Το Stalker 2 επιστρέφει μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια αναμονής, κουβαλώντας στις πλάτες του όχι μόνο τις προσδοκίες μιας σκληροπυρηνικής κοινότητας, αλλά και το βάρος μιας ανάπτυξης που έγινε εν μέσω πολέμου. Ένα χρόνο μετά τη κυκλοφορία του σε xbox και Pc, και με πλειάδα προβλημάτων να ταλαιπωρούν τον τίτλο, ήρθε η ώρα να αναλύσουμε αν έχουν γίνει βελτιώσεις και διορθώσεις στην απόδοση και κατά πόσο πιστό παραμένει στη φιλοσοφία των αρχικών παιχνιδιών. Με τη κυκλοφορία του παιχνιδιού, έγινε και το launch του update 1.7 που φέρνει ριζικές αλλαγές στην απόδοση και στο περίφημο A-life που χαρακτηρίζει τον τίτλο.
Έχω μία ιδιαίτερη αγάπη για τη σειρά Stalker, από το μακρινό 2007 που πρωτοέπαιξα το τίτλο και λόγω μικρής ηλικίας μου έμεινε χαραγμένο στο κεφάλι. Ένα παιχνίδι που δεν είσαι κάποιος ήρωας, αλλά άλλος ένας απλός άνθρωπος που προσπαθεί να λύσει τα μυστήρια που άφησε πίσω του μία δεύτερη καταστροφή στο Chernobyl. Έχοντας δει και πριν λίγα χρόνια την εξαιρετική σειρά του HBO, Chernobyl και έχοντας παίξει παρόμοια παιχνίδια (Metro series και Chernobylite) κανένα δεν κατάφερε να μου θυμήσει την αποπνικτική ατμόσφαιρα και την εμπειρία που είχα προσκομίσει από εκείνο το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που με καθήλωσε με τη δυσκολία του, τη ρεαλιστικότητα του και ο ήχος της ραδιενέργιας είναι από τους ήχους που θα μου μείνουν για πάντα στο μυαλό. Επίσης, πρέπει να αναφέρουμε πως είναι ένα μικρό θαύμα που υπάρχει το Stalker 2, όπου η GSC Game World αποφάσισε να παραμείνει Ουκρανία σε εμπόλεμη ζώνη και πολλοί από τους developers να χάσουν τη ζωή τους.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία του παιχνιδιού ξεκινάει με τον Skif να βρίσκει κατεστραμένο το σπίτι του από μία έκρηξη, με επίκεντρο ένα anomalie. Πλέον χωρίς σπίτι και αποφασιμένος να μάθει πως συνέβει το γεγονός, αποφασίζει να πάει στο Zone και να μάθει ποιος είναι ο υπαίτειος της καταστροφής. Εννοείται τα πράγματα πάνε λάθος από τη πρώτη στιγμή και καταλήγουμε να γινόμαστε ένα Stalker, ονομασία που δίνουν σε αυτούς που δεν βρίσκονται σε κάποια από τις πολλές παρατάξεις του Zone. Σίγουρα η ιστορία εμπεριέχει βιώματα που ζούν και οι ιδιοι οι developers, παρόλα αυτά έχει πολύ ενδιαφέρον καθώς κάθε παράταξη έχει το δικό της σκοπό και ένα cast εμβληματικών χαρακτήρων. Οι χαρακτήρες δεν είναι απλώς «πηγές αποστολών» αλλά αντιπροσωπεύουν φιλοσοφίες για το τι αντιπροσωπεύει κάθε λύση: έλεγχος/πολιτική κυριαρχία, θρησκευτική/ψυχολογική «λύτρωση», ή απελευθέρωση/οικουμενική διάχυση των φαινομένων.
