Platform: PS4
Publisher: Sony Interactive Entertainment
Developer: Santa Monica Studio
Διάθεση: Sony Playstation Greece
Κυκλοφορία: 20/04/2018

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε franchise που είναι καθοριστική για το μέλλον της σειράς. Αυτό ακριβώς είναι το νέο God of War. Η σειρά που έχει πουλήσει εκατομμύρια, έγινε συνώνυμο του PlayStation και ισοπέδωσε το ελληνικό Πάνθεον, μας χάρισε απίστευτες στιγμές over the top δράσης και καταπληκτικά κινηματογραφικά σκηνικά με απίστευτη κλίμακα που δύσκολα συναντούσε κανείς στα υπόλοιπα παιχνίδια της εποχής. Με την κυκλοφορία όμως του God of War Ascension η σειρά έδειξε τα πρώτα της σημάδια κούρασης. Το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δεν ήταν κακό, το αντίθετο μάλιστα, αλλά σεναριακά δεν είχε να πει κάτι, στο gameplay μια από τα ίδια ενώ οι πειραματισμοί με multiplayer mode δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, καθιστώντας το Ascension το παιχνίδι με τις χαμηλότερες βαθμολογίες στη σειρά. Οι προβληματισμοί για το μέλλον της σειράς άρχισαν να στροβιλίζονται στο εσωτερικό της Santa Monica, τη στιγμή που είχαν ήδη ένα μεγάλο ακυρωμένο project και το gaming προχωρούσε. Η έλευση του The Last of Us έδωσε το σύνθημα πως πλέον μπορούμε να αλλάξουμε γενιά και ο ερχομός του PS4 έστρωσε το δρόμο για ένα νέο God of War που ως συνήθως, θα έπρεπε να αφήσει το σημάδι του στη γενιά και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί στο απόλυτο το hardware της κονσόλας.

Η Santa Monica με το νέο God of War έπαιξε ένα στοίχημα. Επιχείρησε ένα soft reboot αλλάζοντας τελείως το DNA της σειράς, κρατώντας όμως ταυτόχρονα την 13χρονη ιστορία του Kratos ως υπόβαθρο. Στη ουσία, εκσυγχρόνισε το παιχνίδι και το έφερε στα πρότυπα που απαιτεί το gaming εν έτη 2018, με τον κίνδυνο να απομακρύνει τους φανατικούς ή πολύ απλά να αποτύχει.

Το πείραμα πέτυχε. Το νέο God of War αποτελεί σημείο σταθμό σε αυτή την gaming γενιά, ακόμα ένα τεράστιο πλεονέκτημα στη φαρέτρα της Sony και ταυτόχρονα ένα νέο σημείο έναρξης για τις μελλοντικές περιπέτειες του Kratos.

Κρατήστε στο μυαλό σας το τελευταίο.

Η Νορβηγική μυθολογία αποτελεί πλέον την νέα παιδική χαρά για το God of War. Η νέα αυτή βάση προσφέρει τεράστιες δυνατότητες για πλούσιες ιστορίες μεταξύ θνητών, θεών και άλλων υπάρξεων, παρόμοια με την ελληνική, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει καινούρια σκηνικά και τοπία, μακριά και ξεχωριστά απ’όσα είχαμε δει έως τώρα στα προηγούμενα παιχνίδια.

Αυτή η φρέσκια πνοή αποτελεί έναν εξαιρετικό μανδύα που ντύνει πανέμορφα τη νέα μας αυτή περιπέτεια, από δάση έως κορυφές βουνών, από βαθιές σπηλιές έως εμβληματικούς ναούς της νορβηγικής μυθολογίας, τα πάντα είναι κάτι νέο και φρέσκο στο μάτι μας που είτε θα διασχίσουμε γρήγορα ή πολύ απλά θα μείνουμε να χαζεύουμε τριγύρω την εκπληκτική δουλειά που έγινε στον τεχνικό τομέα.

