Platform: PS4, PS4 Pro (tested),
Publisher: Sony Interactive Entertainment
Developer: Bend Studio
Διάθεση: Sony Hellas
Κυκλοφορία: 26/04/2019

Θυμάμαι ακόμα όταν πρωτοείδα το Days Gone στην Ε3 2016. Χμ, ακόμα ένα ενδιαφέρον exclusive από τη Sony είπα, μήπως μοιάζει λίγο generic; μήπως μοιάζει με το The Last of Us; άλλο ένα παιχνίδι με zombies; Είμαι σίγουρος πως όλα αυτά τα ερωτήματα πέρασαν και από το δικό σας μυαλό, εγώ όμως σκάλωσα σε ένα και ήταν το logo της Bend Studio. Τι κάνει αυτή η ψυχή αναρωτήθηκα, είχαμε να δούμε το στούντιο από το 2012 και το εξαιρετικό κατ’άλλα Uncharted Golden Abyss του PSVita. Μιλάμε για ένα studio που ξεκίνησε από τα πρώτα βήματα του PS1 με το χείριστο Bubsy 3D, συνέχισε με τα επιτυχημένα Syphon Filter σε PS1, PS2, PSP, το Resistance Retribution σε PSP και κατέληξε στο Uncharted του PSVita. Μετά από την κυκλοφορία του Syphon Filter 2, το studio εξαγοράστηκε από τη Sony και από τότε παραμένει κάτω από τις φτερούγες της. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε εκτενέστατα με τα φορητά της Sony ενώ δούλευε και σε σειρές που ήταν ήδη διάσημες από άλλα πρωτοκλασάτα studio. Ο καιρός όμως φαίνεται πως έφτασε και με την εμπιστοσύνη της Sony, η Bend Studio ανοίγει τα φτερά της για να θυμηθεί δόξες Syphon Filter και να φτιάξει το ολοδικό της IP αποκλειστικά για το PS4. Θα καταφέρει να φτάσει άραγε τα μεγάλα αδέρφια που ακούν στα ονόματα Santa Monica, Naughty Dog και Guerrilla Games;  Πάμε να δούμε τι κατάφεραν λοιπόν τα 100 και κάτι άτομα της Bend από το Oregon.

Το Days Gone λαμβάνει χώρα στο Oregon των ΗΠΑ, όπου ένα καταστροφικό γεγονός έχει μεταλλάξει τον πληθυσμό στους λεγόμενους freakers, μια μορφή zombies όπου είναι ταχύτατα, άκρως επιθετικά, ενώ συμπεριφέρονται σαν ένας κοινός νους σχηματίζοντας κοπάδια ή καλύτερα ορδές, που δεν αφήνουν τίποτα στο πέρασμα τους. Η κοινωνία φυσικά έχει καταρρεύσει, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει επέμβει με αποτυχία και πλέον έχει αφεθεί ο καθένας στην τύχη του. Βρισκόμαστε λοιπόν μόλις 2 χρόνια μετά τα καταστρεπτικά αυτά γεγονότα και στον έλεγχο μας έχουμε τον Deacon St. John. Ο Deacon κατά το ξέσπασμα της καταστροφής αποχωρίζεται την τραυματισμένη γυναίκα του και ξεμένει με τον φίλο του Boozer με τον οποίον είναι κάτι περισσότερο από φίλοι, τους ενώνει η αγάπη τους για τις μηχανές και είναι μέλη στην ίδια Λέσχη Μοτοσυκλετιστών. Οι δυο τους καταλήγουν μόνοι τους να περιπλανούνται στο Oregon αναλαμβάνοντας να κάνουν αποστολές και συμβόλαια έναντι αμοιβής για τις λιγοστές κοινότητες ανθρώπων που ακόμα αντέχουν και επιβιώνουν, ή αλλιώς, όπως τους ονομάζουν οι κάτοικοι «Drifters«. Δε θα επεκταθώ παραπάνω σε λεπτομέρειες του σεναρίου, εκτός από 1-2 πραγματάκια παρακάτω, γιατί μιλάμε για έναν καθαρά single player τίτλο που βασίζεται στην ιστορία και αφήγηση του και δε θα θέλατε spoilers. Το σενάριο το κρίνω πάντως άκρως ικανοποιητικό, έχει τις εκπλήξεις του, τις συναισθηματικές του στιγμές, τις σκληρές του στιγμές και κυρίως 2 φοβερούς πρωταγωνιστές. Είναι θα έλεγα σαν μία καλή τηλεοπτική σεζόν με ότι αυτό συνεπάγεται: την ένταση και σύγχυση μέχρι να μάθετε τον κόσμο, την έξαψη της αρχικής εξερεύνησης και την έκπληξη σε μερικές σκηνές, την κοιλιά περίπου στη μέση με 1-2 καλά επεισόδια και την αύξηση στους ρυθμούς όσο πλησιάζουμε προς το φινάλε.

