Platform: PS4, Xbox One, PC
Publisher: Capcom
Developer: R&D Division 1
Διάθεση: CD Media
Κυκλοφορία: 25/01/2019

Το Resident Evil 2 αποτελούσε για πολλά χρόνια διακαή πόθο των fans της σειράς για να γίνει remake. Τα χρόνια πέρασαν, η ανακοίνωση ήρθε το 2015, τα χρόνια ξαναπέρασαν και επιτέλους έφτασε η στιγμή να το πιάσουμε στα χέρια μας και αυτό που έπαιξα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου πανεύκολα. Προφανώς και το είχαμε δει από τα trailers, αλλά ο όρος remake αδικεί το παιχνίδι, γιαυτό και εξάλλου απουσιάζει από τον τίτλο. Η Capcom έκανε αυτό που άξιζε στην κληρονομιά του Resident Evil 2 και μας προσέφερε μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια του remake και θέτει νέα στάνταρτ και ψηλά τον πήχη για αντίστοιχες προσπάθειες. Ουσιαστικά πρόκειται για re-imagined δημιουργία του Resident Evil 2 όπου κράτησε τον βασικό κορμό που όλοι γνωρίζαμε και αγαπήσαμε και έφερε όλα τα υπόλοιπα στα στάνταρτ του σύγχρονου gaming.

Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε την RE Engine μηχανή γραφικών που ανέπτυξε η ίδια η Capcom και πρωτοείδαμε στο Resident Evil 7 και θα την ξαναδούμε στο Devil May Cry 5. Η εταιρεία φαίνεται πως πέτυχε διάνα καθώς η μηχανή της δουλεύει άψογα με πολύ καλά αποτελέσματα για τα παιχνίδια της, κάτι που φάνηκε από το Resident Evil 7 και επιβεβαιώθηκε με το Resident Evil 2. Στο PS4 Pro τρέχει σε upscaled 4k από τα 1620p και σχεδόν πάντα σε 60fps. Το μόνο έντονο frame drop που παρατήρησα ήταν πάντα σε συγκεκριμένο σημείο σε συγκεκριμένο δωμάτιο και για 1-2 δευτερόλεπτα, σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι τα πράγματα κυλούσαν νεράκι. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εντυπωσιακά με καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες  και πρόσωπα, ανοιχτά και κλειστά περιβάλλοντα με λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, πολύ καλό animation και με τεράστια αποπνικτική ατμόσφαιρα σαπίλας, σκοταδιού και δυσωδίας. Δεν τα βάζω ανάμεσα στα κορυφαία παιχνίδια, αλλά ξεχωρίζουν κατά πολύ από τον ανταγωνισμό λόγω της ατμόσφαιρας που δημιουργούν. Σε βάζουν για τα καλά μέσα στην κατάθλιψη της Raccoon City, στον συνεχή κίνδυνο κάθε δωματίου ή διαδρόμου που διαβαίνει ο χαρακτήρας μας, στον θάνατο που κρύβεται σε κάθε στροφή, στην υγρασία και στην απόγνωση του να είσαι ένα συνεχές γεύμα.

Εκεί κερδίζει το στοίχημα ο τεχνικός τομέας και μας παραδίδει ένα horror παιχνίδι, ένα Resident Evil παιχνίδι όπως το θέλαμε. Σε αυτό βέβαια τα μέγιστα συμβάλει και ο ήχος όπου έχει γίνει επίσης φοβερή δουλειά. Από τον παραμικρό ήχο που κάνει το πλαστικό τζάκετ του Leon όταν προχωρά, έως τις πνιχτές τσιριές των θηλυκών ζόμπι, τα πάντα είναι εκεί για να σας σηκώσουν την τρίχα κάγκελο. Και φυσικά όταν έρθει η ώρα να ακούτε γύρω σας τα βαριά βήματα του Mr X τότε θα καταλάβετε το άγχος του να είστε το θήραμα και όχι ο κυνηγός.  Γενικά, ο τεχνικός τομέας του παιχνιδιού αγγίζει άνετα υψηλά επίπεδα, κατά πολύ καλύτερα από αυτό που θα περίμενα όταν πρωτοανακοινώθηκε το remake. Ελάχιστα προβλήματα παραμένουν, όπως το άχρηστο HDR που ξεπλένει τα χρώματα (κάτι αντίστοιχο με του RDR2), κάποια artifacts στις αντανακλάσεις κυρίως στο main hall του Αστυνομικού Τμήματος και η λειτουργία του φακού όπου το φως έχει προκαθορισμένη περιοχή και δεν διαχέεται και αντανακλάται στις επιφάνειες. Για καλύτερα αποτελέσματα προτείνω να παίξετε το παιχνίδι με απενεργοποιημένο το HDR και το film grain.