Όσοι δεν έχετε παίξει τα προηγούμενα παιχνίδια, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα καθώς μέσα από τις αποστολές μαθαίνουμε πολλά για το παρελθόν και τα γεγονότα των προηγούμενων τίτλων. Μέσα σε αυτό έχουμε και επιστροφή πολλών χαρακτήρων που υπήρχαν στα προηγούμενα παιχνίδια, οι οποίοι χαρακτηρίζονται και ως θρύλοι της Ζώνης. Η εξέλιξη της ιστορίας αν και είναι αργή λόγω της μεγάλης διάρκειας που έχει το παιχνίδι (35-40 ώρες μόνο για τις βασικές αποστολές), παραμένει εντυπωσιακή και κάθε απόφαση του παίκτη δίνει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα στο πως θα καταλήξει η ιστορία. Με 4 διαφορετικά τέλη για να διαλέξουμε και με ένα zone που είναι γεμάτο μυστήρια, anomalies, τέρατα και εχθρούς το παιχνίδι προσφέρεται για πάνω από 100 ώρες gameplay.
Τα artifacts είναι μυστήριες πέτρες που δημιουργήθηκαν από την έκρηξη του εργοστασίου και είναι αυτό για το οποίο όλες οι φατριές κυνηγάνε να αποκτήσουν και να εξερευνήσουν. Συνήθως βρίσκονται κοντά σε ένα από τα πολλά anomalies που θα συναντήσει ο παίκτης και με δυσκολία θα προσπαθήσει να αποκτήσει. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να απολαύσω τη συλλογή αυτών κυρίως γιατί άλλες φορές δεν εμφανιζόντουσαν ή άλλες φορές μετά από πολλούς θανάτους απελπιζόμουν και συνέχιζα παρακάτω. Η ρίψη της βίδας είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία για να προσπεράσουμε τα εμπόδια των anomalies, αλλά ξαναεμφανίζονται τόσο γρήγορα που το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τρέξεις ή απλά να τα προσπεράσεις. Θεωρώ πως χρειαζόταν περισσότερη δουλειά για να αποδοθούν καλύτερα, καθώς πέραν του πρώτου ενθουσιασμου, μετά καταλήγουν σαν αγγαρεία.
Αλλά ας πάμε στο highlight του τίτλου, που δεν είναι άλλο από την ατμόσφαιρα και το gameplay. Το Zone χωρίζεται σε διάφορες περιοχές, όπου κάθε περιοχή έχει το δικό της ύφος αλλά και κινδύνους που πρέπει να αντιμετωπίσει ο παίκτης. Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνουμε πως τα πάντα τριγύρω μας είναι εχθρικά απεναντί μας, από τα διάφορα anomalies και τα σημεία όπου υπάρχει μεγάλη ποσότητα ραδιενέργιας, μέχρι τα τέρατα και οι διάφορες φατριές που υπάρχουν στη κάθε περιοχή. Σε αυτό να προσθέσουμε και τα ακραία καιρικά φαινόμενα και έχουμε ένα από τα πιο επικίνδυνα περιβάλλοντα σε παιχνίδι που έχω συναντήσει. Κάθε λάθος μπορεί να είναι μηριαίο και αυτό αντικατροπτίζεται και στους εκατοντάδες θανάτους που έκανα μέχρι τους τίτλους τέλους. Η ατμόσφαιρα παραμένει εντυπωσιακή όπως στα πρώτα παιχνίδια και σίγουρα λίγα παιχνίδια μπορούν πετύχουν το επίπεδο του immersion και πόσο σε κάνει να θες να χαθείς σε αυτό το εφιαλτικό μέρος.
