Platform: PS4, PS4 Pro (tested), Xbox One, Xbox One X, PC
Publisher: Deep Silver
Developer: 4A Games
Διάθεση: Enarxis Dynamic Media
Κυκλοφορία: 15/02/2019

Αυτό που έκανε τα 2 προηγούμενα παιχνίδια Metro να ξεχωρίσουν είναι το γεγονός οτι πρόκειται για 2 hardcore FPS, τα οποία παρά τα κάποια ελαττώματα τους, καταφέρνουν να πετύχουν διάνα στην αποτύπωση της μετά-αποκαλυπτικής Ρωσίας, ξεχωρίζοντας έτσι από τα δεκάδες παιχνίδια που έχουν ξεπηδήσει τα τελευταία χρόνια και μοιράζονται αυτό το post-apocalyptic setting. Λαμβάνοντας χώρα στα σκοτεινά και κλειστοφοβικά τούνελ της υπόγειας Ρωσίας, τα Metro 2033 και Metro Last Light συνδυάζουν ιδανικά το shooting με το survival horror και έχουν δημιουργήσει μία άκρως πετυχημένη συνταγή. Κόντρα σε όλα αυτά και επιδεικνύοντας ένα ξεκάθαρο όραμα για κάτι πιο μεγαλεπήβολο, η 4A Games αποφάσισε πως το Metro Exodus, το οποίο και κλείνει την ιστορία του Artyom, θα λαμβάνει χώρα κατά κύριο λόγο πάνω από την επιφάνεια, υιοθετώντας τις τακτικές των παιχνιδιών ανοιχτού κόσμου. Φυσικά, η συγκεκριμένη μετάβαση εγκυμονεί αρκετούς κινδύνους και μένει να δούμε αν το όραμα του studio απέκτησε εν τέλει σάρκα και οστά.

Η ιστορία του τίτλου ξεκινάει 2 χρόνια μετά τα γεγονότα του Metro Last Light. Ο Artyom και η γυναίκα του, Anna, ανακαλύπτουν μία πολιτική συνομωσία που αφορά το τέλος του πολέμου και τη μοίρα της ανθρωπότητας και μαζί με την ομάδα των Spartans ξεκινούν ένα ταξίδι με σκοπό την ανακάλυψη της αλήθειας, αφήνοντας πίσω τους τις σκοτεινές σήραγγες της Μόσχας και αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στην επιφάνεια. Μέσο μεταφοράς της ομάδας είναι ένα τρένο εν ονόματι Aurora, το οποίο αποτελεί και το κυρίως hub του παιχνιδιού, στο ενδιάμεσο των ταξιδιών μεταξύ των διαφόρων ημι-ανοιχτών κόσμων. Νομίζω πως οι προαναφερθείσες πληροφορίες είναι αρκετές για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ακόμα με τον τίτλο, αξίζει πάντως να σημειωθεί οτι η ιστορία του παιχνιδιού είναι αρκετά μεγάλη, με τη συνολική διάρκεια του Metro Exodus να ξεπερνά τις 15 ώρες και να πλησιάζει τις 20. Στη βάση του, το σενάριο, αν και απλό, είναι καλογραμμένο, έχει συνοχή και παρουσιάζει μεγάλο – και μάλιστα αυξανόμενο – ενδιαφέρον, ενώ πλαισιώνεται από αξιόλογους δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι ιστορίες των οποίων έρχονται και δένουν με το κυρίως story. Όσον αφορά την ευρύτερη αφήγηση, η οποία κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα λάμπει διά της απουσίας της, το μεγαλύτερο παράπονο μου έγκειται στους διαλόγους και για να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος στην έλλειψη ομιλίας από πλευράς του πρωταγωνιστή μας. Νομίζω οτι εν έτει 2019, είναι λίγες οι περιπτώσεις των παιχνιδιών που δεν χρειάζονται έναν πρωταγωνιστή που να μιλάει, αλλά το Metro Exodus δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ένιωσα πως ένα σωρό συναισθηματικές στιγμές δεν είχαν το αντίκτυπο που κάποιος θα περίμενε, αφού ό,τι κι αν συμβαίνει στην οθόνη, ο Artyom παραμένει σιωπηλός και απλώς παρατηρεί τα γεγονότα, ακόμα και μετά από μία κατάθεση ψυχής της γυναίκας του. Θεωρώ άστοχη την επιλογή της 4A Games για τρίτο παιχνίδι σερί, ειδικά εφόσον η φωνή του Artyom κάνει την παρουσία της κανονικά στα loading screens μεταξύ των κεφαλαίων.