Κλασσικά, πρωταγωνιστές του παιχνιδιού είναι οι Leon Kennedy και Claire Redfield, o ένας νέος αστυνομικός στο τμήμα της Raccoon City και η Claire αναζητεί τον αδερφό της που αγνοείται. Το παιχνίδι μας αφήνει να επιλέξουμε με ποιον χαρακτήρα θέλουμε να παίξουμε και ξεκινάμε. Έτσι, έχουμε στην ουσία δυο campaigns με πολλές ομοιότητες αλλά και διαφορές. Οι πρωταγωνιστές χωρίζονται από τα γεγονότα και ο καθένας ακολουθεί το δικό του μονοπάτι αλλά πάντα στα γνωστά πλαίσια και περιβάλλοντα του παιχνιδιού. Έτσι, ενώ θα ξεκινήσετε από διαφορετικά σημεία, θα περάσετε ως επί το πλείστον από τα ίδια δωμάτια και θα λύσετε τους ίδιους γρίφους. Θα συναντηθείτε μεταξύ σας και φυσικά θα καταλήξετε στο ίδιο σημείο. Οι αλλαγές μεταξύ των δύο campaigns είναι ως προς την αφήγηση και την αλληλεπίδραση με κάποιους NPCs με της Claire να είναι πιο συναισθηματική, αλλά κάποια puzzles και δωμάτια παραμένουν αποκλειστικά στο κάθε campaign. Έτσι κάποια δωμάτια ξεκλειδώνουν με συγκεκριμένο κλειδί που θα το βρείτε μόνο με την Claire ή τον Leon, ενώ και μερικά μονοπάτια είναι αποκλειστικά σε κάθε χαρακτήρα. Όποιον και αν επιλέξετε για αρχή, το πρώτο σας playthrough θα σας πάρει 8 με 10 ώρες ανάλογα τη δυσκολία και μετά θα σας δοθεί η επιλογή «2nd run» όπου θα παίξετε το παιχνίδι με τον άλλον χαρακτήρα. Τερματίζοντας και τα δύο σενάρια, θα ζήσετε την πλήρη ιστορία του παιχνιδιού ενώ θα δείτε και το true ending. Η Capcom δε σταμάτησε εδώ και διατήρησε και τα κλασσικά unlockables σενάρια The 4th survivor με τους HUNK ή Tofu, μια επιλογή ιδιαίτερα αγαπημένη ανάμεσα στους hardocore fans της σειράς και σίγουρα δίνει έξτρα ώρες περιεχόμενο, αν και πιο σύντομα και φυσικά πάλι μέσα στα ίδια περιβάλλοντα, χωρίς γρίφους  και με ένα πιο action και speed run προσανατολισμό με κατακόρυφη αύξηση στη δυσκολία, καλή τύχη.

