Platform: PC, PS4 (tested)
Publisher: Square Enix
Developer: Square Enix
Διάθεση: CDMedia
Κυκλοφορία: 04/09/2018

Το Dragon Quest αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα gaming franchises στην Ιαπωνία, μαζί με το Final Fantasy. Κάθε μεγάλη κυκλοφορία Dragon Quest προκαλεί φρενίτιδα στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Το μεγάλο μπαμ για τη σειρά στη Δύση είχε κάνει το Dragon Quest VIII, το οποίο κυκλοφόρησε στο PS2 το 2004 (στην Ευρώπη το 2006). Ύστερα από αυτό ήρθε το Dragon Quest IX, όμως αυτή τη φορά στο Nintendo DS. Το Dragon Quest X επρόκειτο για MMORPG και δεν είδε ποτέ κυκλοφορία στη Δύση. Οπότε όπως καταλαβαίνετε έχουμε μπροστά μας το πρώτο mainline Dragon Quest σε σταθερή κονσόλα μετά από 14 περίπου χρόνια. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία περίπου ένα χρόνο πριν και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κριτικά και εμπορικά. Έχοντας παίξει το IX και λατρεύοντάς το, είχα αρκετή ανυπομονησία για την κυκλοφορία του XI. Ας δούμε αναλυτικά τι έχει να προσφέρει το Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age.

Ας ξεκινήσουμε με τον οπτικό τομέα, στον οποίο μπορώ να πω ότι είναι από τους καλύτερους σε jrpg της γενιάς. Η Unreal Engine 4 ταίριαξε πολύ καλά στο artstyle και το αποτέλεσμα είναι άρτιο. Το σχέδιο είναι όπως πάντα στη σειρά του Akira Toriyama, και όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε για αυτό. Από την άλλη, όσο όμορφα κι αν είναι τα σχέδια των χαρακτήρων, θα μπορούσαν να είναι πιο πρωτότυπα. Ο κόσμος του παιχνιδιού αρκετά μεγάλος με όμορφες και ποικίλες τοποθεσίες και παλέτα χρωμάτων που ταιριάζει απόλυτα στην αισθητική του. Όσον αφορά τον υπόλοιπο τεχνικό τομέα, το frame rate παρέμενε σταθερό στα 30 fps στο regular PS4, με ελάχιστες εξαιρέσεις κατά τη μεγάλη διάρκεια του παιχνιδιού. Δυστυχώς δεν είναι όλα τέλεια, αφού πολλές φορές υπήρχαν χαμηλής ποιότητας textures, ενώ πρόσεχα πολλές φορές pop-ins σε αποστάσεις, καθώς και βελτίωση των textures. Επίσης, στις αλλαγές περιοχών υπήρχαν μικρά loading times. Φυσικά, για μένα ήταν μια μικρή ενόχληση και πιστεύω δεν πλήττει το παιχνίδι σε σημαντικό σημείο.

Όσον αφορά την ιστορία, ναι, την έχουμε ξαναδεί. Ναι, πολλά σημεία της είναι προβλέψιμα από χιλιόμετρα. Όμως, το παιχνίδι αυτό είναι εδώ για να μας θυμίσει τι είναι τα κλασικά JRPG, με τα θετικά τους και τα αρνητικά τους, με τον κεντρικό ήρωα να είναι ο Luminary, αυτός που θα σώσει στον κόσμο από το σκότος. Αν και αρκετά κλισέ, το Dragon Quest XI γνωρίζει πολύ καλά τον εαυτό του, με light στόρι και χιούμορ, κρατώντας πάντα ένα »παιδικό» ύφος. Οι χαρακτήρες του είναι συμπαθητικοί, όμως όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των JRPG, λίγοι έχουν καλή ανάπτυξη. Ένας από αυτούς είναι λίγο »τολμηρός» ως προς τον σεξουαλικό προσανατολισμό του για το είδος και το κοινό στο οποίο απευθύνεται, το οποίο είναι ευπρόσδεκτο. Ο κεντρικός ήρωας όπως σχεδόν σε όλα τα Dragon Quest δεν έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα και περισσότερο κρίνεται από αλληλεπιδράσεις με τους υπόλοιπους. Σε γενικές γραμμές η αφήγησή του έχει σταθερό ρυθμό και δε χάνει το ενδιαφέρον της, το οποίο αν αναλογιστούμε τη μεγάλη διάρκειά του (περίπου 60 ώρες για το true ending) είναι άξιο αναφοράς.