Και φυσικά, όπως οι προκάτοχοι του, έτσι και το νέο God of War αποτελεί ακόμα ένα τεχνικό κατόρθωμα στο PS4. Τα γραφικά του τίτλου ανεβάζουν ακόμα υψηλότερα τη μπάρα που έθεσε το Horizon Zero Dawn και προσφέρουν έναν απαράμιλλο τεχνικό τομέα, ειδικά όσοι το απολαύσετε σε ένα PS4 Pro σε συνδυασμό με μια 4KTV. Τα γραφικά είναι πεντακάθαρα και κοφτερά και τα πάντα βρίθουν λεπτομέρειας, από τα απλά πράγματα όπως οι κορμοί των δέντρων ή το πως παραμορφώνεται το χιόνι έως και τα εμβληματικά κτήρια, αγάλματα ή τιτάνιους εχθρούς. Ο Kratos έχει τόση λεπτομέρεια πάνω του που ξεχωρίζουν μία μια οι τρίχες στο μούσι του και οι πόροι του δέρματος του. Σε ορισμένα κοντινά πλάνα πραγματικά νομίζει κανείς πως ο Kratos θα πεταχτεί από την οθόνη και θα έρθει να καθίσει δίπλα μας, ενώ το ίδιο ισχύει και για τα μοντέλα του Ατρέα και λοιπών χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν. Τα δε εφέ κατά τη διάρκεια της μάχης γεμίζουν την οθόνης με particles σε κάθε σας χτύπημα ή όταν πολύ απλά κόβετε τους εχθρούς στα δύο, την ώρα που ο Ατρέας εξαπολύει επιθέσεις με τα δικά του εφέ και animations.

Φυσικά τεράστια θετική εντύπωση προκαλούν τα ποικιλόμορφα τοπία που προσφέρει απλόχερα η νορβηγική μυθολογία. Το ταξίδι μας στον νέο αυτό κόσμο και στα διάφορα βασίλεια καταφέρνει να κρατά σε εγρήγορση το μάτι και να μην κουράζεται ποτέ και πάντα να βρίσκει κάτι νέο να το συναρπάσει. Τα αρκετά frame drops που παρατήρησα, κυρίως όταν ο Kratos κάνει finishing moves ή γίνεται χαμός από εχθρούς και εφέ επιθέσεων στην οθόνη, δεν είναι ικανά να χαλάσουν την άριστη τεχνική εικόνα και να διακόψουν την φρενήρη δράση του παιχνιδιού. Στο PS4 Pro διατίθεται και performance mode όπου η ανάλυση πέφτει στα 1080p για χάρη του υψηλότερου frame rate  έως 60fps και σαφώς δίνει μια άλλη αίσθηση στο παιχνίδι, πιο σβέλτη όπως ταιριάζει καλύτερα σε έναν action τίτλο.

