Το 2025 ήταν μία εκπληκτική χρονιά για το gaming, με τη μία καταπληκτική κυκλοφορία να διαδέχεται την άλλη κι εμάς να έχουμε “χάσει την μπάλα”, προσπαθώντας να παίξουμε όσα περισσότερα προλαβαίνουμε. Η χρονιά θα μνημονεύεται δικαίως για αρκετό καιρό, με σπουδαία παιχνίδια που έγραψαν τη δική τους ιστορία, όπως τα Clair Obscur: Expedition 33, Hollow Knight Silksong, Hades 2, Kingdom Come Deliverance 2, Death Stranding 2: On the Beach και πολλά πολλά ακόμη. Όπως πάντα βέβαια υπήρξαν και εκείνες οι περιπτώσεις που μας απογοήτευσαν, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο. Αυτές τις περιπτώσεις θα εξετάσουμε στο παρόν κείμενο, βλέποντας τις 10 μεγαλύτερες απογοητεύσεις του 2025. Φυσικά περιμένουμε και τις δικές σας επιλογές, καθώς και τίτλους που ίσως παραλείψαμε να αναφέρουμε. Ας ξεκινήσουμε.
10. Painkiller
Το reboot του Painkiller προέκυψε να είναι ένα εγχειρίδιο αποφυγής του πως να επαναφέρεις ένα ιστορικό franchise στο σήμερα. Το online co-op FPS τριών παικτών είχε ελάχιστα να θυμίζουν τις ένδοξες εποχές του, όπου κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως κόντραρε σε ποιότητα μεγαθήρια FPS, όπως τα DOOM και Quake. Το παιχνίδι δεν μπήκε καν στη διαδικασία να προσφέρει ένα αξιόλογο σενάριο ως συνοδευτικό της βασικής gameplay λούπας, με τους ποιοτικούς shooting μηχανισμούς να μην αρκούν για να “κουβαλήσουν” ένα εντελώς flat τελικό αποτέλεσμα.
9. FBC: Firebreak
Η αλήθεια είναι πως η Remedy φημίζεται για παιχνίδια εντελώς διαφορετικά από το FBC: Firebreak, κάτι που δικαιολογεί και τις εξ’ αρχής χαμηλότερες προσδοκίες του κοινού για τον multiplayer τίτλο. Ακόμη κι έτσι, οι περισσότεροι περίμεναν πως το παιχνίδι θα καταφέρει να προσθέσει το λιθαράκι του στο πλούσιο και περίπλοκο σύμπαν των υπόλοιπων τίτλων του studio. Αυτό που πήραμε εν τέλει ήταν ένα as-basic-as-it-gets multiplayer, με περιορισμένο περιεχόμενο, ανέμπνευστες αποστολές και που ελάχιστα είχα να προσδώσει στην ευρύτερη εικόνα του συγκεκριμένου σύμπαντος. Πέρασε και δεν ακούμπησε.
8. The Precinct
Το The Precinct επιδίωξε να πουλήσει μία νοσταλγική φαντασίωση, θυμίζοντας τα παλιά GTA, χωρίς όμως να έχει σε καμία περίπτωση το βάθος των μηχανισμών που θα έκαναν κάτι τέτοιο να δουλέψει όπως πρέπει. Τα συστήματα του τίτλου ήταν εντελώς ρηχά, οι διαδικασίες της αστυνόμευσης γρήγορα κατέληγαν να είναι αγγαρεία και η μίξη arcade διασκέδασης και υποτιθέμενου ρεαλισμού αφήνει απογοητευμένες και τις 2 κατηγορίες παικτών ταυτόχρονα. Το παιχνίδι δεν είναι ακριβώς κακό, αλλά ούτε και εκπληρώνει τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει με το προωθητικό υλικό του.
7. Lost Soul Aside
Το Lost Soul Aside φαντάζει μία τεράστια χαμένη ευκαιρία για ένα πραγματικά σπουδαίο hack n’ slash στα πρότυπα του 2025. Το παιχνίδι φέρει κάποιες πολύ καλές ιδέες, διαθέτοντας ένα ποιοτικό σύστημα μάχης, που αναδεικνύει τις αρετές του, ιδίως όσο περνούν οι ώρες. Δυστυχώς, γίνεται ξεκάθαρο πως ο τίτλος διαρκεί πολύ περισσότερο απ’ όσο πρέπει και οι πραγματικά ενδιαφέρουσες στιγμές έρχονται αρκετά αφότου ο παίκτης έχει χάσει ήδη το ενδιαφέρον του. Εάν το 1/3 του παιχνιδιού έλειπε, θα μπορούσαμε να μιλάμε για μία πολύ αξιόλογη πρόταση.
6. MindsEye
Η υπόθεση MindEye “βρωμούσε” από μακριά, με πολλούς να έχουν καταλάβει οτι δεν πρόκειται για έναν κλώνο του GTA που θα αναπλήρωνε το κενό των αναβολών του επερχόμενου έκτου μέρους της σειράς. Το λανσάρισμα του τίτλου γέμισε το Ίντερνετ με ξεκαρδιστικά κλιπάκια γεμάτα από glitches και bugs, μόνο που το MindsEye δεν είχε σωτηρία, ακόμη και μετά τη διόρθωση των τεχνικών προβλημάτων. Το παιχνίδι κατέληξε να είναι ένα μεγάλο meme, με το τραγικό gameplay, την απαράδεκτη AI και το γελοίο mission design να κυριαρχούν, αναγκάζοντας τη Sony να προσφέρει τη δυνατότητα refund μέσω του PlayStation Store. Για τέτοιου επιπέδου καταστροφή μιλάμε.