Ένα από τα πρώτα πράγματα θυμάμαι που με είχαν ξενίσει στα πρώτα trailers ήταν τα γραφικά και το animation του Days Gone. Πραγματικά απορώ πως έπεσα τόσο έξω. Προφανώς και οι καθυστερήσεις του παιχνιδιού το ωφέλησαν πάρα πολύ, αλλά πραγματικά το παιχνίδι είναι χάρμα οφθαλμών. Στο PS4 Pro τρέχει σε 4k checkerboard στα 30fps και στην 4KTV μου δείχνει πανέμορφο και πεντακάθαρο. Αυτό βέβαια οφείλεται στην χρήση της διαδεδομένης Unreal Engine 4 από την Bend και όχι κάποιας δικής της ή άλλου στουντίου από τη Sony, ως συνήθως. Η Unreal Engine έχει εκπληκτική απόδοση στα ανοιχτά φυσικά τοπία του Oregon, σε βαθμό σύγκρισης με το RDR2. Δεν καταφέρνει να το αγγίξει αλλά πολύ δύσκολα θα μείνει κάποιος παραπονεμένος. Όλος ο σχεδιασμός του παραμελημένου κόσμου έχει αποδοθεί άριστα. Μη ξεχνάμε πως είμαστε μόλις δύο χρόνια από το καταστροφικό συμβάν, οπότε ακόμα δεν έχει προλάβει η βλάστηση να καλύψει τα πάντα ή να παρακμάσει τελείως ότι έχτισε ο άνθρωπος. Τούνελ μπλοκαρισμένα, δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα και κάθε λογής οχήματα δεξιά αριστερά, φάρμες παρατημένες, καταστήματα λεηλατημένα ή καμένα, δρόμοι και γέφυρες ανατιναγμένα. Τριγύρω, πανέμορφη φυσική ομορφιά του Oregon με δάση, λίμνες, ποτάμια, βουνά και σπηλιές που συνδυάζονται εξαιρετικά με άριστα εφέ φωτισμού, ένα κύκλο μέρας/νύχτας και ίσως ένα από τα καλύτερα συστήματα δυναμικού καιρού που έχουμε δει σε παιχνίδι ανοιχτού κόσμου. Εξαιρετική δουλειά σε αυτόν τον τομέα, με την υγρασία να φαίνεται στα λιβάδια, την δυνατή βροχή που κάνει λάσπη τους χωματόδρομους, τους κεραυνούς, το χιόνι που πέφτει και σιγά σιγά σκεπάζει τα πάντα, ή οι λιμνούλες νερού στο δρόμο που εξατμίζονται με τη ζέστη και η αντανακλάσεις στην άσφαλτο.

Το ίδιο καλοσχεδιασμένα γραφικά έχουμε και στους χαρακτήρες μας με πολλές λεπτομέρειες στα μοντέλα καθώς και στις κοινότητες με τις οποίες έχουμε πάρε δώσε. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στις εκφράσεις των χαρακτήρων και ειδικά του Deacon. Η ποιότητα πέφτει ελαφρώς όταν είμαστε εκτός cinematic αλλά παραμένουν δουλεμένες. Ακόμα και όταν πολεμά θα τον δούμε να παίρνει εκφράσεις που αρμόζουν στην κατάσταση και όλα αυτά συνδυάζονται ίσως και με ένα από τα καλύτερα σύνολα voice acting σε σύγχρονα παιχνίδια. Με του Deacon να ξεχωρίζει, που θυμίζω είναι ο Sam Witwer, που έκανε και τον Starkiller στο Star Wars Force Unleashed, όλοι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού έχουν ηθοποιούς από πίσω που έχουν κάνει άριστη δουλειά στην απόδοση χωρίς να σε πετάνε εκτός κλίματος. Το ίδιο απολαυστικό είναι και το soundtrack του παιχνιδιού, με πολύ όμορφα μελωδικά κομμάτια, μερικά μάλιστα με στίχους, ενώ και τα κομμάτια που παίζουν σε στιγμές έντασης ταιριάζουν απόλυτα και δένουν άψογα με το παιχνίδι. Γενικά ο τεχνικός του τομέας βρίσκεται ένα βήμα πριν την κορυφή, με το frame rate μόνο να πέφτει ορισμένες φορές όταν τρέχετε γρήγορα με τη μηχανή και ίσως δεν προλαβαίνει να streamαρει τον κόσμο. Κάποια bugs που συνάντησα πιθανότατα να μην τα δείτε ποτέ αφού από τότε το παιχνίδι έχει αναβαθμιστεί στην έκδοση 1.03 με 20GB update, φτάνοντας συνολικά τα 90GB περιεχόμενο.

