Platform: PS4
Publisher: Sony Interactive Entertainment
Developer: Quantic Dream
Διάθεση: Sony Playstation Greece
Κυκλοφορία: 25/05/2018

Η Quantic Dream επανέρχεται στο προσκήνιο, προσφέροντας ακόμη έναν αποκλειστικό τίτλο στην οικογένεια του PlayStation,εγκαθιδρύoντας ακόμη περισσότερο την δυνατή της σχέση με τη Sony ως second party studio. Με το Detroit Become Human το studio προσπαθεί να ανατρέψει τις όποιες γκρίνιες υπήρχαν για το Beyond Two Souls και να επαναφέρει τις δόξες του heavy Rain. Τα καταφέρνει λοιπόν;

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα και θα πω πως πολύ απλά το Detroit Become Human αποτελεί το καλύτερο δείγμα δουλειάς τόσο της Quantic Dream όσο και στο είδος του γενικότερα. Αν το Beyond Two Souls σας απογοήτευσε καθώς οι επιλογές σας δεν είχαν σημασία, το Fahrenheit σας μπέρδεψε με το ότι να ναι σενάριο του και τα παιχνίδια της Telltale τα βρίσκετε μονότονα με τις ψευδαισθήσεις επιλογής που σας προσφέρουν, τότε ετοιμαστείτε για τον λαβύρινθο επιλογών με πραγματικό αντίκτυπο που θα σας προσφέρει το Detroit Become Human.

VIDEO REVIEW

Ας ξεκινήσω από το σενάριο. Βρισκόμαστε στο άμεσο μέλλον και στην πόλη του Detroit. Η εταιρεία Cyberlife έχει εφεύρει και κατέχει το μονοπώλιο των ανδροειδών τα οποία έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό αληθοφάνειας και ομοιότητας με το άνθρωπο που το μόνο που τους ξεχωρίζει είναι το LED φως στον δεξιό μετωπικό λοβό των androids. Η ένταξη τους στην καθημερινότητα των ανθρώπων είναι τρομακτική σε τέτοιο βαθμό όπου πλέον στις ΗΠΑ τα ποσοστά ανεργίας ανέρχονται άνω του 35%, ενώ η συνύπαρξη ανθρώπων και androids είναι κάτι τόσο σύνηθες όπως είμαστε εμείς τώρα με τα έξυπνα κινητά μας τηλέφωνα. Η εισχώρηση των androids σε κάθε έκφανση της ζωής των ανθρώπων είναι βγαλμένη από τα καλύτερα scifi βιβλία και ταινίες και έχουμε από οικιακούς βοηθούς έως τους πρώτους “αθλητές” androids και αστροναύτες. Τι θα συνέβαινε όμως αν κάποια στιγμή τα androids ξυπνούσαν και αποκτούσαν ελεύθερη βούληση; Θα συνέχιζαν να ήταν τα πειθήνια κατοικίδια των ανθρώπων; Θα επιβαλλόταν στους πρώην αφέντες τους ή θα επιδίωκαν την ειρηνική συνύπαρξη μαζί τους;

Κάπου εδώ εισέρχεστε εσείς, ο παίκτης και καλείστε να πάρετε μια σωρεία αποφάσεων που θα οδηγήσουν την ιστορία σε εκατοντάδες διαφορετικές διαδρομές. Στο έλεγχος σας θα πάρετε εκ περιτροπής τρία Androids: την οικιακή βοηθό Kara, τον προσωπικό βοηθό Marcus και τον ερευνητή για λογαριασμό της Cyberlife και βοηθό της Αστυνομίας Connor. Κάθε απόφαση σας στην πορεία αυτών των τριών Androids θα υφάνει την ιστορία σας και στα δικά σας χέρια βρίσκεται το μέλλον των Androids ή των ανθρώπων και φυσικά της πόλης του Detroit.