Στα του gameplay όμως, το παιχνίδι παραμένει βαρύ και στιβαρό, με τη ρεαλιστικότητα να βρίσκεται στο επικέντρο των μηχανισμών. Ο χαρακτήρας μας αιμοραγεί αν χτυπηθεί από πολλές σφαίρες, πεινάει και χρειάζεται φαγητό, κουράζεται σε μεγάλες περιόδους κτλ. Τα όπλα φθείρονται με τη πάροδο του χρόνου όπως και η στολή μας και γενικότερα το survival στοιχείο κυριαρχεί. Το παιχνίδι φαίνεται και είναι δύσκολο στην αρχή, όμως όσο περνάνε οι ώρες και αν είστε λάτρης της εξερεύνησης θα βρείτε άπειρα μυστικά και καλύτερα όπλα όσο προχωράτε. Επίσης, όλα τα όπλα και οι στολές μπορούν να παραμετροποιηθούν και να αναβαθμιστούν από τους διάφορους τεχνικούς της κάθε περιοχής. Σε πολλούς δεν θα αρέσει το πόσο δύσκολο είναι το παιχνίδι σε σημεία, αλλά νομίζω πως αυτό είναι και που το χαρακτηρίζει στη τελική. Και εννοώ πως κάποιος θα το βρει δύσκολο αν δεν συνειδητοποιήσει πως κάθε μάχη πρέπει να είσαι προσεκτικός και κοντά σε κάλυψη ώστε να μπορείς να παίρνεις λίγες ανάσες όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Και αφού μιλάμε για τις μάχες ας πάμε και στους εχθρούς. Με το νέο update η A.I. λειτουργεί πιο έξυπνα και αποδοτικά, με τους εχθρούς να προσπαθούν να μας περικυκλώσουν ή να βρίσκουν τρόπους να μας δυσκολεύουν. Βέβαια τα animation τόσο των ανθρώπων όσο και των τεράτων δυστυχώς απογοητεύουν καθώς βλέπουμε και στις δύο περιπτώσεις να υπάρχουν σπασίματα και απότομες αλλαγές στην πορεία που ακολουθούν. Ιδιαίτερα τα μεταλλαγμένα σκυλιά και ποντίκια είναι αρκετά εκνευριστικά στην κινησιολογία τους. Το ίδιο και κάποιοι άλλοι εχθροί που είναι δύσκολο να αποφύγουμε κάποιες από τις επιθέσεις τους. Παρόλα αυτά η μάχη παραμένη αγχωτική και ικανοποιητική, με κάθε εχθρό να θέλει τη δική του προσέγγιση.
Αν και το παιχνίδι τρέχει στην απαιτητική Unreal Engine 5 και υπήρχαν πολλά προβλήματα στη κυκλοφορία του, στο performance mode το Stalker 2 τρέχει άψογα και χωρίς κανένα πρόβλημα. Φαίνεται πως έχει πέσει σοβαρή δουλειά από το στούντιο και πέραν του σταθερού framerate, οι λειτουργίες του haptic feedback και το ηχείο του χειριστηρίου προσφέρουν ακόμα περισσότερο immersion. Όπως έχει γίνει πρόσφατα και στην εκπομπή συζήτηση από τα παιδιά, φαίνεται πως οι παίκτες που αγοράζουν μετά από 1-2 χρόνια τα παιχνίδια πέρνουν καλύτερες εκδόσεις από αυτούς που το αγόρασαν day 1. Βεβαια στην περίπτωση των Ουκρανών εννοείται πως τους διακαιολογούμε και δεν γίνεται να μην αναφέρουμε το δράμα που περνάνε.
Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα κάποια bugs που βασανίζουν το τίτλο από εδώ και από εκεί. Το A-life δεν λειτουργεί ακόμα στο μέγιστο και υπάρχουν διάφορων ειδών προβλημάτων. Υπήρχαν σημεία που έκαναν infinite spawn εχθροί, εξαφανισμένα artifacts και ιδιαίτερα σε 2 σημεία όπου μετά από cutscene υπήρχε κυμα εχθρών να πυροβολούν χωρίς να προλαβαίνω να αντιδράσω έγκαιρα και να πεθαίνω. Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι βρήκα gamebreaking bug ή κάτι εξωφρενικό, απλά η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται 2-3 μεγάλα patches ακόμα. Και ιδιαίτερα αν αναλογιστώ πόσο σπασμένα ήταν τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, μιλάμε ίσως για το πιο polished παιχνίδι του studio. Αν το σκεφτούμε διαφορετικά μπορεί να μην συναντάμε bugs αλλά κάποιο ‘anomalie’ της Zone.
Εν κατακλείδι, το Stalker 2 είναι ένας άξιος συνεχιστής των προηγούμενων παιχνιδιών, ένα παιχνίδι που είναι διαφορετικό από τη νόρμα και με το δικό του μοναδικό τρόπο μεταφέρει το τρόμο της Ζώνης. Ένας εφιάλτης που θέλεις να ανακαλύψεις τα μυστικά του και τους θρύλους που το περιτριγυρίζουν, να επιβιώσεις από κάθε λογής τέρας και να φτάσεις στο τέλος της ιστορίας του. Αν και υπάρχουν ακόμα κάποια bugs και προβληματάκια από εδώ και από εκεί, το Stalker 2: Heart of Chernobyl είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια επιβίωσης και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