Ας περάσουμε στο διά ταύτα, με άλλα λόγια στη mini αλλαγή ταυτότητας που το Metro Exodus φέρνει στο franchise. Όπως είναι λογικό, η μετάβαση από τη γραμμική μορφή των 2 προηγούμενων παιχνιδιών σε αυτή τη semi-open world λογική επιφέρει κάποιες μεταβολές στο gameplay, αλλά και στην ατμόσφαιρα, συγκριτικά πάντα με τους προκατόχους του Exodus. Δεν λέω πως η ατμόσφαιρα απουσιάζει εντελώς, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έντονο horror στοιχείο έχει μειωθεί δραστικά, κάτι που προσωπικά μου έλειψε. Παράλληλα, κάποια κεφάλαια του τίτλου είναι βουτηγμένα στη δράση και το gunplay και παρότι αρκετοί ίσως διαφωνήσουν μαζί μου, οι τακτικές Far Cry με τα outposts των εχθρών δεν ταιριάζουν στη λογική του Metro. Αν μη τι άλλο, κάπου στη μέση το παιχνίδι κάνει κοιλιά, ειδικά αν ασχοληθείτε με τα λιγοστά side quests, αφού ένιωσα πως για ώρες επαναλάμβανα το μοτίβο » stealth προσέγγιση – εντοπισμός εξαιτίας του απρόβλεπτου AI – εξολόθρευση των εχθρών μετά από αρκετή ώρα ευθείας μάχης – loot – έξοδος από το outpost «, κάτι που κουράζει εύκολα.  Ευτυχώς, ο κόσμος του Metro Exodus στο σύνολο του παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, με την απειλή – ανθρώπινη ή μη – να παραμονεύει σε κάθε βήμα του Artyom. Τα περιβάλλοντα παρουσιάζουν την απαιτούμενη ποικιλία, με την ιστορία του τίτλου να καλύπτει το διάστημα ενός χρόνου, φέρνοντας μας έτσι σε επαφή με το πως κυλάνε τα πράγματα στον post-apocalyptic κόσμο του Metro και τις 4 εποχές του χρόνου. Από τους άγονους βάλτους και τα πυκνά δάση, μέχρι την αποξηραμένη Κασπία Θάλασσα και τις χιονισμένες μεγαλουπόλεις, το μάτι δεν βαριέται ποτέ και το μηδαμινό interface παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Ειδική μνεία αξίζουν επιπροσθέτως οι εξαιρετικές τελευταίες ώρες του παιχνιδιού, οι οποίες είναι βουτηγμένες στο άγχος και περιβάλλονται από τρομερή ατμόσφαιρα, με το Metro Exodus να δείχνει πραγματικά τα δόντια του, φαντάζοντας ασυναγώνιστο στην κορύφωση της αγωνίας. Να αναφέρω επίσης οτι το τέλος του παιχνιδιού καθορίζεται από κάποιες ηθικές επιλογές που λάβατε κατά τη διάρκεια της περιπέτειας του Artyom.

Όπως είναι φυσιολογικό, ο πυρήνας του κάθε παιχνιδιού είναι το gameplay του και ευτυχώς το Exodus τα πηγαίνει αρκετά καλά στον συγκεκριμένο τομέα. Αρχικά, λάτρεψα το shooting του παιχνιδιού, το οποίο αν και κομματάκι » ατσούμπαλο » έχει ακριβώς την αίσθηση που θα περίμενε κάποιος και η αντιμετώπιση εχθρών ή τεράτων αποτελεί μεγάλη ευχαρίστηση καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου. Τα όπλα, αν και λίγα σε ποικιλία, επιδέχονται πολλών τροποποιήσεων μέσω ενός απλού, αλλά πέρα για πέρα λειτουργικού, crafting συστήματος, με το crafting να λαμβάνει χώρα σε ειδικά διαμορφωμένους πάγκους που βρίσκονται διάσπαρτοι στο παιχνίδι. Φυσικά, το crafting on-the-go είναι εφικτό, αλλά επιτρέπει την κατασκευή μόνο συγκεκριμένων εφοδίων, όπως medkits ή φίλτρων για τη μάσκα του Artyom και όχι πυρομαχικών. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς οτι το looting αποτελεί το Α και το Ω του παιχνιδιού, είτε πρόκειται για looting από νεκρούς εχθρούς και σαπισμένα κουφάρια, είτε για εισχώρηση σε παρατημένες αποθήκες, εγκαταλελειμμένα σπίτια ή εχθρικές βάσεις. Φυσικά, οι προμήθειες είναι περιορισμένες και πολλές φορές βρέθηκα αντιμέτωπος με το δίλλημα κατασκευής ενός ακόμη medkit ή ενός σεβαστού αριθμού πυρομαχικών που θα με βοηθούσαν στη μάχη. Ο σχεδιασμός της επόμενης κίνησης από πλευράς παίκτη είναι επίσης σημαντικός, αφού πιο εύκολα θα μπορέσει κάποιος να εισχωρήσει σε κάποιο outpost τη νύχτα, με τους περισσότερους να κοιμούνται, αλλά περισσότερες απειλές θα συναντήσει στη διαδρομή, αφού τα πιο επιθετικά τέρατα κυκλοφορούν μετά τη Δύση του Ηλίου. Δυστυχώς, η ανθρώπινη AI δεν τα πάει ιδιαίτερα καλά, με αρκετούς εχθρούς να μην με βλέπουν να περπατάω μπροστά στη μύτη τους, κάτι που συνέβη πολλές φορές μάλιστα, ενώ άλλες στιγμές ολόκληρες βάσεις κινητοποιήθηκαν εναντίον μου, παρότι η κάλυψη μου ήταν παραπάνω από επαρκής. Εν ολίγοις, το stealth του τίτλου δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε, παρότι αποτελεί τη βασική μέθοδο επιβίωσης στον κόσμο του Metro.