Σίγουρα πάντως αυτό που μου άρεσε από την αρχή μέχρι το τέλος είναι το δίδυμο των πρωταγωνιστών. Ο Deacon, ως η κεντρική φιγούρα του παιχνιδιού είναι άκρως συμπαθητικός και προσιτός και εύκολα κάποιος θα δεθεί μαζί του. Δεν είναι ο αθλητικός και σκληροτράχηλος τύπος που μασάει σίδερα. Αντίθετα, είναι ένας πιο μετριοπαθής και ευγενικός χαρακτήρας ο οποίος έχασε και τις δύο οικογένειες του και ξέμεινε στον κόσμο του παιχνιδιού, που χαρακτηριστικά αποκαλούν «Βόθρο«. Λέω δύο οικογένειες γιατί πέρα από τη γυναίκα του, ο Deacon άνηκε και σε μία Λέσχη Μηχανόβιων την οποία λάτρευε, ήταν σημαντικό μέρος της ζωής και κουλτούρας του. Δεν ήταν ο badass αρχηγός, αλλά ήταν αυτό το μέλος που θα έδινε και τη ζωή του για τα αδέρφια του. Δυστυχώς ξεκληρίστηκαν και του έμεινε μόνο ο Boozer, με τον οποίον φοράνε ακόμα με τιμή τα χρώματα της Λέσχης τους στο τζάκετ τους. Η σχέση των δύο φίλων αποδίδεται εξαιρετικά στο παιχνίδι, είναι αυτό που θα λέγαμε «αδέρφια από άλλη μάνα«. Έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, αλλά ξέρουν ότι ουσιαστικά έχουν μόνο ο ένας τον άλλον και σε όλο το παιχνίδι όλο αυτό δε σταματά να εξελίσσεται. Ειδικά οι αποστολές όπου και οι δύο συμμετέχουν, είναι σίγουρα πιο απολαυστικές από το μέσο όρο. Όλη αυτή η σχέση ντύνεται από τη φιλοσοφία των μηχανόβιων, τόσο ως προς το τρόπο ντυσίματος, έκφρασης και τρόπου χειρισμού καταστάσεων, αλλά κυρίως ως προς τον τρόπο που κινούνται στον κόσμο.

Και φτάνω στον δεύτερο πρωταγωνιστή, που είναι η μηχανή του Deacon. Όσο ιδιαίτερη και συμπαθής παρουσία και να είναι ο Boozer, ο δεύτερος πρωταγωνιστής είναι ξεκάθαρα η μηχανή. Πέρα από τη φιλοσοφία των μηχανόβιων και της Λέσχης που αναφέρεται συχνά πυκνά στο παιχνίδι, οι ίδιες οι μηχανές αποτελούν σημαντικό κομμάτι του κόσμου του Oregon. Είναι στην ουσία το μοναδικό μέσο μετακίνησης που μπορεί να κινείται γρήγορα και να ελίσσεται, αποφεύγοντας εύκολα τους freakers αλλά και τους γεμάτους εμπόδια και εγκαταλελειμμένα οχήματα δρόμουςβομβαρδισμένες γέφυρες και κεντρικές αρτηρίες. Το ίδιο το περιβάλλον του Oregon εξάλλου είναι ένα κυρίαρχο φυσικό τοπίο, με δάση, ποτάμια, λίμνες και βουνά, όπου σίγουρα η μηχανή τα κάνει πιο προσβάσιμα. Οι ίδιοι οι Drifters μάλιστα αποτελούν μια δική τους κατηγορία στο παιχνίδι, καθώς υπάρχουν ως υποκουλτούρα οι οποίοι βοηθούν ή και όχι, τις όποιες κοινότητες υπάρχουν ακόμα. Η ίδια η μετακίνηση με τη μηχανή δε, είναι σκέτη απόλαυση. Είχα καιρό να ευχαριστηθώ τόσο πολύ μετακίνηση σε χάρτη σε παιχνίδι, ο χειρισμός της μηχανής έχει το απαιτούμενο βάρος, δεν είναι ούτε εξομοιωτής, ούτε arcade, απλά απολαυστικός. Και σαν σωστός πρωταγωνιστής, πρέπει και να εξελίσσεται. Έτσι ως σύμμαχός σας, οφείλεται να ξοδεύετε τα credits που κερδίζετε από τις αποστολές σας στην αναβάθμισή της, τόσο μηχανικά όσο και εξωτερικά. Ψαλίδια, λάστιχα, σκελετός, μηχανή, νίτρο είναι μερικές από τις βελτιώσεις που μπορείτε να κάνετε, ενώ εξωτερικά χωράνε τροποποιήσεις σε τιμόνια, φανάρια, ζάντες κ.α. ενώ σημαντική αξία αποκτά και η δυνατότητα για αποθηκευτικό χώρο στη μηχανή σας όπου μπορείτε να αποθηκεύσετε έξτρα πυρομαχικά. Φυσικά υπάρχει και η δυνατότητα για βαφή του σκελετού, του ντεπόζιτου και άλλων μερών, να βάλετε αυτοκόλλητα ή ξεχωριστά skins που ξεκλειδώνετε όταν ολοκληρώσετε ορισμένες αποστολές.