Παρόμοια εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στον ακουστικό τομέα του παιχνιδιού, όπου το soundtrack μας συντροφεύει με επικές μελωδίες στο ταξίδι μας, χωρίς ποτέ να γίνεται κουραστικό και μονότονο, ενώ ανεβάζει την ένταση στις δυνατές στιγμές του παιχνιδιού. Οι ξένοι ηθοποιοί αποδίδουν τα μέγιστα και όλες οι φωνές είναι εξαιρετικές με σωστή χροιά και ερμηνεία, από τον Kratos και Ατρέα, έως και τις πιο ανάλαφρες όπως αυτές του Mimir και των δύο νάνων. Δυστυχώς, στην ελληνική μεταγλώττιση έχουμε στραβοπατήματα. O Δημήτρης Χαβρές παραθέτει μια εξαιρετική ερμηνεία ως Kratos ενώ η φωνή του διαθέτει τη σωστή βαθιά και μπάσα χροιά, με αποτέλεσμα την ευχάριστη για εμάς εναρμόνιση του με τις υψηλές απαιτήσεις του παιχνιδιού. Εκεί που χωλαίνει η ελληνική μεταγλώττιση είναι στην φωνή του Ατρέα από τον Παναγιώτη Αποστολόπουλο όπου δυστυχώς δεν ταιριάζει καθόλου στην ηλικία του παιδιού με αποτέλεσμα να με «πετάει» εύκολα εκτός κλίματος, ενώ και η γυναικεία φωνή της Αγγελικής Δημητρακοπούλου, ενώ είναι σωστή τονικά και ταιριάζει στον ρόλο, δεν κατάφερε να με πείσει θεατρικά αφού πολλές φορές καταλάβαινα πως έκανε ανάγνωση κειμένου παρά ερμηνεία. Προφανώς και το εύρος επιλογής ηθοποιών στην Ελλάδα δε συγκρίνεται με το εξωτερικό και εννοείται θεωρώ σημαντικό βήμα την ύπαρξη ελληνικών voice overs σε ένα παιχνίδι τέτοιου βεληνεκούς, παρόλα αυτά όμως το τελικό αποτέλεσμα μου άφησε μια πικρή γεύση στο στόμα, αναγκάζοντας με μετά το πρώτο 5ωρο να το γυρίσω στα αγγλικά..

Στους υπότιτλους φυσικά το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, με ελάχιστες παραφωνίες όπως κάποιους λάθους τόνους σε μία πρόταση  και 2-3 λάθος κατεμε μεταφράσεις λέξεων και φράσεων.  Έως το τέλος του παιχνιδιού είχα ενεργοποιημένους τους ελληνικούς υπότιτλους σε συνδυασμό με τις αγγλικές φωνές και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι εφάμιλλο μιας κινηματογραφικής ταινίας. Μοναδικό παράπονο που με δυσκόλεψε είναι η μη δυνατότητα να έχω αγγλικά μενού με ελληνικούς υπότιτλους στο παιχνίδι, καθώς πάνε χέρι χέρι και έτσι, αφού ήθελα ελληνικούς υπότιτλους, αναγκάστηκα να έχω όλες τις οθόνες με τον εξοπλισμό και τις αναβαθμίσεις στα ελληνικά όπου γίνεται ένας χαμός από φράσεις με ξένες ορολογίες που είτε δεν έβγαζαν νόημα ή απλά με δυσκόλευαν λόγω της συνήθειας με τα αντίστοιχα αγγλικά σε όλα τα παιχνίδια.

Η οθόνη όπου αλλάζετε μεταξύ resolution και performance mode.
Λάθος τονισμοί σε μερικές λέξεις, πολύ σπάνιο φαινόμενο βέβαια.

Προσπερνώντας τα τεχνικά χαρακτηριστικά ας βουτήξουμε στην ουσία του πράγματος, την αναγέννηση του franchise. Ανέκαθεν οι κατακριτές της σειράς God of War έβρισκαν πάτημα στον χάρτινο και μονοδιάστατο χαρακτήρα του Kratos, με τον οποίο δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να ταυτιστεί. Η Santa Monica γύρισε σελίδα με το νέο παιχνίδι και πλέον ο Kratos είναι πατέρας, εμφανώς πιο ώριμος και ήρεμος. Η νέα αυτή σχέση πατέρα και υιού οδηγεί στην ουσία όλο το σενάριο, όπου βλέπουμε επιτέλους την ανθρώπινη πλευρά του πρωταγωνιστή μας πλάι στον Ατρέα, με τον οποίον ξεκινάνε για ένα μακρύ ταξίδι μετά από ένα τραγικό συμβάν. Όσο και αν ο προορισμός φαντάζει σημαντικός, το ταξίδι είναι φυσικά αυτό που θα μας μαγέψει. Θα μας μαγέψει γιατί θα δούμε έναν πατέρα να βάζει το παιδί του πάνω απόλα, να προσπαθεί να το προστατέψει, να το διδάξει, να γίνει απλά καλύτερος από αυτόν. Ταυτόχρονα ο Ατρέας ωριμάζει πλάι στον πατέρα του, μεγαλώνει πνευματικά, περνώντας από όλες τις φάσεις που μπορεί να περνάει ένα ανήλικο αγόρι, από τον φόβο για το άγνωστο έως την έπαρση και αμφισβήτηση του γονέα, ότι περάσαμε οι περισσότεροι δηλαδή. Ένα τρανταχτό παράδειγμα της αλλαγής στο ύφος είναι πως ενώ στο GoW 2 ξεκινούσαμε με την εμβληματική σκηνή με τον Κολοσσό και στο GoW 3 με την εντυπωσιακή μάχη με τον Ποσειδώνα, εδώ ξεκινάμε με… μια συζήτηση με τον γιο μας.