Λίγο πριν το κλείσιμο, αξίζει μία αναφορά στον τεχνικό τομέα. Μιλήσαμε ήδη για την πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στην αποτύπωση του ανοιχτού κόσμου και στη λεπτομέρεια που έχει δοθεί στο σχεδιασμό των πολυποίκιλων περιβαλλόντων του τίτλου. Κάτι παρόμοιο ισχύει με τον ήχο, ο οποίος ειλικρινά δίνει τα ρέστα του στο Metro Exodus. Από τον ήχο που κάνουν τα όπλα, μέχρι τα βήματα και τα ουρλιαχτά των διαφόρων πλασμάτων στα σκοτεινά αλλά και από τους ήχους της μηχανής του τρένου, μέχρι τις ομιλίες μεταξύ των πρωταγωνιστών, ο ήχος συμβάλλει τα μέγιστα στο immersion με τα τεκταινόμενα. Μελανό σημείο αποτελούν τα εκνευριστικά μεγάλα loading times του τίτλου, τα οποία η 4A Games φρόντισε να λαμβάνουν χώρα μόνο μία φορά, πριν την αρχή του κάθε κεφαλαίου, χωρίς όμως να λάβει υπ’ όψιν τους θανάτους του παίκτη, οι οποίοι φυσικά και απαιτουν το δικό τους loading. Σε ένα παιχνίδι με τη δυσκολία του Metro Exodus, οι πολλαπλοί θανάτοι αποτελούν βεβαιότητα και η απαραίτητη αναμονή του παίκτη για πάνω από μισό λεπτό – ακόμα και στο PS4 Pro – πριν ξαναριχτεί στη μάχη καταντά ενοχλητική από τις πρώτες κιόλας ώρες του παιχνιδιού. Ταυτόχρονα, αρκετά είναι τα glitches που μαστίζουν τον τίτλο, αλλά ευτυχώς συνήθως είναι οπτικά και δεν αφορούν το gameplay, ενώ θεωρώ πως τα περισσότερα προβλήματα θα λυθούν με τα πρώτα updates.

Συνοψίζοντας, το Metro Exodus αποτελεί στα πλαίσια της τριλογίας ένα πολύ καλό κλείσιμο της ιστορίας του Artyom. Το όραμα της 4A Games να παραδώσει κάτι μεγαλύτερο πετυχαίνει το σκοπό του, καταφτάνοντας όμως συνοδευόμενο με παθογένειες μιας άλλης εποχής, όπως η έλλειψη voice-over στον πρωταγωνιστή, η κακή ανθρώπινη AI και τα εκνευριστικά loading times. Πολλοί ίσως να αναπολήσουν το έντονο στοιχείο τρόμου των προηγούμενων παιχνιδιών και ίσως ακόμη να κουραστούν από τις τακτικές Far Cry σε αρκετά σημεία της ιστορίας, πιστεύω όμως πως οι τελευταίες ώρες του παιχνιδιού, σε συνδυασμό με το μεγαλύτερο βάθος στο gameplay, θα τους αποζημιώσουν. Και να θυμάστε πως η μετά-αποκαλυπτική Ρωσία δεν χαρίζεται σε κανέναν.