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ένας μηχανισμός που είχα να δω από το Mad Max, ένα παιχνίδι που μοιάζει σε πολλά σημεία με το Days Gone. Η μηχανή σας πολύ απλά μπορεί να ξεμείνει από καύσιμα, ενώ με κάθε σας τρακάρισμα παθαίνει ζημιά, χώρια ότι κάνετε quick save μόνο όταν είστε κοντά της. Έτσι θα πρέπει να έχετε το νου σας για να γεμίζετε με την πρώτη ευκαιρία τη μηχανή σας με βενζίνη, ενώ σκόρπια στον κόσμο του παιχνιδιού θα βρείτε παλιοσίδερα από παρατημένα αυτοκίνητα, με τα οποία την επισκευάζετε. Αρχικά με άγχωσε όλο αυτό και μου μετέδωσε ένα ωραίο survival συναίσθημα αλλά φοβόμουν μην τυχόν και όλο αυτό καταντήσει κουραστικό. Τελικά μην ανησυχείτε, για έναν εγκαταλελειμμένο κόσμο  εδώ και 2 χρόνια, υπάρχει ειρωνικά αρκετή βενζίνη διαθέσιμη, είτε σε βενζινάδικα σε καίρια σημεία του χάρτη είτε γενικά όπου και αν πάτε, σχεδόν πάντα θα υπάρχει και ένα βολικά τοποθετημένο μπιτόνι βενζίνης. Ειδικά όταν αρχίσετε να αναλαμβάνετε αποστολές τη μία μετά την άλλη από τις κοινότητες, τότε θα γεμίζετε πάντα εκεί και δύσκολα να ξεμείνετε. Για παράδειγμα, σε όλο μου το playthrough ξέμεινα 2 φορές από βενζίνη, τη μία ήμουν σε δάσος οπότε και αναγκάστηκα να ψάξω κανα δεκάλεπτο παραπέρα σε κτήρια για βενζίνη και την άλλη περπάτησα έως τον κοντινότερο καταυλισμό και πλήρωσα μερικά credits για να μου τη μαζέψουν και να μου τη φέρουν. Ο μηχανισμός με την βενζίνη επεκτείνετε και στο fast travel. Ξεκλειδώνετε σημεία στον χάρτη όπου μπορείτε να κάνετε fast travel ΑΛΛΑ θα πρέπει η γύρω περιοχή να έχει καθαριστεί από τις φωλιές των freakers και παράλληλα να διαθέτετε αρκετή βενζίνη σαν να κάνατε το ταξίδι κανονικά. Κάθε fast travel, ανάλογα με την απόσταση, σας λέει πόσα γαλόνια βενζίνης θα σας φάει καθώς και πόση ώρα θα πάει μπροστά ο κύκλος μέρας/νύχτας του παιχνιδιού.

Ας μπούμε λίγο βαθύτερα όμως στους gameplay μηχανισμούς του παιχνιδιού. Όπως προείπα, στον κόσμο του παιχνιδιού υπάρχουν ορισμένες κοινότητες οι οποίες είναι οργανωμένες και προσπαθούν να ξαναστήσουν μια υποτυπώδης ζωή για όποιον φιλοξενούν. Κάθε κοινότητα έχει τον δικό της χαρακτήρα, με τον δικό της ξεχωριστό αρχηγό, άλλης νοοτροπίας και φιλοσοφίας. Παράλληλα, κάθε κοινότητα είναι σαν ένα μικρό hub, όπου εκεί θα βρείτε έναν μηχανικό να φτιάξετε τη μηχανή σας, έναν μάγειρα όπου μπορείτε να του πουλάτε ότι κρέας και βότανα μαζέψατε από το κυνήγι, έναν συλλέκτη αυτιών freakers (!), ένα πωλητή όπλων και φυσικά το αρχηγό της κοινότητας που είναι αυτός που θα σας δίνει τις αποστολές σας.  Βασικός λόγος ύπαρξης των κοινοτήτων, πέραν φυσικά να σας δίνουν κύριες και μη αποστολές, είναι να διευκολύνουν τον παίκτη στο ταξίδι του. Τι εννοώ, εκτελώντας αποστολές, κυνηγώντας ζώα για το κρέας τους, σκοτώνοντας freakers και μαζεύοντας ως απόδειξη τα αυτιά τους, καταφέρνετε να κερδίσετε credits στο όνομα σας στον εκάστοτε καταυλισμό και με αυτά μπορείτε να αγοράσετε όπλα και πυρομαχικά, να βελτιώσετε τη μηχανή σας, να την επισκευάσετε και να την γεμίσετε με καύσιμα. Παράλληλα όσα περισσότερα από τα παραπάνω εκτελείτε τόσο αυξάνετε η εμπιστοσύνη τους προς εσάς και σε κάθε παραπάνω επίπεδο εμπιστοσύνης, ξεκλειδώνονται περισσότερες βελτιώσεις για τη μηχανή και περισσότερα όπλα. Κάθε καταυλισμός έχει τα δικά του συν και πλην, άλλος έχει καλύτερα όπλα, άλλος καλύτερες βελτιώσεις για τη μηχανή κτλ οπότε παίζει ένα στοιχείο μικροοικονομίας και ποιον καταυλισμό θέλετε εσείς να ευνοείτε. Αυτό επεκτείνεται και στο open world κομμάτι του παιχνιδιού αφού μπορείτε να κερδίσετε credits και πόντους εμπιστοσύνης καταστρέφοντας τυχόν γειτονικές φωλιές freakers, κατασκηνώσεις ξένων που κάνουν επιδρομές, ενώ στο διάβα σας θα βρείτε και πολλούς που χρειάζονται τη βοήθεια σας. Αν καταφέρετε και τους σώσετε τότε μπορείτε να τους στείλετε σε όποιον καταυλισμό επιθυμείτε και να λάβετε το αντίστοιχο μπόνους από αυτούς.