Βέβαια άλλα σημεία είναι λιγότερο ενδιαφέροντα και ίσως μερικές φορές οι διάλογοι δεν είναι και οι καλύτεροι. Παρ’όλα αυτά, κάθε τοποθεσία έχει το στυλ της και είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένη από πραγματικές χώρες, όπως Ιταλία και Κίνα. Οι πόλεις έχουν επίσης αρκετές λεπτομέρειες και είναι μεγάλες σε έκταση, πράγμα που λείπει στα τελευταία JRPG. Το παιχνίδι δεν είχε voice acting στην ιαπωνική του έκδοση και ήταν βουβό, οπότε η αγγλική έκδοση είναι η πρώτη με voice acting. Το localisation πήρε πολλές ελευθερίες και έδωσε σε κάθε χαρακτήρα ή NPC μια χαρακτηριστική προφορά (π.χ. αγγλική, σκωτσέζικη, ιταλική) και πολλές φορές μιλάνε άλλες γλώσσες. Ομολογώ ότι στην αρχή μου έκανε αρνητική εντύπωση και πίστευα ότι θα ήταν καλύτερα να ήταν βουβό, όμως στη συνέχεια όσο πήγαινε μου καθόταν καλύτερα στο αυτί και έδινε ένα χαρακτήρα στο »μεσαιωνικό» setting. Εδώ να συμπληρώσω ότι λόγω κάποιας διένεξης με τον συνθέτη, Koichi Sugiyama, το soundtrack δυστυχώς δεν είναι ορχηστρικό αλλά σε MIDI. Το ορχηστρικό είναι γενικά καλύτερο κατά τη γνώμη μου, όμως πέρα από αυτό, το πρόβλημα είναι ότι δεν είχε την ποιότητα που θα περίμενα από ένα Dragon Quest, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ακούγονταν τα ίδια κομμάτια. Αυτό ΔΕ σημαίνει ότι το soundtrack ΔΕΝ είναι καλό, αφού μερικά κομμάτια είναι αρκετά εύηχα, όμως για έναν τέτοιον τίτλο πιστεύω ότι χάνει λίγο.

Ως προς το gameplay, το Dragon Quest XI κρατάει πολλές παραδόσεις των JRPG, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον καθένα. Σε περίπτωση που θέλετε απαραίτητα έναν action-based τύπο RPG, όπως είναι για παράδειγμα το Final Fantasy XV, δε θα βρείτε αυτό που θέλετε. Το παιχνίδι αυτό είναι αυστηρά ένα old-school JRPG, με turn-based μάχες και προτεραιότητα βασισμένη στο agility του κάθε χαρακτήρα. Σε αντίθεση με παλιότερα Dragon Quest, δε διαθέτει job system, αλλά ο κάθε χαρακτήρας διαθέτει τις δικές του ιδιότητες και τύπους όπλου, οπότε πρέπει να χρησιμοποιήσετε συγκεκριμένους για παράδειγμα healers. Σε κάθε level που παίρνει ο καθένας του προσθέτονται skill points, τα οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σε ένα skill tree τύπου Sphere Grid και Licence Board (Final Fantasy X και XII) και μπορείτε να επιλέξετε ως ένα βαθμό πώς θα χτίσετε το χαρακτήρα. Σε περίπτωση που θέλετε να τον αλλάξετε στη συνέχεια του παιχνιδιού, μπορείτε όποτε επιθυμείτε με κάποιο κόστος χρημάτων να κάνετε ανακατανομή των skill points.