5. Call of Duty: Black Ops 7
Ειλικρινά πιστεύω πως δεν χρειάζεται να γράψω κάτι για το συγκεκριμένο entry της λίστας, αλλά ας προσπαθήσω. Παρά το συνεχιζόμενα ποιοτικό (αν και συζητήσιμο, κατά τη γνώμη μου) multiplayer, το Black Ops 7 μας έδωσε ένα campaign που είναι βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες των παλιών fans του franchise. Το – ας μου επιτραπεί η έκφραση – μπαστάρδεμα των διάφορων modes πλήττει φοβερά το mission design, ενώ το σενάριο βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε φτηνή εκμετάλλευση της νοσταλγίας των παικτών για ένα πραγματικά καλό Call of Duty campaign. Τα σημάδια υπάρχουν εδώ και καιρό, αλλά μάλλον είδαμε για πρώτη φορά το single player κομμάτι των Call of Duty να πιάνει πάτο. Ελπίζουμε σε γρήγορη ανάκαμψη.
4. Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία πραγματικά στενάχωρη περίπτωση, αφού το πρώτο Vampire: The Masquerade – Bloodlines είναι ένα αληθινό cult classic κι ένα από τα αγαπημένα RPGs μεγάλου μέρους της κοινότητας. Μετά τις πολλαπλές αναβολές και τα αναρίθμητα προβλήματα στην ανάπτυξή του, το sequel κυκλοφόρησε “με το στανιό” και θυμίζει σε ελάχιστα σημεία τον προκάτοχό του. Το role-playing σχεδόν εξαφανίστηκε, με το παιχνίδι να θυμίζει ένα τυπικό action – adventure που απλώς κουβαλά την ονομασία, χωρίς να έχει τον τρόπο να την τιμήσει. Ό,τι έκανε το πρώτο παιχνίδι μοναδικό, εδώ έλαμπε διά της απουσίας του και μάλλον δεν υπάρχει γυρισμός για το franchise πλέον…
3. Little Nightmares 3
Σίγουρα, η σχεδόν ταυτόχρονη αποκάλυψη του Reanimal και η παράλληλη παρουσία των 2 τίτλων στις διάφορες εκθέσεις δεν βοήθησε το Little Nightmares 3. Όπως αποδείχθηκε, οι αρχικοί προβληματισμοί της κοινότητας ήταν δικαιολογημένοι, αφού η ανάληψη του franchise από τη Supermassive Games δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το παιχνίδι φαντάζει ημιτελές, αφού είναι πολύ σύντομο, ακόμη και για τα δεδομένα της σειράς, με σημαντικό κομμάτι να πωλείται ως DLC, με έξτρα κόστος. Η έλλειψη couch co-op, τα προβλήματα συνδεσιμότητας, η μέτρια απόκριση στο gameplay, αλλά και η παντελής έλλειψη καινοτομιών καθιστούν το Little Nightmares 3 ένα απογοητευτικό sequel.
2. Senua’s Saga: Hellblade 2
Μπορεί το Hellblade 2 να κυκλοφόρησε πέρυσι, φέτος όμως μας απογοήτευσε και στο PlayStation 5. Η Ninja Theory θυσίασε λίγο από τα πάντα στο βωμό του εξαιρετικού τεχνικού τομέα, περιορίζοντας τα gameplay συστήματα στο ελάχιστο. Η μάχη μετατράπηκε σε ένα εκτεταμένο QTE, οι γρίφοι περιορίστηκαν περαιτέρω και κατέληξαν εντελώς βαρετοί, με τις φωνές που καθοδηγούν την ψύχωση της Senua να είναι πλέον ελάσσονος σημασίας για την ιστορία του παιχνιδιού. Γενικότερα, ο παίκτης δεν καλείται να κάνει πολλά περισσότερα από το να πηγαίνει ευθεία στο σκοτάδι και πρόκειται για ένα sequel που δεν εμβαθύνει σε τίποτα απ΄ όσα συναντήσαμε στο αξεπέραστο Senua’s Sacrifice.
1. Τα παιχνίδια που δεν θα δούμε ποτέ
Για μία ακόμη χρονιά, μεγάλοι χαμένοι ήταν τα παιχνίδια που δεν θα καταφέρουν να δούνε ποτέ το φως της ημέρας. Τίτλοι που έδειχναν πολλά υποσχόμενοι, παιχνίδια που αναμενόταν με τεράστιο ενδιαφέρον, projects που μας γέμισαν προσδοκίες, καρατομήθηκαν για διάφορους λόγους και δεν θα τα δούμε ποτέ. Η Sony ακύρωσε πολλαπλά live-service παιχνίδια, για προφανείς λόγους, ενώ η Microsoft προχώρησε στη σοκαριστική ακύρωση των Perfect Dark και Everwild. Η EA κατέβασε ρολά στο Black Panther που ετοίμαζε, ενώ η Monolith θα βγάλει τη γενιά χωρίς παιχνίδι, αφού αποφάσισε να μην κυκλοφορήσει το Wonder Woman. Το Football Manager 25 δεν κυκλοφόρησε ποτέ, η Respawn προχώρησε στην ακύρωση αγνώστων projects, ενώ δεν θα λάβουμε ποτέ το Earthblade από τους δημιουργούς του Celeste. Φυσικά η λίστα είναι ατελείωτη και σίγουρα λυπούμαστε για τον κόπο των ανθρώπων που πήγε χαμένος.