Τι γίνεται όμως με το free roam και τον κόσμο του παιχνιδιού; Σας έχω και εδώ καλά νέα ευτυχώς. Το Days Gone βασίζεται πολύ στο δυναμικό gameplay, κάτι το οποίο είναι και καλό και κακό. Τι εννοώ: Αν εξαιρέσουμε τις βασικές αποστολές, τα sidequests και τα τυχαία events που συναντάτε βασίζονται στην τύχη και στην ελευθερία επιλογών του παίκτη. Επιλέξτε εσείς πως θέλετε να αντιμετωπίσετε καταστάσεις, θέλετε να πάτε μέρα ή νύχτα να αντιμετωπίσετε μαι κατασκήνωση επιδρομέων; Τη μέρα θα είστε μόνοι σας ενώ τη νύχτα θα έχετε και τους freakers τριγύρω. Αυτό για εσάς είναι επιπλέον απειλή ή σύμμαχος καθώς θα μπορείτε να τους περάσετε μέσα από την κατασκήνωση και σε ένα λεπτό να σκοτώσουν όλους τους εχθρούς σας; Μετά όμως πως θα κάνετε ελεύθερα loot ανενόχλητοι; Θέλετε να μπείτε με μπαμ μπουμ και όποιον πάρει ο χάρος και να ρισκάρετε να χάσετε ή να προσελκύσετε freakers ή θέλετε να πάτε stealth σβήνοντας τη μηχανή και τα φώτα σας, αποφεύγοντας παγίδες και κάνοντας αθόρυβα takedowns στους εχθρούς; Η επιλογή είναι στο χέρι σας. Αυτό που δεν είναι στο χέρι σας είναι τα τυχαία events που εμφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο στο χάρτη σας με τη μορφή ερωτηματικού. Με εξέπληξαν ευχάριστα και προσδίδουν μια μη αναμενόμενη ποικιλία, είτε εγώ πήγαινα σε αυτά είτε με έβρισκαν εκείνα. Μπορεί απλά να βρείτε μια ξεκληρισμένη κατασκήνωση οπότε μια χαρά δωρεάν loot, αλλά μπορεί εκεί που τρέχετε με τη μηχανή σας, να σας τεντώσουν σχοινί και να σας ρίξουν κάτω με σκοπό να σας ληστέψουν περιπλανώμενοι, χώρια την καταστροφή στη μηχανή σας. Δε θέλω να σας πω άλλα, ώστε να εκπλήσσεστε και εσείς όπως και εγώ.

Γενικά, ένα από τα καλύτερα σημεία του Days Gone είναι η επικινδυνότητα που σου περνάει σε συνδυασμό με το δυναμικό gameplay. Την ημέρα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα, μπορείτε να κινείστε με μεγαλύτερη ευκολία καθώς οι freakers ενοχλούνται από το φως και αποσύρονται στις φωλιές τους και όσοι μένουν είναι αδύναμοι. Βέβαια έχετε όλα τα άλλα, καθώς μπορεί να σας επιτεθούν λύκοι, αρκούδα ή πολύ απλά να φάτε μια σφαίρα από sniper που σας την έχει στημένη στο παραδίπλα ψηλό δέντρο. Τη νύχτα τα πράγματα αγριεύουν πάρα πολύ και το Days Gone δείχνει παραπάνω τα δόντια του. Ξένοι drifters προσπαθούν να σας την πέσουν με τις μηχανές τους, μολυσμένοι λύκοιπαγίδες από καταδρομείς και μέσα σε όλα αυτά, το τοπίο γεμίζει από freakers. Δρόμους και δρομάκια, δεν υπάρχει γωνία χωρίς freakers να ουρλιάζουν, να κυνηγούν και να τρώνε ζώα, να σκοτώνουν αντιπάλους σας σε δικές τους μάχες παραπέρα, ενώ μπορούν να σας αρπάξουν και να σας ρίξουν από τη μηχανή έτσι και αφήσετε το γκάζι. Αν αποφασίσετε να κυνηγήσετε freakers για τα bounties τότε επιλέξτε προσεκτικά τις μάχες μας. Περισσότερους από δέκα μαζεμένους αρχίζει και ζορίζει πολύ το πράγμα και εννοείται πως είστε ήδη εξοπλισμένος με αυτόματα και βόμβες. Το θέμα είναι πως όλοι αυτή η φασαρία προσελκύει και άλλους και άλλους freakers και υπάρχουν στιγμές που θα σκάνε μύτη από παντού. Ιδιαίτερη θα είναι πάντως η αντίδραση σας όταν δείτε για πρώτη φορά ορδή. Κινούνται σαν κοπάδια, κυνηγούν και ψάχνουν νερό μόνο νύχτα. Μiα σας γκαζιά, ένα στραβοπάτημα ή ένας πυροβολισμός είναι αρκετός για να δείτε να έρχονται κατά πάνω σας μαινόμενοι 50-100-200 freakers σαν κύμα. Φυσικά σωτηρία δεν υπάρχει να το ξέρετε. Δεν πα να έχετε τα βαρύτερα αυτόματα, βόμβες μολότοφ και χειροβομβίδες, έτσι και σας πάρει χαμπάρι ένα τέτοιο μεγάλο κοπάδι πολύ απλά δεν προλαβαίνετε να κάνετε τίποτα παρά μόνο να τρέξετε στη μηχανή σας και δρόμο.

