Platform: PC, PS4 (tested), Xbox One
Publisher: Warner Bros Interactive Ent.
Developer: IO Interactive
Διάθεση: zegetron
Κυκλοφορία: 09/11/2018

Το Hitman, η παιδική χαρά των απανταχού επίδοξων δολοφόνων, επιστρέφει. Το Hitman 2, αφήνει πίσω του το επεισοδιακό format του προκατόχου του και προσφέρει μία εξ’ αρχής ολοκληρωμένη εμπειρία, η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει μία ακόμη καλή προσθήκη στο franchise του Agent 47 και ίσως να πάει την ήδη επιτυχημένη συνταγή λίγα βήματα πιο πέρα. Ας δούμε τι καταφέρνει και τι όχι, η νέα περιπέτεια του πράκτορα με το barcode στο πίσω μέρος του λαιμού.

Ξεκινώντας από τα βασικά, όσοι ασχολήθηκαν με το προ διετίας Hitman, θα βρεθούνε σε γνώριμο περιβάλλον και στο Hitman 2. Το κλασσικό, εθιστικό gameplay της σειράς κάνει θριαμβευτική επιστροφή, με το stealth να βρίσκεται όπως πάντα στο επίκεντρο και τις μεθόδους δολοφονίας να είναι πιο εφευρετικές από ποτε. Στην ενασχόληση μου με τον τίτλο, σκότωσα τους στόχους μου, άλλοτε ντυμένος σαν τατουατζής, άλλοτε σαν φλαμίνγκο(!) και άλλοτε ανατινάζοντας τη φιάλη οξυγόνου ενός – όχι και τόσο αθώου – γέρου. Αναμφίβολα, οι τρόποι που έχει στη διάθεση του ο Agent 47 να φέρει εις πέρας την αποστολή του είναι αναρίθμητοι και εντάσσονται σε όλες τις πιθανές προτιμήσεις των παικτών. Φυσικά, τα τόσα διαφορετικά μονοπάτια που είναι διαθέσιμα προς εξερεύνηση προσφέρουν στο Hitman 2 ένα τεράστιο replayability value και προσωπικά έχω φέρει ήδη εις πέρας τουλάχιστον 2 φορές την κάθε αποστολή. Το παιχνίδι δεν τελειώνει στην πρώτη απόπειρα και σίγουρα όποιος θέλει να ασχοληθεί με τον τίτλο σε όλο του το μεγαλείο, είναι επιτακτικό να το πράξει πάνω από μία φορά.

Καλά τα όσα περιγράφω, αλλά το παιχνίδι έρχεται με ένα σημαντικό ψεγάδι, που αποτελεί το κυρίως μελανό σημείο του τίτλου. Αναφέρομαι στο προβληματικό A.I. που κάνει συχνά-πυκνά την εμφάνιση του και χαλάει την απορρόφηση του παίκτη στο παιχνίδι. Πολλές φορές αρκεί ένα γρήγορο τρέξιμο για να ξεφύγει κάποιος από φρουρούς, αστυνομικούς και δολοφόνους, αφού λίγα μέτρα μόλις μακριά από το πεδίο δράσης τους, αποτραβούν το βλέμμα τους από τον τύπο που έτρεξε ντυμένος ως Άραβας πρίγκιπας ανάμεσα τους, χάνοντας προφανώς το ενδιαφέρον τους από το θέαμα. Άλλες φορές, ο παίκτης γίνεται αντιληπτός από απίθανες γωνίες θέασης και χωρίς να έχει παραστρατήσει ο ίδιος. Το απρόβλεπτο A.I. καθιστά το συχνό save επιτακτική ανάγκη, καθώς το autosave του παιχνιδιού δεν είναι αρκετά αξιόπιστο για μία αποστολή που διαρκεί γύρω στη 1μιση ώρα και απαιτεί τη δολοφονία τριών στόχων. Μην φανταστείτε οτι μιλάμε για unplayable καταστάσεις, απλώς καλό θα ήταν να είστε υποψιασμένοι από την αρχή.

