Μία ακόμα racing κυκλοφορία κατέφθασε, γεμίζοντάς μας με πολλές προσδοκίες βλέποντας τα πρώτα δείγματα. Το Straight4 Studios σε συνεργασία με το GIANTS Software ως publisher, με δική τους μηχανή γραφικών ρίσκαραν με το να δημιουργήσουν ένα άκρως ανταγωνιστικό project. Με το καλημέρα καταλαβαίνεις ότι το Project Motor Racing δεν αφορά casual racers που θέλουν να αγωνιστούν για την πλάκα τους. Δεν υπάρχουν επίπεδα δυσκολίας, παρά μόνο κάποιες ελάχιστες βοήθειες στον χειρισμό. Πρέπει αναγκαστικά να είστε έτοιμοι να ανταγωνιστείτε χρόνους επαγγελματιών οδηγών! Διαφορετικά αν δεν ανήκετε σε αυτήν την elite οδηγών, θα έχετε πρόβλημα… Θα είστε μόνιμα κολλημένοι στην τελευταία θέση και η μόνη απόλαυση θα είναι το να φέρνετε γύρους στην πίστα. Για αυτούς τους λόγους το χαρακτήρισα μεταξύ σοβαρού και αστείου ως ένα “soulslike racing game“.
Ξεκινώντας από το μενού, παρατηρείτε ότι είναι ιδιαίτερα απλοποιημένο, στο challenges θα βρείτε επίσης το Endurance Hall όπου μπορείτε να τρέξετε σε αγώνες αντοχής αναλόγως την κατηγορία που θα επιλέξετε σε κάποιες πασίγνωστες πίστες που φιλοξενούν το συγκεκριμένο event.
Όσον αφορά το Multiplayer όπου το βλέπετε πρώτο, εδώ έρχεται η πρώτη απογοήτευση του Project Motor Racing. Για να οδηγήσετε διαδικτυακούς αγώνες, πρέπει πρώτα να οδηγήσετε έναν δοκιμαστικό αγώνα όπου αν πετύχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα τότε θα αποκτήσετε το δίπλωμα που θα σας το ξεκλειδώσει. Το πρόβλημα όπως ανέφερα και στην αρχή, είναι στο γεγονός ότι αν δεν καταφέρετε να πιάσετε τον εξαιρετικά απαιτητικό ρυθμό των αντιπάλων, πολύ απλά δε θα τρέξετε ποτέ στο online!
Προχωρώντας στο Single Player του τίτλου, εδώ θα μπορέσετε να πειραματιστείτε. Καθώς μπορείτε να φτιάξετε τη δική σας ομάδα με τις δικές σας προτιμήσεις και να διαλέξετε κατηγορία και πρωταθλήματα. Το πρόβλημα παραμένει ότι όσο δε φέρνετε νίκες στην ομάδα ενώ τα έξοδα τρέχουν, δε θα αργήσει η στιγμή που τα οικονομικά σας θα καταρρεύσουν και θα αναγκαστείτε να εγκαταλείψετε τη συγκεκριμένη καριέρα.
Ένα από τα θετικά που πάνε να σώσουν την κατάσταση, είναι η ποικιλία αυτοκινήτων. Καθώς περιέχει έναν άκρως ικανοποιητικό αριθμό αγωνιστικών, από διάφορες κατηγορίες όπως GT1, GTR2, GT3, GTC έως και σύγχρονα. Με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά πρωταθλήματα για να ικανοποιηθούν όλα τους και να βιώσετε το πέρασμα των ετών στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Επιπλέον οι διαθέσιμες πίστες διχάζουν, καθώς ναι μεν υπάρχουν ενδιαφέρουσες προσθήκες αλλά ο αριθμός είναι περιορισμένος. Υπάρχουν πασίγνωστες επιλογές όπως το Spa, Nurburgring, Monza, Imola, Silverstone, Daytona, αλλά και λιγότερο διάσημες οι οποίες συμπληρώνουν το κενό. Δυσάρεστο είναι το γεγονός ότι οι πίστες της Ιταλίας και της Αγγλίας δεν έχουν τα δικαιώματα και θα τις βρείτε με άλλες ονομασίες. Η χαρτογράφησή τους πάντως κρίνεται εξαιρετική.
Συνεχίζοντας με το σημαντικότερο κομμάτι του Project Motor Racing, το gameplay, εδώ έρχεται η μεγαλύτερη απογοήτευση από όλες. Στην αρχή ήταν δύσκολο να κρίνω το κατά πόσο ήταν ρεαλιστικό ή απλά κακό. Νόμιζα ότι υπάρχει κάποιο skill issue το οποίο έπρεπε να βελτιώσω, ήλπιζα ότι ο χειρισμός παραμένει τόσο δυσπρόσιτος λόγω του αυξημένου ρεαλισμού. Μέχρι που αργότερα απλά διαπίστωσα με πικρία ότι δεν ήταν κάποιο θέμα ικανότητας, αλλά απλώς “σπασμένης” μηχανής χειρισμού. Οδηγώντας τα πρώτα GT1, η παραμικρή αφηρημάδα κόστιζε ανελέητα καθώς ο χειρισμός ήταν εξαιρετικά ιδιότροπος. Ένα κατέβασμα σε 2α με λίγο περισσότερα χιλιόμετρα ή στριμμένο το τιμόνι ήταν ικανό να σε φέρει τετ-α-κε. Ώσπου έφτασα στην νεότερη κατηγορία σύγχρονων hybrid και διαπίστωσα το πόσο κακή είναι μηχανή χειρισμού των αγωνιστικών.