Σίγουρα πάντως οι freakers δεν είναι zombies και σε αυτό ήταν κατηγορηματική η Bend Studio και θα δείτε το λόγο στο παιχνίδι. Οι freakers όντως αποτελούν ένα από τα καλύτερα κομμάτια του κόσμου του παιχνιδιού, τόσο ως προς το μυστήριο της προέλευσης τους αλλά ως και προς το gameplay που προσφέρουν. Πραγματικά θα προτιμούσα να ζούσα σε ένα κόσμο με zombies παρά με freakers. Σκηνή όπου με κυνηγάει ολόκληρο κοπάδι και αρχίζω να μην ξέρω που να τρέξω και που να πάνω, ξεκινάω να θερίζω με αυτόματο και δεν προλαβαίνω να φάω ούτε δέκα, σκάω μολότοφ και τρέχω, πετάω ξυπνητήρι και βλέπω πως ένα κομμάτι της ορδής φεύγει προς τον αντιπερισπασμό αλλά η μισή ακόμα με ακολουθεί, φεύγω στο κοντινότερο σπίτι, σκαρφαλώνω μπαίνω στον δεύτερο όροφο και ανήμπορος πλέον παραδίδομαι βλέποντας από μία πόρτα και 3 παράθυρα να μπαίνουν ταυτόχρονα αμέτρητοι νοματαίοι, ωραίες στιγμές. Στο παιχνίδι του δυναμικού gameplay παίζει φυσικά ρόλο, πέρα από τον κύκλο μέρας/νύχτας και ο καιρός. Όταν κάνει πολύ κρύο και χιόνι, οι freakers είναι πιο δυνατοί, όταν βρέχει ο ήχος της μηχανής σας καλύπτεται από τον θόρυβο της βροχής αλλά γλιστράει παραπάνω. Όλα αυτά συμβάλουν σε ένα μείγμα πιθανοτήτων που δεν ξέρεις τι θα σου τύχει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το μόνο «κακό» σε εισαγωγικά με αυτό το δυναμικό gameplay είναι πως έτσι δεν μπορείς να σκηνοθετήσεις στιγμές που θα τις δει επίτηδες ο παίκτης. Ο καθένας που θα παίξει το παιχνίδι, θα δει ότι του τύχει, μία αποστολή που για κάποιον θα φανεί αδιάφορη με ότι του έτυχε, κάποιος άλλος μπορεί να κοιμηθεί και να επιλέξει να πάει νύχτα και να παίξει με freakers, κάποιος μπορεί να του τύχει ορδή και άλλου όχι, να του τύχει βροχή σε συνδυασμό με πιστολίδι και σε έναν άλλον να του τύχει χιόνι και να παίζει stealth με πιο δυνατούς freakers, παγίδες καλυμμένες από το χιόνι και να σκάει μολότοφ ανεβασμένος σε οροφή κτηρίου. Είναι μέρος της μαγείας του open world παιχνιδιού όλο αυτό, αλλά οφείλω να το πω για να μην υπάρχουν συγκρίσεις με άλλα open world παιχνίδια που σκηνοθετούν μέχρι και που θα καθίσει η αλεπού στο πλάνο.