Στα του story του Hitman 2, η κατάσταση κινείται λίγο-πολύ στα πρότυπα του πρώτου παιχνιδιού. Με λίγα λόγια, η ιστορία παίζει για ακόμη μία φορά καθαρά υποστηρικτικό ρόλο, δίνοντας απλώς λόγο ύπαρξης στις 6 βασικές αποστολές του τίτλου, χωρίς να προσφέρει το κάτι παραπάνω. Παρότι τα όσα παρουσιάζει είναι ενδιαφέροντα και καταφέρνει να δώσει ένα σημαντικό υπόβαθρο για τη ζωή του πρωταγωνιστή μας, το παιχνίδι δεν φροντίζει να εμβαθύνει σε αυτά, αφήνοντας έτσι κάποια κενά στην αφήγηση. Φυσικά, σε ένα παιχνίδι όπως το Hitman 2, δεν έχω μεγάλες προσδοκίες και αντίστοιχα ούτε μεγάλα παράπονα, απλώς μία ιστορία που αναπτύσσεται σε 8 cinematics, των 3-4 λεπτών, δεν μπορεί να αναπτυχθεί επαρκώς. Πάντως, θεωρώ την επιλογή των κινούμενων frames αντί για τα καθιερωμένα cutscenes εύστοχη, καθώς δίνουν μία διαφορετική νότα στην αφήγηση. Κατά τ’ άλλα, η ιστορία ξεκινάει εκεί που σταμάτησε στο πρώτο παιχνίδι, με τον Agent 47 να αναζητά για μία ακόμη φορά πληροφορίες για τις καταβολές του, μετά την αμνησία που είχε υποστεί, μπλέκοντας σε ένα παιχνίδι συνωμοσίας μεταξύ κατασκόπων και εταιρειών, το οποίο οδηγεί σε απρόβλεπτες αποκαλύψεις.

Παράλληλα εκτός του story mode και του γνωστού πλέον elusive targets ( στόχοι που είναι διαθέσιμοι για δολοφονία για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με μόνο μία προσπάθεια ), έχουμε τα νέα Sniper Assassin και Ghost Mode, ενώ αξίζουν συγχαρητήρια στην IO Interactive για την προσπάθεια της να εμπλουτίσει το παιχνίδι με νέα modes. Όσον αφορά το Sniper Assassin, πρόκειται για μία κλασσική αποστολή Hitman, με τον Agent 47 να έχει 3 στόχους κατά τη διάρκεια ενός γάμου της υψηλής κοινωνίας, μόνο που ο φαλακρός πράκτορας αυτή τη φορά είναι στατικός και χειρίζεται μόνο ένα sniper, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να δράσει. Το εν λόγω mode μου άρεσε αρκετά, το βρήκα αρκετά εθιστικό και με αρκετά υψηλό βαθμό πρόκλησης, αν και μετά από 8-10 περίπου φορές που ασχολήθηκα, ένιωσα πως το Sniper Assassin μου έδωσε ό,τι είχε να μου δώσει. Από την άλλη, το Ghost mode αποτελεί στην πράξη το multiplayer του τίτλου, αφού 2 παίκτες τα βάζουν ο ένας με τον άλλον, σε μία προσπάθεια να φτάσουν πρώτοι τις 5 δολοφονίες επιλεγμένων στόχων, σε έναν από τους χάρτες του παιχνιδιού. Ο ένας παίκτης βλέπει τις κινήσεις του άλλου και μαθαίνει τις ενέργειες στις οποίες εκείνος προβαίνει, αλλά μιλάμε ουσιαστικά για 2 παράλληλα σύμπαντα, που δεν επηρεάζονται εκατέρωθεν, εκτός απ’ όταν κάποιος προβαίνει στη χρήση των «Ghost» αντικειμένων, κάτι που είναι δυνατό να επηρεάσει εξίσου τους 2 παίκτες. Βέβαια, όταν ένας παίκτης καταφέρνει να σκοτώσει τον στόχο του, ο άλλος παίκτης έχει μόλις 20 δευτερόλεπτα να πράξει το ίδιο. Αν μη τι άλλο πρόκειται για ένα ενδιαφέρον mode, με το μοναδικό μου παράπονο να έγκειται στο γεγονός οτι λαμβάνει χώρα σε μόλις μία τοποθεσία. Ίσως αργότερα το mode να γίνει διαθέσιμο και στους άλλους χάρτες του παιχνιδιού, αφού προς το παρόν φαίνεται να βρίσκεται σε beta μορφή.

