Platform: PS4, PS4 Pro (tested), Xbox One, Xbox One X, PC
Publisher: Activision
Developer: FromSoftware
Διάθεση: IGE
Κυκλοφορία: 22/03/2019

Sekiro: Shadows Die One Million Times ο σωστός τίτλος. Το νέο πόνημα της FromSoftware κυκλοφορεί εδώ και κάποιες μέρες και απλά μοιράζει πόνο. Μοιράζει πόνο κυριολεκτικά, αφού η δυσκολία του και το διαφορετικό σύστημα μάχης από τα Dark Souls το καθιστούν ως ένα από τα δυσκολότερα σύγχρονα παιχνίδια. Μοιράζει πόνο μεταφορικά, αφού έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι συζητήσεων και άρθρων για το αν του αξίζει η αναγνώριση και για το αν θα έπρεπε να είχε ένα «easy mode» για τους αρχάριους ώστε να «τιμήσει» τους παίκτες που το αγόρασαν. Γι αυτό και πριν μπούμε στο review, η άποψη μου για το θέμα είναι ξεκάθαρη. Όπως δεν θα ζητούσαμε από έναν πραγματικό καλλιτέχνη να αλλάξει το έργο του και να το προσαρμόσει στα γούστα μας, είτε μιλάμε για μουσική είτε για ζωγραφική είτε για μια οποιαδήποτε έκφανση της τέχνης, έτσι θεωρώ ασέβεια να ζητάμε κάτι τέτοιο από τη FromSoftware, να αλλάξει δηλαδή το όραμα και το έργο της προς τέρψη του κοινού και της εύκολης κατανάλωσης. Στο κάτω κάτω, δεν είναι υποχρεωτικό να παίζουμε όλοι όλα τα παιχνίδια, με την τεράστια πληροφόρηση στις μέρες μας δεν νοείται να αγοράζει κάποιος ένα videogame και να μην ξέρει τι είναι αυτό. Από κει και πέρα, αφήνοντας στην άκρη τα διθυραμβικά reviews, το αν θα πουλήσει και πόσο τελικά το παιχνίδι με τέτοια δυσκολία και πόσο μεγάλο είναι το αντίστοιχο κοινό που θα το αγοράσει, είναι πρόβλημα άλλων και φυσικά όχι δικό μας, αν και είδαμε ανακοίνωση για 2 εκατομμύρια πωλήσεις μέσα σε 10 ημέρες.

Μπαίνουμε λοιπόν στο θέμα μας και το Sekiro: Shadows Die Twice αποτελεί έναν άξιο διάδοχο της κληρονομιάς της FromSoftware. Φυσικά, το πρώτο λάθος που θα πρέπει να αποφύγετε είναι να νομίζετε πως θα παίξετε έναν κλώνο των Dark Souls. Ξεχάστε ότι ξέρατε από το σύστημα μάχης των Souls παιχνιδιών, αφήστε στην άκρη την όποια μυική μνήμη και κινητικό αυτοματισμό έχετε αποκτήσει για χάρη τους και ριχτείτε στην Sengoku-era Ιαπωνία τέλη του 1500, από όπου αντλεί έμπνευση το παιχνίδι. Η ιστορία μας δίνει το ρόλο του One Arm Wolf, ενός Shinobi ο οποίος πρέπει να προστατεύσει τον τελευταίο διάδοχο στην «Dragon’s Heritage» γραμμή αίματος. Η Dragon’s Heritage γραμμή αίματος διαθέτει χαρακτηριστικά μαγείας και μπορεί να σας φέρει πίσω στη ζωή αν πεθάνετε. Το θέμα είναι πως για να σας γυρίσει πίσω στη ζωή, αντλεί δύναμη από τους ζωντανούς τριγύρω με αποτέλεσμα σε κάθε σας ανάσταση να εξαπλώνεται ένας ιός ή αρρώστια καλύτερα, γνωστή ως Dragonrot.

Το Sekiro είναι ένα παιχνίδι για τον θάνατο και από αυτόν, θα έχετε πολλούς. Όπως σε κάθε παιχνίδι της FromSoftware, θα πρέπει να έχετε σιδερένια θέληση για να προχωρήσετε, υπομονή, μάθηση και να προσαρμόζεστε σε όποια δυσκολία βρεθεί στο δρόμο σας. Οι μάχες στο παιχνίδι είναι εύκολα το καλύτερο σημείο του, σε αντίθεση με τα Dark Souls, εδώ οι μάχες είναι συνήθως 1vs1 και βασίζονται στο Posture.  Στην ουσία θα πρέπει με συνεχή χτυπήματα να κατεβάσετε τη Posture μπάρα του αντιπάλου σας και μετά απλά του ρίχνετε killing blows, θανάσιμα χτυπήματα δηλαδή για να τον ξαπλώσετε με τη μία κάτω, εκτός αν μιλάμε για δυσκολότερους αντιπάλους που θα χρειαστούν περισσότερα. Αυτός ο νέος μηχανισμός σας βάζει στην ουσία στη θέση του επιτιθέμενου, του συνεχούς επιτιθέμενου μάλιστα καθώς η Posture bar κάνει reset αν καθυστερήσετε να χτυπήσετε τους αντιπάλους σας, κάτι μακράν αντίθετο από τη φιλοσοφία των Souls παιχνιδιών. Οι συνηθισμένοι εχθροί που θα συναντάτε δεν αποτελούν ιδιαίτερο πρόβλημα και εύκολα θα τους ξεκάνετε, ενώ συχνή, σχεδόν ενοχλητικά συχνή, είναι η εμφάνιση mini bosses, τα οποία θεωρώ πως βρίσκονται σε βαρετή αφθονία με πανομοιότυπο σχεδιασμό. Ευτυχώς, εκεί που ξεχωρίζουν τα παιχνίδια της FromSoftware είναι τα boss fights και το Sekiro δεν αποτελεί εξαίρεση. Συνδυαστικά, η εισαγωγή των proshetics για το μηχανικό σας χέρι πάνε…. χέρι χέρι με τα boss fights και κατ’επέκταση με την συνέχεια σας στο παιχνίδι. Η παρατήρηση καθώς και η δυνατότητα να κρυφακούτε συζητήσεις αντιπάλων, που όλως τυχαίως δεν έχουν τι να πουν παρά μόνο για τις αδυναμίες του επόμενου boss, είναι κλειδί στην αντιμετώπιση του. Αν το boss φοβάται τη φωτιά, τότε η χρήση πυρίτιδας είναι το μυστικό για να τον στραβώσετε ώστε να του καταφέρετε αρκετά χτυπήματα, αν ιππεύει άλογο τότε η χρήση πυροτεχνημάτων θα φοβίσει το άλογο και θα του καταφέρετε επίσης χτυπήματα και πάει λέγοντας.