Και μιας και αναφερθήκαμε στο shooting, ας φτάσουμε και στις ικανότητες του Deacon. Στη διάθεση μας έχουμε μια πλειάδα από όπλα που ξεκλειδώνουμε και αγοράζουμε από τους καταυλισμούς. Πιστόλια, αυτόματα, κοντόκανα, καραμπίνες, shotguns και snipers είναι όλα εδώ σε διαφορετικές ποιότητες και μάρκες για εμάς. Χειροβομβίδες αμυντικές και κρότου λάμψης, μολότοφ, βόμβες σωλήνα κ.α. είναι εδώ για να σκορπίσουμε το χαμό. Στη διάθεση σας φυσικά έχετε διάφορα μέσα για να κινηθείτε και stealth, βόμβες καπνού, ξυπνητήρια για να τους τραβήξετε το ενδιαφέρον αλλού, πέτρες για αντιπερισπασμό, ενώ μπορείτε να κάνετε craft και σιγαστήρες για τα όπλα σας από φίλτρα λαδιού σε παρατημένα αυτοκίνηταΣημαντικό ρόλο στο παιχνίδι παίζουν τα αυτοσχέδια όπλα που βρίσκεται διάσπαρτα παντού καθώς και το crafting. Το looting είναι ένα από τα βασικά του παιχνιδιού και θα μαζεύετε διαρκώς υλικά για να κάνετε craft συνταγές που βρίσκετε ολοκληρώνοντας αποστολές και καθαρίζοντας βάσεις εχθρών, επιδέσμους για την υγεία σας και φάρμακα που αυξάνουν την αντοχή και συγκέντρωση σας. Τα αυτοσχέδια όπλα πάντως κερδίζουν σε σκληρότητα καθώς το απλό μπαστούνι του bazeball μπορείτε να το ντύσετε με συρματόπλεγμα, στη σανίδα να καρφώσετε κεφαλή από τροχό κοπής και λοιπούς συνδυασμούς, ενώ η αντοχή τους είναι περιορισμένη και σπάνε, αν και μπορείτε να τα επιδιορθώσετε. Το shooting πάντως είναι απολαυστικό στο παιχνίδι, με τα όπλα να έχουν το απαιτούμενο βάρος, να κλωτσάνε και να φαίνεται η ζημιά τους με κεφάλια να σπάνε και μέλη να εκτοξεύονται. Ειδικά τα shotguns είναι απόλαυση με το χτύπημα που κάνουν σαν να δίνουν γροθιά και βρήκα ειδικά τον ήχο όταν σκάνε σφαίρες σε λαμαρίνα εθιστικόΠάρα πολύ καλή δουλειά, καλύτερη από πολλά και πιο καθαρόαιμα shooters παιχνίδια. Φυσικά δε λείπει και η βελτίωση του ίδιου του Deacon με διάφορα skills της επιλογής μας που ξεκλειδώνονται όσο ανεβαίνουμε levels, αλλά και η επιλογή μας να ολοκληρώσουμε τα sidequests με τα φυλάκια της NERO, όπου μέσα εκεί βρίσκουμε ενέσεις για αύξηση της υγείας μας, της αντοχής μας και της αυτοσυγκέντρωσης μας.

Το Days Gone διαθέτει επίσης ένα από τα βαθύτερα συστήματα Photo Mode που ξέρω ότι θα εκτιμηθεί από πολλούς. Το βασικότερο όμως που θα εκτιμηθεί από την ελληνική κοινότητα είναι η άριστη δουλειά  που έχει γίνει στον ελληνικό υποτιτλισμό και μενού. Πραγματικά νομίζω πως είναι ο καλύτερος ελληνικός υποτιτλισμός έως τώρα της Sony, εξαιρετική απόδοση των διαλόγων χωρίς λάθη, προσαρμοσμένος στις ελληνικές συνήθειες με τα αστειάκια μας, τις βρισιές μας χωρίς φίλτρο, άκρως επαγγελματική δουλειά υψηλού επιπέδου. Μπράβο και ξανά μπράβο στη Sony Hellas για αυτήν την προσπάθεια που θεωρώ σίγουρο πως θα συνεχιστεί. Ας βάλει όμως και η Bend επιλογή για μεγαλύτερα γράμματα γιατί μου βγήκαν τα μάτια για να τα διαβάζω.

Είναι λοιπόν όλα τέλεια και ρόδινα στο Days Gone και απλά πιάνει κορυφή; Φυσικά και όχι και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά στα μεγέθη μεταξύ της Bend και των λοιπών τεράστιων κορυφαίων στούντιο. Αρχικά το παιχνίδι έχει μπόλικο περιεχόμενο στον κόσμο του και μάλιστα είναι δομημένο με την μορφή ιστοριών που αλληλοδένουν τη μία αποστολή με την άλλη. Κεντρικές αποστολές που προχωράνε την ιστορία, δευτερεύουσες αποστολές, καθαρισμός περιοχών από φωλιές freakers, ξεκλείδωμα φυλακίων Nero, κατασκηνώσεις επιδρομέων, απειλές που ακούν στο όνομα Reapers και Anarchists, θα φάτε άνετα κοντά 40 ώρες αν δείτε όλες τις ιστορίες και μέσα σε αυτές τις ώρες δεν μετράω καν τα πάμπολλα collectibles που είναι διαθέσιμα για τους completionists. Το βασικότερο πρόβλημα είναι λίγο στη δομή των αποστολών και στον χάρτη. Αρχικά, ας πούμε πως ο χάρτης δεν είναι μεγάλος και συγκριτικά με άλλα παιχνίδια του είδους μοιάζει μικρός. Έτσι θα περάσετε συχνά από τα ίδια σημεία και σκηνικά ξανά και ξανά, κυρίως στα 2/3 του παιχνιδιού. Ευτυχώς η ευχαρίστηση της κίνησης με την μηχανή και οι κύκλοι καιρού και ημέρας/νύχτας βοηθούν να υπάρχει μια ποικιλία, ενώ δεν κουράζεστε διανύοντας μεγάλες αποστάσεις απλά για να πάτε από αποστολή σε αποστολή. Το κακό βέβαια είναι πως έτσι, οι πολλές αποστολές που έχει το παιχνίδι πέφτουν η μία δίπλα στην άλλη. Θα επισκεφτείτε ένα σημείο για να βρείτε ένα αντικείμενο, λίγο παρακάτω θα γυρίσετε για να σώσετε έναν που βρίσκετε σε κίνδυνο, μετά θα ξαναρθείτε γιατί δίπλα υπάρχει μια κατασκήνωση επιδρομέων και πάει λέγοντας. Το ίδιο ισχύει και για τις αποστολές, δευτερεύουσες και κύριες. Όταν περάσουν οι αρχικές ώρες του παιχνιδιού, θα φάτε ένα μεγάλο κομμάτι με το να κάνετε θελήματα. Το παιχνίδι το δικαιολογεί βέβαια μιας και αυτό είναι ο Deacon, ένας περιπλανόμενος που κάνει θελήματα με αντίτιμο, αλλά καταντάει άνευρο και επίπεδο σαν εμπειρία.