Για το τέλος άφησα το – για ακόμα μία φορά – δυνατό σημείο του Hitman. Αναφέρομαι στο ασύλληπτο level design, το οποίο κατά τη γνώμη μου αποτελεί τον πραγματικό πρωταγωνιστή του τίτλου. Ο Agent 47 ταξιδεύει από τις ζούγκλες της Κολομβίας και το ηλιόλουστο Miami, μέχρι τις φτωχογειτονιές του Mumbai και όλες οι περιοχές διαφέρουν παρασάγγας μεταξύ τους. Αγώνες αυτοκινήτων, επαύλεις εμπόρων ναρκωτικών και ήσυχες αστικές γειτονιές αποτελούν το πεδίο δράσης του πράκτορα μας και προσφέρουν τη δυνατότητα για τόσες διαφορετικές προσεγγίσεις που ακόμα και μετά από 2-3 επιστροφές μου στον ίδιο χάρτη, συνεχώς ανακάλυπτα νέα δρομάκια που δεν είχα πάρει χαμπάρι και πύλες που ίσως κάποιος φρουρός ξεχνούσε ανοιχτές, επιτρέποντας μου έτσι να ακολουθήσω τελείως διαφορετική πορεία από τις προηγούμενες προσπάθειες μου. Παράλληλα, ο κόσμος του Hitman 2 φαντάζει ζωντανός, αφού έχει τη δική του ρουτίνα, με τις περιπολίες φρουρών να λαμβάνουν χώρα βάσει προγράμματος, τον ταχυδρόμο να παραδίδει τα γράμματα στην ώρα του και συναντήσεις μεταξύ εμπόρων ναρκωτικών να είναι προγραμματισμένες για ορισμένη χρονική περίοδο. Έτσι, το χρονικό περιθώριο που έχει κάποιος για να «εμπλακεί» σε συγκεκριμένες καταστάσεις και να φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο του δεν είναι άπλετο και απαιτείται καλός συγχρονισμός από πλευράς του παίκτη.

Πριν κλείσω, δεν θα μπορούσα να παραλείψω μία αναφορά στον τεχνικό τομέα του Hitman 2. Το παιχνίδι τρέχει άπροβλημάτιστα στα 1440p σε PS4 Pro, frame drops δεν παρατήρησα, με τον παίκτη να μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε locked (30 fps) και unlocked (30-60 fps), ενώ και τα περιβάλλοντα είναι λεπτομερή και καλογυαλισμένα. Από την άλλη, δεν μπορώ να πω πως ο τεχνικός τομέας του τίτλου ρίχνει σαγόνια. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι απλώς ok, ενώ και οι κινήσεις τους είναι αρκετά «ρομποτικές», με κάποια glitches να κάνουν την εμφάνιση τους που και που. Το παιχνίδι είναι όμορφο σε γενικές γραμμές, αλλά μην περιμένετε κάτι το ιδιαίτερο. Να τονίσω επίσης πως το Hitman 2 προσφέρει τη δυνατότητα σε όσους έχουν αποκτήσει το πρώτο Hitman, να αναβαθμίσουν σε » Hitman Legacy Pack » και να παίξουν εξ’ ολοκλήρου το πρώτο παιχνίδι μέσα στο sequel, με όποιες οπτικές αναβαθμίσεις συνεπάγεται αυτό.

Συνοψίζοντας, το Hitman 2 είναι ένα κλασσικό παιχνίδι του franchise. Είναι αρκετά καλό, με τρομερή έμφαση στη λεπτομέρεια, αλλά όχι άψογο. Ξεχωρίζει για ακόμη μία φορά, χάρις στο εκπληκτικό level design και στις εφευρετικότατες δολοφονίες του, ενώ έχει γίνει τιμιότατη προσπάθεια από πλευράς IO Interactive να εμπλουτίσει το παιχνίδι και να προσφέρει πλουραλισμό από modes σε όποιον αποφασίσει να επενδύσει το χρόνο του. Ο τίτλος χωλαίνει όσον αφορά το Α.Ι. και την αφήγηση, αλλά το gameplay του και το υψηλότατο replayability value κάνουν το Hitman 2 μία σίγουρη πρόταση.