Γενικά, παρ’όλη τη μέγιστη δυσκολία, το παιχνίδι σας πετά ένα κόκκαλο με τα prosthetics και δεν είναι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά έχουμε και τη δυνατότητα για να αναστηθούμε αν χάσουμε στο μέσο της μάχης, κάτι που αποτελεί επίσης στοιχείο στρατηγικής. Γενικά το «git gud» συναίσθημα των παιχνιδιών της From Software εδώ νομίζω πιάνει ταβάνι, καθώς θα πρέπει να παρατηρήσετε όλες τις επιθέσεις του αντίπαλου boss, να έχετε το σχετικό prosthetic, να είστε master στην άμυνα και στον συγχρονισμό των χτυπημάτων σας και μέσα σε όλα αυτά να τηρείται κυρίως επιθετική στάση. Ορισμένα skills που ξεκλειδώνετε θα δώσουν επίσης ποικιλία στο σύστημα μάχης σας, ενώ και τα στατιστικά σας (υγεία και αντοχή) μεγαλώνουν μόνο αν νικάτε τα bosses, κάτι που σημαίνει πως δεν μπορείτε να φαρμάρετε και να επιστρέψετε δυνατότεροι στη μάχη, πραγματικά πρέπει απλά να «γίνετε καλύτεροι».

Δεύτερο σημαντικό και εξαιρετικό κομμάτι του παιχνιδιού, πάλι συνηθισμένο για τη FromSoftware, είναι ο σχεδιασμός του χάρτη. Συνεχίζεται με εξαιρετική μαεστρία η αλληλένδετη περιπλάνηση στον κόσμο του παιχνιδιού ενώ πλέον σημαντικό ρόλο παίζει η κατακόρυφη κίνηση του παίκτη καθώς ο χαρακτήρας μας έχει ένα γάντζο που του επιτρέπει να κινείται σε δέντρα και κορυφές κτηρίων, όπως γινόταν στα παλιά Tenchu παιχνίδια. Αυτό το verticality δίνει μια νέα πνοή στη διάσχιση του χάρτη αλλά και των stealth επιθέσεων μας σε αντιπάλους.  Σε συνδυασμό με τα πολύ όμορφα γραφικά, κυρίως ως προς τον σχεδιασμό, έχουμε μια εξαιρετική παιδική χαρά να τριγυρνάμε και να θαυμάζουμε τα κάθε λογής τερατουργήματα, έτοιμα να μας κάνουν να συχτιρούσουμε για άλλη μια φορά. Εδώ οφείλω να πω πως το Sekiro παίχτηκε σε δυνατό PC με γραφικά στο max και 60fps, καθώς δεν γινόταν να μας διατεθεί κωδικός για PS4 από την αντιπροσωπία. Εμφανέστατη βελτίωση τα 60fps από τα 30αρια στα PS4/PS4 Pro ομολογώ. Στα ίδια πολύ καλά επίπεδα κινείται και η μουσική αλλά ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν τα ηχητικά εφέ των συγκρούσεων από τα σπαθιά, τα οποία βρήκα εθιστικά και πορωτικά τουλάχιστον.

Αξίζουν πολλά κιλά συγχαρητηρίων στην FromSoftware για το Sekiro: Shadows Die Twice. Όχι ότι δεν έχει ελαττώματα το παιχνίδι, θεματάκια με την κάμερα, την Α.Ι.των απλών αντιπάλων, ενοχλητικό spamαρισμα από mini bosses είναι μερικά από τα ελάχιστα και σχετικά αδιάφορα ελαττώματα που εντόπισα. Τα συγχαρητήρια πάνε γιατί για ακόμη μια φορά η εταιρεία τόλμησε να βγάλει ένα ΔΥΣΚΟΛΟ παιχνίδι σε καιρούς όπου όλα σε πιάνουν από το χεράκι και σε δίνουν QTEs, τόλμησε να βγάλει ένα single player παιχνίδι χωρίς ίχνος multiplayer, store, loot boxes και δεκάδες συλλεκτικές εκδόσεις. Οπλιστείτε με ΥΠΟΜΟΝΗ, άπλετο ελεύθερο χρόνο και απολαύστε ένα από τα διαμάντια της χρονιάς, που σίγουρα δεν είναι για όλους.