Είναι σαν αυτά τα filler επεισόδια στο μέσο μιας σεζόν όπου στην ουσία η ιστορία δεν προχωρά και είναι εκεί για να φάνε χρόνο. Δε σας κρύβω πως το παιχνίδι φλέρταρε με αρκετά χαμηλότερη βαθμολογία όσο έπαιζα εκείνες τις ώρες καθώς επισκεπτόμουν τα ίδια σημεία για fetch quests και άνευρες αποστολές. Ευτυχώς, το παιχνίδι παίρνει κάποια στιγμή τα πάνω του και αρχίζει να προχωρά και την ιστορία και να σας δίνει αποστολές ουσίας, ενώ μου κρατούσε και μία εξέλιξη που δεν περίμενα ως προς το περιεχόμενο. Παρόλα αυτά, του λείπει αυτό το μαγικό χέρι που θα το ανέβαζε ένα επίπεδο παραπάνω. Το Days Gone χρειαζόταν παραπάνω κινηματογραφικότητα και σκηνοθεσία για να φτάσει τα κορυφαία του είδους. Στις αποστολές του λείπει αυτό το στοιχείο που θα μας έκανε να νιώθουμε πως όντως προσφέρουμε κάτι σημαντικό στον κόσμο του, του λείπουν αυτές οι αποστολές γροθιά που θα προκαλέσουν εντύπωση στον παίκτη και θα τον κάνουν να νιώσει σημαντικός και εντυπωσιασμένος. Έχει τις καλές του στιγμές προφανώς και ευτυχώς τα πράγματα βελτιώνονται από τη μέση και μετά, αλλά δεν είναι κάτι που το εκτοξεύει στην κορυφή. Στα υπόλοιπα αρνητικά του παιχνιδιού δεν έχουμε να πούμε πολλά, υπάρχουν κάποια μεγάλα loadings στην αρχή, το μοντέλο των τυχαίων ανθρώπων που σώζετε είναι σχεδόν το ίδιο και με κακό animation και voice over, μικρά bugs και θα ήθελα ακόμα περισσότερο εξωτερικό customization στη μηχανή. Πραγματικά, με ένα κλικ πάνω δουλειά ως προς την ποικιλία και κινηματογραφικότητα των αποστολών και χάρτη, το παιχνίδι θα άγγιζε άνετα τα μεγαθήρια του είδους.

Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να μην μείνω εντυπωσιασμένος από το εγχείρημα της Bend Studio. Στο μυαλό μου παραμένει μια μίξη από Mad Max με Red Dead και Waking Dead. Καταφέρνουν να στήσουν έναν δικό τους κόσμο και να σταθούν ξέχωρα από «απλά ένα παιχνίδι με zombies«. Είναι ένα παιχνίδι πολύ προσεγμένο που κάνει τα περισσότερα πράγματα ολόσωστα και προσφέρει το κάτι καινούριο με τις Ορδές. Με περισσότερη προσοχή στην σκηνοθεσία, στην κινηματογραφικότητα, με έναν μεγαλύτερο χάρτη και ποικιλία στις αποστολές θα μιλούσαμε άνετα για υποψηφιότητα Παιχνιδιού της Χρονιάς. Το μεγαλύτερο κέρδος φυσικά είναι πως πλέον η Sony αποκτά άλλο ένα επάξιο studio για μεγάλα ΑΑΑ παιχνίδια και όχι απλά ένα studio για όλες τις δουλειές και ports. Η πρώτη προσπάθεια του Days Gone στέφετε με επιτυχία για την Bend με ένα παιχνίδι που αν είχε το άγγιγμα ενός μεγάλου στούντιο τώρα ίσως να μιλούσαμε για GotY. Δεν πειράζει όμως, θα τους δούμε στο PS5.