Platform: PC, PS4 (tested)
Publisher: Bandai Namco
Developer: Level 5
Διάθεση: Bandai Namco Greece
Κυκλοφορία: 23/03/2018

5 χρόνια πριν κυκλοφόρησε στο PS3 το Ni no Kuni: Wrath of the White Witch, ένα πανέμορφο JRPG της Level-5 σε συνεργασία με το πολυαγαπημένο Studio Ghibli του Hayao Miyazaki (Spirited Away, My Neighbor Totoro), το οποίο ήταν υπεύθυνο για τα animated cinematics. Μετά την καλή πορεία του πρώτου τίτλου δεν ήταν και περίεργη η ανακοίνωση του sequel, αυτή τη φορά χωρίς το Studio Ghibli. Χωρίς να κρύψω τη χαρά μου, ήμουν ενθουσιασμένος για την έκβαση του δεύτερου τίτλου, αφού το original ήταν ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια στο PS3, παρά τα θέματα που είχε στο σύστημα μάχης του. Κατάφερε λοιπόν η Level-5 να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και να προσφέρει ένα αντάξιο παιχνίδι του πρώτου; Ας δούμε αναλυτικά παρακάτω.

Ξεκινώντας με την ιστορία, βρισκόμαστε στο βασίλειο του Ding Dong Dell (γνωστό ήδη από το πρώτο παιχνίδι), ακολουθώντας τον μικρής ηλικίας βασιλιά Evan Pettiwhisker Tildrum, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πραξικόπημα κι αναγκάζεται να διαφύγει με τη βοήθεια του Roland, έναν μυστηριώδη άνδρα που εμφανίστηκε από άλλο κόσμο. Ο Evan αποφασίζει να χτίζει εκ νέου ένα βασίλειο το οποίο έχει ως σκοπό την ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Αν και η ιστορία του δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, σε τραβάει να συνεχίσεις λόγω του γοητευτικού στυλ του και φυσικά επειδή είναι ελαφρύ. Επίσης, η αίσθηση δημιουργίας του βασιλείου από την αρχή είναι πολύ ικανοποιητική. Θεωρώ ότι είναι ωραίο μία στο τόσο να ξεφεύγουμε από τα πολύ ώριμα και να αφηνόμαστε σε τέτοια παιχνίδια που τα βλέπουν όλα αισιόδοξα. Πέρα όμως από την αισιοδοξία του, το Ni no Kuni 2 προβάλλει και μερικά θέματα, όπως αυτό του ρατσισμού (κι από τις δύο πλευρές μάλιστα) και το ξεπέρασμα του παρελθόντος, κάνοντας μια νέα αρχή. Ένα του μειονέκτημα είναι ότι αν και οι χαρακτήρες είναι συμπαθητικοί, δίνεται περισσότερη σημασία στην ανάπτυξη των Evan και Roland, ενώ οι υπόλοιποι είναι από ανεκμετάλλευτοι μέχρι και διακοσμητικοί. Επίσης, κάτι που σίγουρα θα ενοχλήσει πολλούς είναι η απουσία voice acting σε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού, ακόμα και σε σχετικά σημαντικές σκηνές.

Από τεχνικής άποψης, το παιχνίδι τα πάει πολύ καλά. Το artstyle είναι κορυφή και το γενικό οπτικό σύνολο είναι χάρμα οφθαλμών. Τα character models είναι επίσης λεπτομερή και αυτό που περίμενε κανείς από το Ni no Kuni, ακόμα και χωρίς το Studio Ghibli. Είναι ίσως το πιο όμορφο παιχνίδι μέχρι στιγμής σε στυλ anime, ενώ το framerate είναι σταθερότατο στα 30 fps ακόμα και με πολλούς εχθρούς και animations ταυτόχρονα. Προσωπικά, δεν αντιμετώπισα κανένα bug ή glitch στις 45 περίπου ώρες gameplay. Η χρήση chibi χαρακτήρων στο overworld map και στα skirmishes (θα μιλήσω παρακάτω για αυτά) δε με ενόχλησε, αφού ούτως ή άλλως το στυλ του overworld map είναι (και ήταν και στο πρώτο) κάπως παρόμοιο. Τέλος, το soundtrack συντέθηκε και πάλι από τον Joe Hisaishi, το οποίο αν και λίγο κατώτερα του πρώτου κατά τη γνώμη μου, είναι αρκετά καλό για άλλη μία φορά.