Και ας πάμε στο ζουμί του παιχνιδιού που δεν είναι άλλο από το gameplay. Καταρχάς να πω πως έχω να παίξω το Resident Evil 2 από το 1998 όπου και πρωτοκυκλοφόρησε και θυμόμουν ελάχιστα πράγματα. Η Capcom κατάφερε να κρατήσει μια τέλεια ισορροπία μεταξύ retro και σύγχρονου gaming. Κράτησε τα βασικά στοιχεία των παλιών Resident Evil με τις εμβληματικές τοποθεσίες, τα παλιομοδίτικα puzzles της εποχής, το management του inventory και φυσικά το πέρα δώθε backtracking ώστε να βρεις το τάδε αντικείμενο για να ξεκλειδώσεις εκείνη την περιοχή και να προχωρήσεις παρακάτω. Όλο αυτό ήταν κάτι που μου ξύπνησε πολλές και ζεστές αναμνήσεις του τότε gaming και με τον τρόπο που φτιαχνόταν τα παιχνίδια, κάτι που ξαναέζησα πρόσφατα που έπαιξα τα remasters του Resident Evil 0 και Resident Evil 1 στο PS4 και μάλιστα εκεί ακόμα πιο έντονα. Και αυτό γιατί εδώ, η Capcom εκσυγχρόνισε όλα τα υπόλοιπα στοιχεία και τα έφερε στο σήμερα. Έτσι, δεν υπάρχει η fix κάμερα, σήμα κατατεθέν των πρώτων παιχνιδιών, αλλά έχουμε την κλασσική action κάμερα πάνω από τον ώμο, η οποία και δουλεύει άψογα στο να μας βάλει στον κόσμο του παιχνιδιού και εξυπηρετεί άψογα το immersion. Αλλαγές έχουν γίνει φυσικά και στον χειρισμό όπου δεν υπάρχουν πλέον τα tank controls και έχουμε ένα σύγχρονο σύστημα κίνησης και στόχευσης, ενώ προστέθηκε και δυνατότητα για counter με τη χρήση του μαχαιριού ή χειροβομβίδων.

Αν και με ξίνισε κάπως η απουσία του να πατάς κεφάλια, ενώ το μαχαίρι καταστρέφεται με κάθε σας επίθεση, καταλαβαίνω πως γίνανε περισσότερο για να μην φαίνεται ο χαρακτήρας σας σαν ασταμάτητη πολεμική μηχανή. Γενικά πάντως το παιχνίδι δεν είναι δύσκολο και με σωστή διαχείριση θα έχετε πάντα πυρομαχικά και υλικά για να σας βγάλουν από τη δύσκολη θέση και όταν λέω σωστή διαχείριση εννοώ πως δεν χρειάζεται να κατεβάζετε ότι ζόμπι συναντάτε στο πέρασμα σας αλλά περισσότερο να προσπαθείτε να τα προσπεράσετε με μανούβρες ή αθόρυβα αν έχετε να κάνετε με lickers. Για αυτούς όμως που επιδιώκουν την αυθεντική εμπειρία και ένα επίπεδο δυσκολίας παραπάνω, τότε το hardcore mode είναι για εσάς. Βασικά το hardcore mode θα μπορούσε να είναι το στάνταρτ, καθώς τα ζόμπι πέφτουν πιο δύσκολα οπότε πρέπει να τα αποφεύγετε και να μην χαραμίζετε πολλαπλές σφαίρες τσάμπα, ενώ save κάνετε μόνο στις γραφομηχανές και μόνο με σωστή διαχείριση των περιορισμένων ink ribbons, όπως δηλαδή γινόταν στο original παιχνίδι. Συνιστώ να αποφύγετε το assisted mode όπου υπάρχει auto aim, μεγάλη ευκολία και autosave γιατί τότε το Resident Evil 2 καταντά ένα απλό shooter και μάλιστα πολύ μέτριο.

Καταλήγοντας, καταλαβαίνω πως το remake του Resident Evil 2 πέτυχε πολλά. Πέτυχε να ανεβάσει τη μπάρα στα remakes των παιχνιδιών πολύ ψηλά. Πέτυχε να παντρέψει τη retro νοσταλγία με το σύγχρονο gaming. Πέτυχε να μας επιστρέψει σε αυτή τη κλασσική κλειστοφοβική και σκοτεινή ατμόσφαιρα που τόσο πολύ ζητούσαμε, εκεί όπου οι δημιουργοί σε μικρές πίστες κατάφερναν τόσα πολλά που δεν καταφέρνουν τώρα πολύωρες και πανάκριβες παραγωγές. Εκεί όπου η αίσθηση του να είσαι θήραμα ήταν τόσο πρωτοφανής όπου μερικά βαριά βήματα στον από πάνω όροφο ήταν αρκετά για τρέχεις δεξιά αριστερά. Θεωρώ τα Resident Evil Zero Remaster, Resident Evil 2 remake, Resident Evil 1 Remaster, Resident Evil Revelations 1 & 2 και Resident Evil 7 άχαστες εμπειρίες για τους λάτρεις της σειράς. Εμείς τα λέμε στο αναπόφευκτο Resident Evil 3 Remake…