Platform: PC, PS4 (tested), Xbox One
Publisher: THQ Nordic
Developer: THQ Nordic
Διάθεση: Enarxis Dynamic Media
Κυκλοφορία: 21/02/2018

«Μόνο όσοι είναι γεννημένοι πριν την δεκαετία του ’80 θα εκτιμήσουν…..»

Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινάει το review για το Rad Rodgers και επιτέλους θα έβρισκα κι εγώ την τέλεια αφορμή να χρησιμοποιήσω τον συγκεκριμένο clickbait τίτλο που κατακλύζει τα social media με αναμνήσεις φαγητών, στεκιών,διαφημίσεων και κάθε λογής συνήθεια του παρελθόντος που πλέον έχει λησμονηθεί!

Η νοσταλγία λοιπόν φαίνεται ότι «πουλάει» καλά τα τελευταία χρόνια παντού και το Rad Rodgers δείχνει εξ’αρχής ότι στοχεύει ακριβώς εκεί! Έτσι λοιπόν ένας τίτλος που βασίστηκε στην χρηματοδότηση από το Kickstarter για  να κυκλοφορήσει σε PC πριν 2 χρόνια, μετά την απόκτηση των δικαιωμάτων του τίτλου από την THQNordic βρίσκει το δρόμο του και για το PS4 και από τις 21/2 είναι διαθέσιμο στην αγορά.

Οι δημιουργοί του δεν κρύβονται και ομολογούν ότι έχουν ως πνευματικούς γονείς τα sidescrolling platform shooters που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά gamers (ανάμεσα τους κι εμένα) πίσω στα 90ies. Ενδεικτικά για όσους θα ήθελαν να αναζητήσουν την πατρότητα του Rad Rodgers μπορούν να τσεκάρουν τα Commander KeenJazz Jackrabbit, Earthworm Jim, Probotector ( aka ευρωπαικό Contra των 90ies !) ακόμα και το κατοπινό αλλά θρυλικό Μetal Slug! Με βαριά κληρονομιά λοιπόν το Rad Rodgers υπόσχεται να μας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και να φέρει τους παλιούς gamers σε επαφή με το παρελθόν τους, ή να φέρει σε επαφή τους νεώτερους με την κατάσταση τρεις δεκαετίες πίσω, όταν το side scrolling ήταν ο κανόνας!

Ξεκινάμε λοιπόν με μια πολύ μεγάλη δόση deja-vu για τους «γηραιότερους» όπου βλέπουμε τον μικρό Rad στο δωμάτιο του να παίζει video game όταν ξαφνικά τον διακόπτει έξαλλη η μαμά του και τον στέλνει κατευθείαν για ύπνο μιας κι ο Rad είναι πολύ μικρός για να ξενυχτά παίζοντας video games ενώ την άλλη μέρα έχει σχολείο..

(όλοι οι ενήλικες Rad γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν αλλάζει στην ζωή ενός gamer! Την θέση του σχολείου θα την πάρει η δουλειά, ενώ τον ρόλο της μαμάς μια φίλη/γυναίκα/σύζυγος! Πάντα τα video games θα είναι πολλά και ο χρόνος λίγος).

lost youth
Rad Rodgers

Ενώ λοιπόν ο μικρός μας ήρωας κοιμάται και εμείς αναβιώνουμε τα παιδικά μας τραύματα, μια πύλη ανοίγεται από την οθόνη της CRT τηλεόρασης του δωματίου, η οποία ρουφάει τον Rad και τον οδηγεί σε ένα video-game κόσμο στον οποίο αυτός και ο Dusty, η αγαπημένη κονσόλα του Rad θα πρέπει να βρούνε το δρόμο της επιστροφής μέσα από 8 διαφορετικές πίστες .