Περνώντας στο gameplay, να υπενθυμίσω ότι έχει υποστεί μεγάλη αλλαγή σε σχέση με τον προκάτοχό του, το οποίο χαρακτηριζόταν κυρίως από monster collecting (α λα Pokemon), ενώ ήταν κατά κύριο λόγο turn-based. Εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ξεχάστε τελείως το monster collecting, το οποίο αντικαταστάθηκε μερικώς από τα Higgledies, πλασματάκια με δευτερεύοντα ρόλο, ενώ το σύστημα πρόκειται για action-based. Κάθε χαρακτήρας έχει τρία όπλα, τα οποία μπορείτε να αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Το κάθε όπλο έχει ένα ποσοστό φόρτισης που γεμίζει με χτυπήματα και όταν είναι 100% η ικανότητα που χρησιμοποιείτε είναι δυνατότερη. Μπορείτε επίσης να κάνετε spells με το διαθέσιμο MP, καθώς και να αλλάξετε χαρακτήρα όποτε θέλετε. Υπάρχουν δύο επιθέσεις για combos, light και heavy τα οποία πρέπει να χρησιμοποιείτε ανάλογα την περίπτωση που σας βολεύει. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία όπλων και εξοπλισμού κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σας. Η μάχη  σε γενικές γραμμές είναι αρκετά διασκεδαστική και δεν κουράζει κατά τη μεγάλη διάρκεια του παιχνιδιού. Αυτό οφείλεται αφενός στο ότι είναι καλοφτιαγμένη, αφετέρου στους άλλους δύο τύπους gameplay, το kingdom building και τα skirmish battles.

Με το χτίσιμο της Evermore, ξεκινάει το kingdom building, κατά το οποίο αρχίζετε να μαζεύετε υπηκόους ώστε να γίνουν μέλη και να συνεισφέρουν σε εργασίες που χρειάζεται η χώρα. Μεγαλώνοντας το βασίλειό σας έχετε όλο και περισσότερες δυνατότητες, όπως να φτιάξετε όπλα και πανοπλίες, spells καθώς και να αποκτήσετε αντικείμενα που θα σας χρειαστούν είτε στη μάχη είτε σε διάφορα quests. Εδώ να αναφέρω ότι δυστυχώς τα όπλα και τα αντικείμενα σπάνια θα σας φανούν χρήσιμα όσον αφορά τη μάχη, αφού πρώτον το παιχνίδι είναι αρκετά εύκολο και δεύτερον κατά πάσα πιθανότητα θα έχετε ήδη δυνατότερο εξοπλισμό που πέφτει από εχθρούς παρά από αυτά που μπορείτε να φτιάξετε. Παρόλα αυτά το χτίσιμο της Evermore δεν παύει να είναι εθιστικό. Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι τα side quests αποτελούνται κυρίως από fetch quests (φέρε μου το τάδε αντικείμενο) ή τύπου «σκότωσε το τάδε τέρας». Αν και γενικά ήταν κάπως ενδιαφέροντα και βοηθούσαν στον να «χτίσουν» τον κόσμο του παιχνιδιού, κάποια στιγμή κατάντησαν κουραστικά. Βέβαια, αν δε σκοπεύετε να ολοκληρώσετε 100% το παιχνίδι πιθανό να μη σας ενοχλήσει ιδιαίτερα.

Όσον αφορά τα skirmishes, πρόκειται για μερικές αποστολές που το παιχνίδι γυρνάει σε real-time strategy (σε λογικά πλαίσια). Στις αποστολές αυτές ελέγχετε ομάδες από στρατιώτες, εκ των οποίων η καθεμία έχει έναν τύπο. Έτσι, κάθε τύπος είναι δυνατός ή αδύναμος ανάλογα τον τύπο της αντίπαλης ομάδας. Για παράδειγμα, η ομάδα με τα σπαθιά είναι δυνατή ενάντια στην ομάδα με τα σφυριά και αδύναμη ενάντια σε αυτή με τα κοντάρια. Το βασικό του σύστημα δηλαδή είναι τύπου πέτρα-ψαλίδι-χαρτί. Γενικότερα δεν είμαι φαν αυτού του στυλ, αλλά εφόσον ήταν απλό και έκανα και ένα διάλειμμα από το υπόλοιπο παιχνίδι, μπορώ να πω ότι όταν το έμαθα καλά δεν ήταν καθόλου άσχημο. Τέλος, να πω ότι το παιχνίδι, ακόμα κι αν προς το τέλος δυσκολεύει λίγο, είναι εύκολο για παιχνίδι του είδους και σίγουρα θα αποθαρρύνει τους hardcore παίκτες. Προσωπικά δε με ενόχλησε αλλά σίγουρα θα έπρεπε να έχει άλλη μία μεγαλύτερη δυσκολία. Δεν αποκλείεται να προστεθεί και με update βέβαια.

Εν κατακλείδι, το Ni no Kuni II: Revenant Kingdom  είναι ένα πολύ καλό action-RPG με στοιχεία city-building. Αν και αλλαγμένο από τον προκάτοχό του, έχει σίγουρα την ατμόσφαιρα και το στυλ τα οποία με τράβηξαν και πριν από 3 χρόνια. Ίσως το πρώτο παιχνίδι να ήταν λίγο καλύτερο σε κάποια στοιχεία όπως οι χαρακτήρες και η μουσική, όμως το gameplay πιστεύω ότι είναι πιο διασκεδαστικό, εφόσον πλέον δεν υπάρχει και θέμα με το AI των συντρόφων. Ως παιχνίδι σίγουρα μπορούσε να κάνει κάποια πράγματα καλύτερα, όμως δεν παύει να είναι ένα must JRPG για κάθε φαν του είδους (αν δεν τον ενοχλεί η χαμηλή δυσκολία) και γιατί όχι και για έναν οποιονδήποτε παίχτη που αντέχει τα anime. Είναι ένα παιχνίδι που πιστεύω αξίζει στη συλλογή σας.