Ξεκινώντας με το ασύλληπτα εντυπωσιακό Aston Martin Valkyrie, είχα την ψευδαίσθηση ότι οδηγώντας ένα αυτοκίνητο που είναι τόσο κοντά στημένο όπως τα μονοθέσια της Φόρμουλα 1. Ότι το αγωνιστικό θα “σκίζει” την πίστα, το χρονόμετρο και δε θα ξεκολλάει από την άσφαλτο. Και κάπου εκεί έπεσα τόσο έξω και η απογοήτευση τερμάτισε. Το αυτοκίνητο όχι απλώς δεν πατούσε πουθενά, αλλά γλιστρούσε ανελέητα αριστερά και δεξιά ακόμα και στην ευθεία κατά την επιτάχυνση. Αν η οδήγηση ήταν όπως κάνετε μία χαλαρή βόλτα στην παραλιακή, τότε δε θα είχατε ιδιαίτερο θέμα! Με το που ανοίγατε όμως το γκάζι και ταχύτητα ανέβαινε, το να οδηγήσεις αγωνιστικά ήταν αδύνατο, η αίσθηση ήταν λες και οδηγάς ράλι στη χιονισμένη Σουηδία.
Μακάρι η κατρακύλα να τελείωνε εκεί, αλλά πολλαπλά glitches αποτελείωσαν τις όποιες ελπίδες είχαν απομείνει. Όταν η κονσόλα έμπαινε σε απλή αναστολή, υπήρχε πάντα το ρίσκο το παιχνίδι να μείνει κολλημένο στο άνοιγμα και να χρειαστεί επανεκκίνηση χάνοντας την οποιαδήποτε πρόοδο έχετε. Επιπλέον στους αγώνες αντοχής ξαφνικά κάποια οχήματα ξέμεναν κατά τα μέσα του αγώνα μέσα στην πίστα. Ακόμα χειρότερα αν οι στροφές σας σε μία κακή έξοδο έφταναν το 0, όπου ήταν επίφοβο να φαίνεται λες και έσβησε ο κινητήρας χωρίς καν να υπάρχει η δυνατότητα να ξανά ξεκινήσει καταστρέφοντας την προσπάθειά σας. Ακόμα χειρότερα τα πράγματα τα κάνει η απαράδεκτη Τεχνητή Νοημοσύνη. Όπου μόνο νοημοσύνη δεν έχει, καθώς αν βρεθείτε στο πέρασμα της απλώς συνεχίζει την πορεία της χτυπώντας πάνω σας δίχως καμία προσπάθεια αποφυγής. Απλά ακολουθεί τη γραμμή της, με λίγα λόγια αποτελεί διακόσμηση για να μην πω κάτι χειρότερο και μία ξερή μηχανική πρόκληση.
Επιπρόσθετα, ένα από τα μεγαλύτερα θετικά που σώζουν το παιχνίδι από πλήρη αποτυχία. Είναι το κομμάτι του ήχου, ο οποίος είναι φανταστικός! Έγινε τρομερή δουλειά στην απόδοση των κινητήρων και οι διαφορές από κατηγορία αλλά και αυτοκίνητο είναι αισθητές ακόμα και στους πιο αδιάφορους. Ειδικά το Valkyrie που ουρλιάζει στα ηχεία, όσο και της κατηγορίας GTC Prototypes όπου σε κάθε κατέβασμα ακούγεται το εθιστικό σφύριγμα. Τα γραφικά είναι ικανοποιητικά επίσης και σίγουρα δεν αποτελούν ένα ακόμα αγκάθι στην εμπειρίας σας. Ο σχεδιασμός τόσο των αγωνιστικών οχημάτων όσο και των πιστών είναι εξαιρετικός.
Συνοψίζοντας, το Project Motor Racing είχε όλα τα φόντα για να εκπροσωπήσει ως ένα άκρως ανταγωνιστικό δημιούργημα. Το οποίο θα απευθυνόταν σε μία elite sim οδηγών που ήθελαν να νιώσουν πώς θα ήταν να ανταγωνίζονται επαγγελματίες οδηγούς και να προκαλέσουν τους εαυτούς τους. Βέβαια το ρίσκο και πάλι θα ήταν τεράστιο, καθώς το κοινό των racing τίτλων είναι ήδη περιορισμένο. Οπότε το να το περιορίσεις ακόμα περισσότερο ακούγεται παράλογα φιλόδοξο και αυτός είναι και ο λόγος που παιχνίδια όπως το τεράστιο GT άλλαξε σύντομα κατεύθυνση και έγινε πιο προσιτό στο ευρύ κοινό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του παιχνιδιού όμως δεν είναι αυτό, αλλά τα πολλαπλά προβλήματα πρώτα από όλα στο χείριστο gameplay και μετά την AI. Μερικά glitches επίσης ήρθαν να δέσουν το γλυκό και μόνο ορισμένα λαμπρά σημεία που ευτυχώς υπάρχουν όπως ο ήχος ή οι διάφορες κατηγορίες οχημάτων, μπορούν να κρατήσουν την κυκλοφορία ελάχιστα μακρύτερα από την πλήρη αποτυχία. Αποτελεί έναν τίτλο ο οποίος δεν ήταν έτοιμος να κυκλοφορήσει και είναι άξιο απορίας ποιος δίνει το πράσινο φως χωρίς να έχει τεστάρει επαρκώς το προϊόν.