Αυτή η αλληλένδετη σχέση είναι ο πρωταγωνιστής στο παιχνίδι και όλος ο κόσμος εξυπηρετεί το νέο αφηγηματικό μοντέλο που υιοθετήθηκε και έχουμε δει σε όλα τα σύγχρονα παιχνίδια τύπου Uncharted 4 και The Last of Us. Από κει που ο Kratos το μόνο που κραύγαζε ήταν Zeus ή Athena, πλέον έχουμε ολόκληρες συζητήσεις που βοηθούν στην ανάπτυξη της σχέσης μεταξύ υιού και πατέρα με συμβουλές ή αψιμαχίες, εξιστορούν το σεναριακό υπόβαθρο ενώ προσφέρουν ιστορίες και πληροφορίες σχετικά με τη Νορβηγική μυθολογία και το νέο lore. Η αφήγηση είναι τόσο σφιχτά δεμένη που ποτέ δεν κάνει κοιλιά και προσφέρει τόσο δραματικές όσο και ανάλαφρες σκηνές με αστεία ή διηγήσεις.

Τεράστια αλλαγή δέχθηκε φυσικά και το gameplay του παιχνιδιού. Πλέον η κάμερα τοποθετείτε πάνω από τον δεξί ώμο και όλο το παιχνίδι είναι μονόπλανο, χωρίς κοψίματα. Αυτή η επιλογή είναι πρωτότυπη και αποτελεί ρίσκο για τη σκηνοθεσία γιατί η κάμερα δεν μπορεί να κόψει και να δείξει σκηνές μακρινές ή χωρίς τον πρωταγωνιστή, θυσιάζοντας έτσι τη δυνατότητα για επικές σκηνές με τεράστια κλίμακα που βλέπαμε στα προηγούμενα παιχνίδια. έτσι προσφέρει έναν πιο προσωπικό τόνο στην αφήγηση δείχνοντας τα πάντα από την προοπτική του ήρωα και προκαλεί καλλιτεχνικά τον σκηνοθέτη στο να μας περάσει επιτυχώς τα οποιαδήποτε σκηνικά, μικρά, μεγάλα ή επικά που αντικρίζουμε.

Το δεύτερο «επιβεβλημένο» χαρακτηριστικό στο σύγχρονο gaming, είναι τα RPG στοιχεία σε έναν action τίτλο. Έτσι και εδώ έχουμε μια πλειάδα από τέτοιες επιλογές. Εν αρχή ο χαρακτήρας μας έχει leveling system με ξεχωριστά attributes όπως υγεία, επίθεση, άμυνα, τύχη, ρουνική και άλλα, τα οποία επηρεάζονται από τον εξοπλισμό που του φοράμε. Πλέον από τους μάστορες νάνους, μπορούμε να κάνουμε craft εξοπλισμό, μετά να τον αναβαθμίσουμε, μετά να του κολλήσουμε ρούνους με παθητικές ιδιότητες, μετά να βάλουμε στον οπλισμό μας ρούνους που μας χαρίζουν ειδικές επιθέσεις οι οποίοι επίσης αναβαθμίζονται και όοολα αυτά φυσικά σε μία κλίμακα από levels και σπανιότητα. Ο σπανιότερος εξοπλισμός δεν αγοράζεται μόνο με τα ψήγματα ασημιού που βρίσκετε διάσπαρτα στο παιχνίδι και λειτουργούν ως νόμισμα, αλλά απαιτεί και ξεχωριστούς σπάνιους ή μη πόρους που αφήνουν μόνο ορισμένοι εχθροί σε ορισμένες περιοχές, κάτι που ενισχύει την εξερεύνηση όπως θα σας πω παρακάτω. Το ίδιο αλλά σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για τον Ατρέα όπου αναβαθμίζουμε παρομοίως την στολή του και τόξο του.