Σε κάθε πόλη υπάρχουν και τα γνωστά weapon και armour shop για να βελτιώσετε τον εξοπλισμό σας, όμως τους καλύτερους εξοπλισμούς μπορείτε να τους φτιάξετε με crafting στις κατασκηνώσεις, το οποίο υπάρχει και με τη μορφή ενός συμπαθητικού minigame. Σε αυτό ανάλογα το πόσο καλά πετυχαίνετε τις μπάρες με χτυπήματα του μετάλλου, ο εξοπλισμός γίνεται λίγο καλύτερος. Πολλά από τα υλικά που χρειάζονται τα βρίσκετε είτε σε side quests είτε με εξερεύνηση, η οποία λόγω του κόσμου και διάφορων μηχανισμών είναι και σχετικά διασκεδαστική. Οι μηχανισμοί για τους οποίους μιλάω είναι το πλοίο που κάποια στιγμή αποκτάτε καθώς και μια νέα προσθήκη που σας επιτρέπει να ανεβαίνετε πάνω σε μερικά τέρατα αφού τα σκοτώσετε. Όλο αυτό λειτουργεί οργανικά στο παιχνίδι, αφού τα side quests σας ανταμείβουν με υλικά, ενώ όσο τα ολοκληρώνετε βρίσκετε και αντικείμενα από εξερεύνηση. Τα side quests δεν είναι και τα καλύτερα, αν κρίνουμε από άλλα παιχνίδια που έχουν υποδειγματικά (Witcher 3), όμως σε σύγκριση με άλλα JRPG είναι σε γενικές γραμμές πάνω από μέτρια, αφού δεν είναι όλα fetch quests και μερικά έχουν ιδιαίτερες συνθήκες και απαιτήσεις. Στο παιχνίδι υπάρχουν αμέτρητα boss fights που το καθένα χρησιμοποιεί άλλους τρόπους για να σας εξοντώσει. Έτσι κι εσείς προσαρμόζετε ανάλογα την τακτική σας. Υπάρχουν πολλές ικανότητες, πολλές από αυτές χρήσιμες, αλλά μερικές άλλες που δε θα χρησιμοποιήσετε ποτέ.

Η μάχη παρόλο που είναι turn-based και πολλοί θα το θεωρήσουν αρνητικό, κατά τη γνώμη μου είναι αρκετά διασκεδαστική και δεν καταντάει ποτέ ανιαρή, αφού όσο προχωράει το παιχνίδι κατά κάποιον τρόπο σας »αναγκάζει» να αλλάξετε λίγο τα build σας. Εδώ να αναφέρουμε ένα καινούριο χαρακτηριστικό, το οποίο δεν είναι άλλο από τα Pep Powers. Τα Pep Powers είναι κάτι ανάλογο των overdrives των Final Fantasy, μόνο που εδώ είναι κάτι πολύ πιο τυχαίο. Συμβαίνει μία στο τόσο τυχαία και αυξάνει για κάποιους γύρους τα στατιστικά του χαρακτήρα, ενώ ανάλογα και τις ικανότητες που έχετε ξεκλειδώσει μπορείτε να κάνετε συνδυαστικές κινήσεις με άλλους χαρακτήρες που είναι κι αυτοί σε Pep state.. Τα Pep Powers είναι μια πολύ καλή προσθήκη που δίνει απρόβλεπτες τροπές στις μάχες, αν και το παράπονό μου είναι ότι πολλές φορές, μερικές συνδυαστικές δεν άξιζαν τον κόπο και όταν τις χρησιμοποιήσετε οι χαρακτήρες παύουν να είναι σε Pep state. Ένα τελευταίο μου παράπονο είναι ότι τα magic attacks από τη μέση του παιχνιδιού και μετά είναι κατά μεγάλο ποσοστό αχρείαστα, αφού περισσότερο damage πετυχαίνετε κατά κύριο λόγο με buffs, debuffs και physical attacks.

Για να κλείσουμε, το Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age είναι μια ωδή στα old-school JRPGs που αγαπήσαμε από τις εποχές PS1-PS2. Δε φέρνει σχεδόν καμία καινοτομία στο είδος, γεγονός που μπορεί να ενοχλήσει μερικούς, όμως σίγουρα γνωρίζει το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Κατά τη γνώμη μου είναι ένας must τίτλος για κάθε φαν των JRPG, παλιούς και γιατί όχι και νέους. Αν και δεν έχει να δείξει κάποιο σοβαρό στόρι, το μακρινό ταξίδι είναι ευχάριστο λόγω του ανάλαφρου ύφους και του χιούμορ του. Ίσως με μια πιο ώριμη και ευφάνταστη ιστορία και μερικές καινοτομίες να ήταν ο τίτλος της χρονιάς και ένα από τα κορυφαία JRPG όλων των εποχών. Παρά όμως τα σφάλματά του, δεν παύει να είναι ένας άκρως διασκεδαστικός και πανέμορφος τίτλος που μας θυμίζει τις παλιές καλές εποχές με φρέσκια μπογιά.