Γενικά, το ευρύτερο πλαίσιο του σεναρίου, αν το απομονώσω τελείως από το περιεχόμενο του, αποτελεί και το μοναδικό “ελάττωμα” που εντόπισα στο παιχνίδι. Το αναφέρω ως ελάττωμα εντός εισαγωγικών όχι γιατί είναι κακό, απλά δεν προσφέρει το κάτι παραπάνω από αυτά που έχουμε δει σε αντίστοιχες παραγωγές του κινηματογράφου, βιβλίων ή και βιντεοπαιχνιδιών. Μπορεί να θεωρηθεί η ομοιότητα του με το Blade Runner ή Westworld ελάττωμα; Σαφώς και όχι, απλά από την αρχή και μόνο στο άκουσμα της βασικής ιστορίας που περιγράφω οι περισσότεροι ότι και αν σκεφτείτε πως γίνεται στο παιχνίδι είμαι σίγουρος πως ένα 90% θα πέσετε μέσα. Οι πρόσφατες δημοφιλείς παραγωγές των Westworld, του sequel του Blade Runner και άλλων, ίσως να μειώσουν το αντίκτυπο του παιχνιδιού πάνω σας αν τα έχετε παρακολουθήσει και να βρείτε το φαινόμενο τριβής ανθρώπων και τεχνητής νοημοσύνης τετριμμένο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως το Detroit βρισκόταν υπό ανάπτυξη περισσότερα χρόνια απ’ ότι οι ενδεικτικά προαναφερθείσες παραγωγές.

Φυσικά, αφήνοντας στο πλάι το ευρύτερο σεναριακό πλαίσιο, βουτάμε στην ιστορία μας όπου εκεί βρίσκεται και το ζουμί του παιχνιδιού ή αλλιώς όλη η δουλειά της Quantic Dream.

Από την εισαγωγή ακόμα, το παιχνίδι μας τονίζει πως “αυτή είναι η δική σου ιστορία” δίνοντας μας έτσι το στίγμα που θέλει να μας αφήσει το παιχνίδι. Είναι πρωτοφανής η δουλειά που έχει γίνει στην εξιστόρηση και στις επιλογές του παίκτη, κάτι που φαινόταν από το βάρος που έριχνε σε αυτό όλη η προωθητική καμπάνια του παιχνιδιού από την αρχή. Σχεδόν ότι και αν επιλέξουμε θα μας οδηγήσει και σε διαφορετικό μονοπάτι με διαφορετικές συνέπειες στην επόμενη σκηνή ή ακόμα και κατά πολύ αργότερα μέσα στο παιχνίδι. Οι τρεις πρωταγωνιστές μας θα έχουν παράλληλες εξελίξεις, θα διασταυρωθούν, θα συγκρουστούν, θα απομακρυνθούν, θα ενωθούν ή ακόμα και θα πεθάνουν πρόωρα πάντα βασιζόμενοι στις επιλογές σας. Είναι πραγματικά πρωτόγνωρο το εύρος επιλογών και εξελίξεων που υπάρχουν στο Detroit, κάτι που είναι άλλωστε και το selling point του τίτλου. Με το τέλος κάθε κεφαλαίου σας εμφανίζει διάγραμμα με όλες τις πιθανές πορείες που θα μπορούσατε να είχατε ακολουθήσει και ξεκλειδώνει μόνο τις επιλογές που κάνατε, κερδίζοντας ταυτόχρονα πόντους για να ξεκλειδώσετε κάποια έξτρα στο παιχνίδι όπως artwork κ.α.. Υπάρχουν chapters που οι επιλογές ξεδιπλώνονται σαν ρίζες δέντρου και δείχνουν αμέτρητες, υποδεικνύοντας πως το Detroit Become Human είναι παιχνίδι για πολλαπλά playthroughs.