O πυρήνας του παιχνιδιού είναι όσο πιο old school μπορείτε να φανταστείτε.Κινείσαι αριστερά, δεξιά, πηδάς, τρέχεις και πυροβολείς..εεε υπάρχει κι ένα μικρό aim assistance αλλά είναι σχεδόν ασήμαντο. Σε κάποια σημεία θα χρειαστεί να σκαρφαλώσετε με την βοήθεια του Dusty που είναι μονίμως γαντζωμένος στην πλάτη του Rad, ο οποίος με τα μακριά του χέρια μπορεί εκτός από το να κρεμαστεί να εξαπολύσει και μια πανίσχυρη κοντινή επίθεση, χρήσιμη όταν οι σφαίρες δεν δίνουν την λύση! Τώρα ίσως κάποιοι αναρωτιέστε γιατί μιλάω για «τον» Dusty κι όχι «την» ή «το» … Μα γιατί ο Dusty είναι μια καρικατούρα male figure με ιδιαίτερη προσωπικότητα, βρώμικο humor και πολύ μεγάλη δόση τρέλας. Όχι ότι ο μικρός Rad πάει πίσω αλλά πιστεύω ότι ακόμα και στις πιο παρανοϊκές του στιγμές κάτι από την παιδική αθωότητα δικαιολογεί την τρέλα του. Ο Dusty από την άλλη έχει περισσότερο την συμπεριφορά ενήλικα που δεν μεγάλωσε ποτέ και σπεύδει να μας το επιβεβαιώσει με κάθε φαρμακερή ατάκα που πετάει μέσα στο παιχνίδι!

Ξεκινώντας θα επιλέξουμε αν το παιχνίδι απευθύνεται σε παιδιά ή σε ενήλικα ..παιδιά. Φυσικά αν επιλέξουμε την λογοκριμένη εκδοχή για τις μικρότερες ηλικίες το παιχνίδι αυτόματα γίνεται φτωχότερο μιας και τα χοντροκομμένα σεξιστικά αστεία, η βωμολοχία και η αχαλίνωτη τάση για βία των δύο ηρώων είναι σημαντικά κομμάτια του χαρακτήρα του video game και η αφαίρεση τους είναι θεμιτή μόνο για όσους έχουν πραγματικά πολύ μικρά παιδιά και θέλουν να τα προστατέψουν από όλα τα παραπάνω!

απαγορεύεται η λογοκρισία

Κατά τα άλλα από την πρώτη κιόλας πίστα θα μπούμε εύκολα στο νόημα του παιχνιδιού το οποίο μας ζητά να περιπλανηθούμε μέσα σε κάθε επίπεδο ψάχνοντας τα 4 διασκορπισμένα κομμάτια του κλειδιού που ξεκλειδώνει την πόρτα στο τέλος κάθε επιπέδου.Μόλις τα βρούμε η πίστα τελειώνει, εμφανίζεται η καρτέλα με τα στατιστικά, η οποία μας ενημερώνει πόσα από τα collectibles και τα μυστικά της ανακαλύψαμε και έτσι προχωράμε στην επόμενη πίστα. Μαζί με κάποια bonus επίπεδα η όλη εμπειρία είναι σχετικά μικρή, σίγουρα όχι πάνω από δέκα ώρες ενώ ένα μεγάλο μειονέκτημα επίσης είναι και τα πολύ λίγα trophies που θα μπορούσαν να δώσουν κίνητρο για περισσότερη ενασχόληση.

Οι πίστες είναι καλοσχεδιασμένες με τα χρώματα και τις λεπτομέρειες να κερδίζουν τις εντυπώσεις αν και στα μάτια ενός σύγχρονου gamer δεν νομίζω ότι θα προκαλέσει κάποια ιδιαίτερη συγκίνηση. 25 χρόνια πριν θα μιλούσαμε για ένα σχεδιαστικό αριστούργημα αλλά εν έτει 2018 είναι ακόμα ένα 2D παιχνίδι χωρίς κάτι ξεχωριστό. Θα εξερευνήσουμε ζούγκλες, ηφαίστεια, υπόγειες σπηλιές και μέσα σε κάθε επίπεδο θα κληθούμε να λύσουμε και κάποια μινι-παζλ υπό την μορφή «σπασμένου κώδικα» ! Κάποια κομμάτια της πίστας έχουν κάποιο υποτιθέμενο glitch και ο Dusty μεταφέρεται στην παράλληλη διάσταση του «pixelverse» αναλαμβάνοντας να λύσει τους μικρούς γρίφους ώστε ο κώδικας να έρθει στα ίσα του! Σαν ιδέα μπορεί να ακούγεται όμορφο, αλλά μετά το δεύτερο-τρίτο level είναι απλώς βαρετό κι επαναλαμβανόμενο.