Το παρόν σύστημα δίνει βάθος στο παιχνίδι και τις επιλογές μας εξατομικεύοντας τον Κράτος και Ατρέα τόσο παθητικά όσο και εξωτερικά αλλά δεν μπαίνει εμπόδιο σε όποιον ενδιαφέρεται απλά για την ιστορία. Η συντριπτική πλειοψηφία θα τερματίσετε την ιστορία του παιχνιδιού χωρίς να έχετε αποκτήσει καν τον πιο σπάνιο εξοπλισμό αφού απαιτεί πόρους που δύσκολα θα βρείτε πριν τον τερματισμό και σίγουρα θα σας μπερδέψει στην αρχή, δημιουργώντας μια αχρείαστη σύγχυση.

Δυστυχώς τα μενού των αναβαθμίσεων δεν είναι και τα καλύτερα.

Παρόμοιο λιφτινγκ έχει υποστεί και το σύστημα μάχης. Με την εκπλήρωση μαχών και αποστολών μαζεύεται XP πόντους που καταναλώνεται για να ξεκλειδώσετε νέες κινήσεις και επιθέσεις από ένα τυπικό skill tree. Τα skills που ξεκλειδώνετε είναι τόσο πολλά που ακόμα και η ασπίδα σας έχει ένα σωρό διαθέσιμες κινήσεις, συν φυσικά το τόξο και τις επιθέσεις του Ατρέα. Στο τέλος, βρέθηκα να χρησιμοποιώ ούτε τις μισές αφού αφενός τις ξεχνά κανείς εύκολα αφετέρου οι περισσότεροι θα μείνετε με όσες συνηθίσετε ή σας εντυπωσιάσουν. Τα δε skills των τελευταίων επιθέσεων που απαιτούν μικρή παύση για αλλαγή στάσης πήγαν αδιάβαστα από το ανελέητο πάτημα πλήκτρων που έκανα σε κάθε μάχη. Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από μια ποικιλία από ρούνους που κολλάμε στο τσεκούρι μας και μας επιτρέπουν δυνατές special επιθέσεις οι οποίες και προφανώς εντυπωσιάζουν. Δεν περίμενα ότι το τσεκούρι θα ήταν ένα τόσο απολαυστικό όπλο. Βίαιο, χωρίς ίχνος λεπτότητας, όπως ακριβώς ο Κράτος και η επιστροφή που κάνει στο χέρι μας πατώντας το Τρίγωνο είναι α-πο-λαυ-στι-κή. Δεν ξεχνάμε φυσικά και τον Ατρέα ο οποίος κινείται ανεξάρτητα εμποδίζοντας επιθέσεις εχθρών ενώ με το τετράγωνο τον καλούμε να επιτεθεί με βέλη και ειδικές επιθέσεις μαγείας. Πιστέψτε με, το σύστημα μάχης έχει μεγαλύτερο βάθος απότι περίμενα και τα πράγματα εμβαθύνουν περισσότερο από τη μέση του παιχνιδιού και μετά.