Φυσικά όλες οι επιλογές δεν είναι κρίσιμες και σημαντικές, περισσότερο βρίσκονται για να δώσετε εσείς τον δικό σας προσωπικό τόνο στο παιχνίδι, αλλά έμεινα εντυπωσιασμένος από επιλογές μου που κουβαλούσα σε όλο το παιχνίδι και μου ξεκλείδωναν νέα μονοπάτια πολλά chapters αργότερα, σοκαρίστηκα όταν είδα ασήμαντες θεωρητικά αποφάσεις μου να κρίνουν στην ουσία την κατάληξη των ηρώων μου και βρέθηκα σε δίλημμα πολλές φορές πατώντας παύση στο παιχνίδι ώστε να αποφασίσω με την ησυχία μου την επόμενη μου κίνηση. Για ένα playthrough θα χρειαστείτε περίπου 8-10 ώρες, αναλόγως φυσικά των επιλογών σας, αλλά πραγματικά είναι άδικο να μείνετε εκεί. Όπως και στο Heavy Rain έτσι και εδώ, ακόμα περισσότερο προτείνω να παίξετε ξανά και ξανά τo παιχνίδι ώστε να ξεδιπλώσετε περισσότερο τις αρετές του, να δείτε τις διαφορετικές εξελίξεις της ιστορίας και των ηρώων σας, ενώ θα καλύψετε και πολλές σεναριακές απορίες που έχετε και πολύ πιθανόν να μη σας λυθούν με τον πρώτο τερματισμό, κάτι που φανερώνει ως αληθή τον ισχυρισμό των developers για έως 40 ώρες συνολικού gameplay για να δείτε κάθε πτυχή της ιστορίας. Προσωπικά έμεινα να ζητάω και άλλο μετά τον τερματισμό και να εύχομαι να μην πέσουν τα credits, ακόμα και αν δεν με εξέπληξε ο τερματισμός που αντίκρισα, αλλά δυστυχώς ήταν το τέλος. Προφανώς και δουλειά της Quantic Dream δεν ήταν να εξελίξει και να πάει μπροστά το είδος της επιστημονικής φαντασίας, αλλά να πάει μπροστά το είδος των narrative παιχνιδιών και τον έλεγχο του παίκτη πάνω στην ιστορία. Ευτυχώς, με άφησε με τέτοια δίψα για το κάτι παραπάνω που αμέσως θέλησα να ξαναπαίξω chapters και νέο playthrough του παιχνιδιού για να δω τι εξέλιξη θα είχα με διαφορετικές αποφάσεις.

Και αν νομίζατε πως τελείωσα με τα της ιστορίας του παιχνιδιού, κάνετε λάθος. Τώρα μπαίνουμε στον πυρήνα του σεναρίου και στο πραγματικό αντίκτυπο της δουλειάς της Quantic Dream. Το Detroit Become Human παίζει μαζί μας. Ναι καλά το ακούσατε. Το παιχνίδι παίζει μαζί μας και εμείς παίζουμε αυτό. Ακόμα και τα μενού του παίζουν μαζί σας κάθε φορά που βγάζετε και βάζετε το παιχνίδι, θα με καταλάβετε όσοι ασχοληθείτε. Υπάρχει αρκετό meta υλικό στο παιχνίδι που πραγματικά με εντυπωσίασε και με έβαλε σε πραγματικές σκέψεις και προβληματισμό για το μέλλον του ανθρώπου και τη σχέση του με την τεχνολογία. Για παράδειγμα υπάρχουν διάσπαρτα περιοδικά όπου έχουν άρθρα και νέα από τον κόσμο του Detroit και αξίζουν 100% της προσοχής σας για τα ερωτήματα που θέτουν, ενώ συνεισφέρουν και στο σενάριο. Πραγματικά από τα καλύτερα και πιο χρήσιμα collectibles που θα βρείτε σε παιχνίδι που ζωγραφίζουν ένα ζωφερό μέλλον στον βωμό της εύκολης ζωής και της μισαλλοδοξίας του ανθρώπου. Για παράδειγμα, πως επηρεάζονται οι κοινωνικές σχέσεις και θεσμοί των ανθρώπων όταν γενιές ολόκληρες έχουν μεγαλώσει και συνηθίσει στο να δίνουν μόνο εντολές σε συσκευές και να παίρνουν αυτό που θέλουν; Κοιτάξτε το κινητό στο χέρι σας και ξανασκεφτείτε το.

Φυσικά ούτε αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο θετικό του σεναρίου. Το μεγαλύτερο ατού του Detroit Become Human είναι η αλληγορία της ιστορίας μας από την αρχή μέχρι το τέλος. Η ύπαρξη των androids θα μπορούσε να μην υπάρχει, απλά καταλαβαίνω πως αποτέλεσε την ευκολότερη και πιο αναίμακτη επιλογή της Quantic Dream ώστε να περάσει το μήνυμα της. Αντί για τα androids θα μπορούσε να υπάρχει η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα ή μειονότητα του είδους μας, είτε μιλάμε για χρώμα δέρματος, για θρησκευτικό και σεξουαλικό προσανατολισμό, ή απλά για οτιδήποτε φαίνεται διαφορετικό και “αποκλίνον” από τη μάζα και τις συνήθειες μας. Θα μπορούσε να μην ήταν καν στο μέλλον και η ιστορία μας να διαδραματιζόταν στο τώρα ή ακόμα και στο παρελθόν, μιας και η ανθρωπότητα έχει δείξει ξεκάθαρα πως αντιδρά σε κάθε “αποκλίνον υποκείμενο”. Και έρχομαι να σας ρωτήσω, αν ένα βιντεοπαιχνίδι φτάνει σε τέτοιο σημείο ώστε να επηρεάζει τον παίκτη με τέτοιες σκέψεις, ποιος είναι αυτός που θα κρίνει ότι ένα βιβλίο ή ταινία είναι καλύτερο και πιο διαπαιδαγωγικό από ένα videogame; Και εκεί κερδίζει η Quantic Dream.