Pixelverse

Ο τομέας της μουσικής χωρίς πάλι να είναι κάτι συγκλονιστικό, κουμπώνει άψογα στον όλο χαρακτήρα του παιχνιδιού, αφού οι «σκληροί» ήχοι από κιθάρα και τα beats είναι βγαλμένα απευθείας από το παρελθόν και ικανοποιούν 100% την χρονική αναδρομή στην δεκαετία του ’90. Αξίζει να σταθούμε και στο voice acting που μου έκανε τρομερή εντύπωση για 2D παιχνίδι! Πραγματικά αυτοί που ανέλαβαν να δανείσουν τις φωνές τους στον Rad, τον Dusty και τους υπόλοιπους npc’s πρέπει να διασκέδασαν πολύ και να το έκαναν με πολύ καλή διάθεση,όρεξη και έξτρα μεράκι!!! Αξίζει να παρακολουθήσετε το trailer του παιχνιδιού μόνο και μόνο γι αυτό τον λόγο !

Η μετάβαση από level σε level κυλάει ομαλά με τη δυσκολία του παιχνιδιού να αυξάνεται με πολύ προσεγμένη κλιμάκωση καθώς περνάμε την κάθε πίστα σε βαθμό που οι τελευταίες 2-3 πίστες να γίνονται πραγματικά απαιτητικές και να χρειάζονται προσοχή και προσήλωση μιας και έχουμε περιορισμένο αριθμό ζωών τις οποίες εφόσον χάσουμε θα πρέπει να ξεκινήσουμε την πίστα στην οποία χάσαμε από την αρχή!

Σε γενικές γραμμές και συνοψίζοντας την εμπειρία μου από το Rad Rodgers θα έλεγα ότι η γεύση που σου μένει στο τέλος είναι γλυκόπικρη.

Είναι πολύ μικρό σε διάρκεια και δυστυχώς τελειώνει πάνω που αρχίζει και γίνεται κομματάκι εθιστικό. Ξεκινά ορμητικά με πολύ κάφρικη διάθεση, αλλά γρήγορα ξεφουσκώνει και γίνεται ένα μονότονο και φλύαρο ανθολόγιο ανούσιας αθυροστομίας ! Ο μικρός Rad ξεκινάει σαν μια συμπαθητική καρικατούρα και μένει εκεί, ενώ ο Dusty μένει στο περιθώριο παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του παιχνιδιού να του δώσει ρόλο και νόημα. Θα ξυπνήσει το αίσθημα της νοσταλγίας στους παλιούς gamers αλλά σύντομα θα το βάλει πάλι για ύπνο. Οι κυνηγοί  τροπαίων θα πρέπει να ενημερωθούν ότι δεν υπάρχει πλατίνα ενώ ακόμα κι αν  κάποιος μπει στην διαδικασία να βρει όλα τα μυστικά και όλα τα collectibles κάθε πίστας η ανταμοιβή στα trophies σίγουρα είναι αντιστρόφως ανάλογη της δυσκολίας! Παρόλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι δεν διασκέδασα παίζοντας Rad Rodgers, δυστυχώς όμως είμαι αυστηρός μαζί του γιατί ενώ πραγματικά ξεκινάει πολύ δυναμικά και φαίνεται ότι είχε την προοπτική για κάτι εξαιρετικά αξιόλογο, δεν καταφέρνει να αντεπεξέλθει και γίνεται κάπως μονότονο.