphonia. Με την ενεργοποίηση του Over Limit μπορείτε να κάνετε συνεχόμενα χτυπήματα και ικανότητες, ενώ με μερικές ικανότητες μπορείτε να κάνετε συνδυασμό με άλλες. Ο χειρισμός είναι εύκολος αν και ένα μικρό παράπονο είναι ότι ο χαρακτήρας έκανε άλμα πολύ εύκολα με αποτέλεσμα να κρατάω τον αναλογικό μοχλό ελαφρά προς τα κάτω. Επίσης, κατά τη διάρκεια της μάχης μπορούμε να ελέγξουμε μόνο έναν χαρακτήρα τον οποίο έχουμε επιλέξει από πριν, ενώ θα προτιμούσα να υπήρχε επιλογή αλλαγής χαρακτήρα, παρόμοια με το Star Ocean.

Σε γενικές γραμμές το Vesperia είναι αρκετά γραμμικό και ιδιαίτερα στα dungeons. Αυτό δυστυχώς δεν ευνοεί την εξερεύνηση, δίνοντας στην ουσία έμφαση κατά κύριο λόγο στη μάχη. Υπάρχουν βέβαια μερικά optional dungeons και μικρή εξερεύνηση στο overworld, αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε και μέσα στα dungeons. Το θετικό βέβαια είναι ότι υπάρχει πληθώρα από όπλα και γενικά εξοπλισμό, μέσω των οποίων μάλιστα ο χαρακτήρας κερδίζει διάφορες ικανότητες ή καλύτερα στατιστικά, παρόμοια με το Final Fantasy IX. Τα boss battles αν παίζετε στο normal και πάνω απαιτούν τακτική κι αυτό ναι μεν είναι θετικό, όμως θα υπάρξουν και φορές που θα αντιμετωπίσετε δυσκολίες που δε θα έπρεπε να υπάρχουν σε εκείνα τα σημεία και θα ενοχληθείτε. Μικρό το κακό όμως γιατί αν θέλετε μπορείτε οποιαδήποτε στιγμή να αλλάξετε δυσκολία και έτσι να περάσετε δύσκολα σημεία. Τέλος, βρήκα το soundtrack σχετικά μέτριο. Αν και περίμενα περισσότερα από τον Sakuraba, τουλάχιστον κάνει τη δουλειά του εκεί που πρέπει.

Κλείνοντας, το Tales of Vesperia: Definitive Edition είναι ένα JRPG που δε δείχνει την ηλικία του και στέκεται επάξια μέχρι και σήμερα ως μία καλή επιλογή αν σας ενδιαφέρει το είδος. Με ένα ανάλαφρο στόρυ και καλοφτιαγμένο σύστημα μάχης θα περάσετε ευχάριστα την ώρα σας, ενώ το έξτρα περιεχόμενο θα ευχαριστήσει περαιτέρω αυτούς που το ξαναβιώνουν. Φυσικά, τα 10 χρόνια του φαίνονται κυρίως στα cutscenes και στα mini maps και η ιστορία του θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Μικρές ενοχλήσεις στο gameplay από difficulty spikes και γραμμικότητα δεν πρέπει να σας απογοητεύσουν τόσο ώστε να έχετε αμφιβολίες. Οι λάτρεις των JRPG πιστεύω ότι πρέπει να το τιμήσετε.