Δείτε τις ειδήσεις στην τηλεόραση σας, διαβάστε τα νέα στα αγαπημένα σας sites και εφημερίδες και παίξτε και το Detroit Become Human. Τα ίδια σύγχρονα και τρέχοντα θέματα θα συναντήσετε, βία σε κάθε της μορφή και ρατσισμός, εξοστρακισμός καθετί διαφορετικού που δε μας βολεύει κ αντίδραση, με βία ή χωρίς, στο κατεστημένο και ελάτε να μας αφήσετε μετά μήνυμα για το πιο Μέσο σας επηρέασε πιο πολύ και να μιλήσουμε για το αν τα βιντεοπαιχνίδια είναι αντιεκπαιδευτικά και επικίνδυνα.

Φυσικά, για να δουλέψει και ευκολότερα το παραπάνω, η Quantic Dream επέλεξε την ευκολότερη λύση που είναι η απόλυτη ομοιότητα ανθρώπων και androids ώστε να δημιουργήσει εμπάθεια στο πρόσωπο των ανδροειδών. Υπάρχει λογική εξήγηση γιαυτό εντός του σεναρίου που τη βρίσκω πως ευσταθεί μεν, από την άλλη νομίζω πως έγινε κατάχρηση για εξυπηρέτηση της ιστορίας και ευκολότερο συναισθηματικό εγκλωβισμό του παίκτη. Θέλω να πω πως γιατί ένα ανδροειδές να έχει την δυνατότητα να κλαίει και να χύνει δάκρυα; τι εξυπηρετεί αυτή η δυνατότητα και γιατί να έχει προβλεφθεί από τον κατασκευαστή; Αυτό και μερικά ακόμα τα βρήκα κάπως τραβηγμένα επίτηδες μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν εντυπώσεις και ψευδαισθήσεις στον παίκτη προς εξυπηρέτηση του έμμεσου σκοπού που ήθελε να μας περάσει η ιστορία.

Ας περάσω όμως και στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού, που αξίζει πραγματικά αναγνώρισης. Καταρχάς το Detroit παίχτηκε σε PS4 Pro σε ανάλυση 4Κ checkerboard και 30fps και το αποτέλεσμα με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Στη πλειοψηφία του το παιχνίδι αγγίζει επίπεδα CGI, κάτι που φάνταζε αδιανόητο λίγα χρόνια πριν. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είτε μιλάμε για ανθρώπους είτε για androids είναι εκπληκτικά και αποτελούν ότι καλύτερο έχουμε δει σε αυτόν τον τομέα, με άριστο animation και πολύ καλό lip sync. Το motion capture των ηθοποιών αποτελεί απλά παράδειγμα προς μίμηση για άλλα στούντιο, ειδικά σε ότι αφορά το facial animation. Η ίδια πολύ καλή δουλειά έγινε και στα περιβάλλοντα με άριστα γραφικά και λεπτομέρειες που μας τοποθετούν σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο μελλοντικό αστικό σκηνικό, βγαλμένο από concepts εταιρειών που συναντάμε ήδη στις τεχνολογικές εκθέσεις του σήμερα. Σύγχρονες τεχνικές χρησιμοποιούνται και στην σκηνοθεσία με bokeh πλάνα και δυνατότητα εναλλαγής γωνίας θέασης. Το σύνολο του τεχνικού τομέα τοποθετούν το Detroit Become Human ανάμεσα στους κορυφαίους τεχνικά τίτλους του PS4 και της γενιάς γενικότερα.