Όλα τα παραπάνω συστήματα όμως θα είχαν λίγη έως καθόλου σημασία αν μιλούσαμε απλά για έναν γραμμικό action τίτλο λίγων ωρών, όπως τα προηγούμενα God of War. Εδώ μιλάμε πλέον για μία στροφή στην εξερεύνηση, με τον κόσμο του παιχνιδιού να είναι γεμάτος από collectables, μυστικά δωμάτια, γρίφους, θυσαυρούς και μερικά sidequests που είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην παρασυρθείς και να μην ξεστρατίσεις ώστε να πας να δεις τι μπορούν να κρύβουν. Τα περισσότερα βέβαια φαίνονται πως είναι έτσι σχεδιασμένα ώστε να σε αναγκάσουν να επιστρέψεις μετά τον τερματισμό του παιχνιδιού καθώς απαιτούν abilities που ξεκλειδώνεις πιο αργά μέσα στο παιχνίδι ή απλά οι εχθροί είναι μεγάλο level και θα φάτε πολύ μα πολύ ξύλο αν τους προσπαθήσετε. Εδώ να πω πως η εξερεύνηση σε συνδυασμό με την αφήγηση είναι κάτι το εξαιρετικό και σε χαλαρώνουν από το συνεχές ξύλο που πέφτει. Οι ιστορίες του Mimir ή οι διάλογοι μεταξύ πατέρα και υιού που συμβαίνουν κωπηλατώντας στη βάρκα έχοντας γύρω σας εντυπωσιακά τοπία είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό. Δεν είναι τυχαίο επίσης που κάθε φορά που βρισκόσαστε την κεντρική περιοχή του παιχνιδιού ο Ατρέας σας «προτρέπει» να πάτε για εξερεύνηση πριν προχωρήσετε στο επόμενο objective. Οι γρίφοι δε του παιχνιδιού δεν κουράζουν και συνήθως έχουν να κάνουν με την παρατήρηση του περιβάλλοντος και τον συγχρονισμό. Μετά τον τερματισμό του παιχνιδιού δεν πέφτει μαύρο αλλά έχετε πλέον όλον τον κόσμο διαθέσιμο μπροστά σας για να εξερευνήσετε ενώ ξεκλειδώνεται και επιπλέον περιεχόμενο. Αν το πρώτο μου Playthrough μου πήρε γύρω στις 20 ώρες, να υπολογίζετε πως θα χρειαστεί σίγουρα άλλο τόσο για να ξεκλειδώσετε τα πάντα στο παιχνίδι, κάτι που απαιτείται όσοι πάτε για την πλατίνα.

Λοιπόν, απλά πράγματα. Το God of War αποτελεί το καλύτερο action παιχνίδι της γενιάς.

Το πάντρεμα της αφήγησης μιας νέας μυθολογίας με την εξιστόρηση μιας ιστορίας πατέρα και υιού σε συνδυασμό με τα εντυπωσιακά περιβάλλοντα και σκηνοθεσία θα σας κρατήσει κολλημένους στις οθόνες σας και δε θα βαρεθείτε λεπτό. Βάλτε σε όλα αυτά ένα βαθύτερο σύστημα μάχης και μηχανισμών crafting και leveling, έναν εντυπωσιακό ημί-ανοιχτό κόσμο με πλήθος περιεχομένου και απίστευτες σκηνές δράσης και έχετε έτοιμη τη συνταγή της επιτυχίας.

Ναι, τα μενού του στις αναβαθμίσεις δεν κάνουν και την καλύτερη δουλειά, ενώ τα μισά του skills είναι αδιάφορα και περιττά. Ναι, η κλίμακα και το epicness του God of War 3 απουσιάζουν για χάρη μιας πιο «ανθρώπινης» προσέγγισης. Ναι, η κοντινή κάμερα κρύβει εχθρούς και σας χτυπάνε πισώπλατα και ναι η ελληνική μεταγλώττιση έχει αστοχίες.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το καλύτερο; Αυτά που έρχονται.

VIDEO REVIEW