Εκεί που εκτοξεύεται πραγματικά όμως το τεχνικό κομμάτι του Detroit είναι στις επιδόσεις των ηθοποιών. Τόσο οι πρωταγωνιστές μας όσο και οι δεύτεροι χαρακτήρες έχουν εξαιρετικές ερμηνείες, με μερικούς γνωστούς ηθοποιούς ανάμεσα τους που θα αναγνωρίσετε όπως οι Clancy Brown και Lance Henriksen, ερμηνείες οι οποίες σε συνδυασμό με το εξαιρετικό motion capture και γραφικά των μοντέλων θολώνουν τις γραμμές μεταξύ κινηματογραφικής ταινίας και βιντεοπαιχνιδιού. Προσωπικά θεωρώ πως τέθηκαν νέα στάνταρτ από την Quantic Dream σε αυτόν τον τομέα και θα περιμένω μόνο ένα The Last of Us Part 2 να τα ξεπεράσει. Φυσικά έχουμε και ένα εξαιρετικό ορχηστρικό soundtrack να μας συντροφεύει σε αυτό το ταξίδι στο οποίο κουμπώνει τέλεια και η άριστη ελληνική μετάφραση.

Πρόκειται για μία αξιέπαινη δουλειά με άριστη χρήση της ελληνικής γλώσσας, με άριστη προσαρμογή στο περιεχόμενο του σεναρίου και αλάνθαστη χρήση της τεχνολογικής ορολογίας. Με το ζόρι βρήκα ένα μεταφραστικό λάθος και το μόνο που θεωρώ ατόπημα είναι η χρήση του όρου “μπάτσος” από το android συνεργάτη της αστυνομίας, κάτι που φαίνεται πως μεταφράστηκε απευθείας από το αμερικάνικο “cop” και δεν στέκει στη σκηνή που χρησιμοποιείται. Πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στο ελληνικό τμήμα του PlayStation και τους συνεργάτες του για την επιτυχής εκπλήρωση αυτής της προσπάθειας, κάτι που ελπίζω να βλέπουμε πάντα σε όλα τα αποκλειστικά της Sony.

Προσπαθώντας να σκεφτώ τα αρνητικά που συνάντησα στο παιχνίδι πραγματικά δυσκολεύομαι. Ο χειρισμός είναι ο γνωστός που έχουμε συναντήσει και στα προηγούμενα παιχνίδια της εταιρείας και βρήκα μόνο ανακριβή τη χρήση του touchpad που ευτυχώς συμβαίνει μόνο όταν διαβάζετε τα collectibles περιοδικά που βρίσκετε. Στα του σεναρίου γίνεται χρήση αρκετών κλισέ που έχουμε συναντήσει σε παρόμοιες δημιουργίες, χωρίς όμως να λείπουν οι εκπλήξεις και σκηνές γροθιά στο στομάχι, που δύσκολα συναντάμε να θίγονται σε άλλα βιντεοπαιχνίδια. Θα μπορούσα να σκεφτώ μια δυο αδύναμες στιγμές που θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα αλλά και πάλι ίσως το ξεψειρίζω αρκετά. Κάποιες απορίες που είχα (εκτός από μία) μου λύθηκαν με δεύτερο playthrough και διαφορετικές επιλογές και ίσως τελικά το μεγαλύτερο ελάττωμα του Detroit να ήταν πως θα ήθελα να έχω άλλο τόσο μετά τον τερματισμό μου. Πραγματικά νομίζω πως εκεί θα προχωρούσε ακόμα παραπάνω το επιστημονικής φαντασίας σενάριο φτάνοντας σε άλλο επίπεδο την ιστορία μας αλλά όπως προείπα, δε νομίζω πως ήταν στόχος της Quantic Dream να πει μια sci fi ιστορία αλλά ανθρώπινες ιστορίες με όλες τις εκφάνσεις τους στην κοινωνία του αύριο, του σήμερα, του χτες.

Καταλήγοντας, μιλάμε απλά για άλλο ένα απαραίτητο παιχνίδι στη βιβλιοθήκη κάθε κατόχου PS4. Άλλο ένα καταπληκτικό exclusive στη διάθεση της Sony, άλλη μια ξεχωριστή και μοναδική single player εμπειρία με κοινωνικές προεκτάσεις που δύσκολα συναντάμε σε άλλα παιχνίδια και με περιτύλιγμα ένα εντυπωσιακό sci fi σκηνικό. Κατά τα ψέμματα, τέτοια παιχνίδια δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν σε άλλη πλατφόρμα πέραν του PlayStation. Ευκαιρία λοιπόν να πείτε τη δική σας ιστορία και ίσως γνωρίσετε καλύτερα τον ίδιο σας τον εαυτό.