Platform: PC, PS4 (tested), Xbox One
Publisher: THQ Nordic
Developer: Gunfire Games
Διάθεση: Enarxis Dynamic Media
Κυκλοφορία: 27/11/2018

Το Darksiders 1 είχε αποτελέσει μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις για μένα, στην προηγούμενη γενιά. Τόσο το lore, το metroidvania ύφος σε ανοιχτό κόσμο, ακόμα και το ιδιαίτερο art style με τα χοντροκομμένα γραφικά έδινε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στο παιχνίδι και στον πρωταγωνιστή War. Fast-forward στο 2018 και μετά από αλλαγές σε ιδιοκτησιακό καθεστώς και studio, η (πλέον) THQ Nordic αναθέτει στην Gunfire Games την ανάπτυξη του τρίτου παιχνιδιού, με την υπόσχεση πως θα υπάρξει και τέταρτο. Οι 4 Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης παραμένουν έτσι ζωντανοί στο προσκήνιο και μετά από τον Death του Darksiders 2 (που ομολογουμένως πέρασε και δεν με ακούμπησε ιδιαίτερα), έρχεται η Fury γεμάτη οργή να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Πάμε να δούμε τι καταφέρνει λοιπόν το τρίτο μέλος της σειράς.

Αρχικά, η ιστορία μας συνεχίζεται παράλληλα στο σύμπαν που θεμελιώθηκε από το πρώτο παιχνίδι. Με τον War αιχμάλωτο και κατηγορούμενο πως προκάλεσε την Αποκάλυψη και τον αφανισμό της ανθρωπότητας, το Charred Council καλεί την Fury να αναλάβει δράση και συγκεκριμένα να αιχμαλωτίσει ξανά τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα που ξέφυγαν από τη φυλακή τους και απειλούν την ισορροπία του Σύμπαντος. Η εμφάνιση της Fury από την αρχή θέτει τις βάσεις για μια ισχυρή πρωταγωνίστρια με ακόμα πιο ισχυρή προσωπικότητα. Η Fury αναλαμβάνει δράση, αφού πρώτα δεχτεί το Συμβούλιο να τη στέψει επικεφαλή των Καβαλάρηδων, αντί του μέχρι πρότινος Death και συνοδευόμενη από μία θηλυκή Watcher, ξεχύνεται στη Γη για να βρει τις Αμαρτίες.

Από την πρώτη στιγμή γίνεται εμφανές πως είμαστε πιο κοντά στο art style του πρώτου παιχνιδιού, κυρίως γιατί ξεκινάμε από αστικά περιβάλλοντα και μεταποκαλυπτικά απομεινάρια της ανθρωπότητας. Πολυκατοικίες, δρόμοι, υπόγειοι σταθμοί, έχουν καταληφθεί από ανεξέλεγκτη βλάστηση και δαιμόνια. Η Fury, χωρίς το άλογο της (καλώς ή κακώς), ξεκινά την περιπέτεια της η οποία για κάποιο λόγο «dark-soulίζει» επικίνδυνα. Τι θέλω να πω; Καταλαβαίνω την επιρροή της souls-like φόρμουλας αλλά προσωπικά με έχει κουράσει να τη βλέπω παντού, δε χρειάζεται κάθε παιχνίδι να υιοθετεί τέτοια χαρακτηριστικά, ειδικά ένα franchise που πάει να αφήσει το δικό του αποτύπωμα με τον χαρακτήρα του. Έτσι, στο Darksiders 3, έχουμε αφήσει το άλογο μας για τα καλά και το έχουμε ρίξει στο περπάτημα. Η παραπάνω δυσκολία του γίνεται έκδηλη ήδη με τα πρώτα encounters, ακόμα και στο μεσαίο επίπεδο δυσκολίας, δεν κάνω καν τον κόπο να δοκιμάσω το apocalyptic επίπεδο δυσκολίας. Θα πρέπει να μελετήσετε τους εχθρούς σας και τις κινήσεις τους ώστε να «χαρτογραφήσετε» τις επιθέσεις τους και να ξέρετε τι σας περιμένει. Η χρήση της αποφυγής και ειδικά αν γίνει σε τέλειο timing, είναι σωτήρια καθώς σας δίνει άνοιγμα για ένα δυνατό counter attack ώστε να δώσετε ένα καλό χτύπημα στον αντίπαλο. Τα drops είναι ψυχές οι οποίες χρησιμοποιούνται για να αυξήσουν το health σας (πράσινες), τη μαγεία σας (κίτρινες) ή ως νόμισμα για αναβαθμίσεις/αγορές buffs από τον Vulgrim (μπλε). Προφανώς θα τύχει να πεθάνετε πολλές φορές και τότε θα σας γίνει respawn από συγκεκριμένα σημεία του χάρτη, που μπορεί να είναι και αρκετός δρόμος πριν από κει που χάσατε, οι ψυχές που είχατε σας περιμένουν στο σημείο που πεθάνατε, όλοι οι εχθροί έχουν γίνει respawn και ότι πέρασμα είχατε ανοίξει παραμένει ανοιχτό. Σας θυμίζουν κάτι όλα τα παραπάνω; ε ναι, είναι η souls-like φόρμουλα που λέγαμε. Γενικά, δεν είναι ότι η μετατροπή σε souls κλώνο του Darksiders 3 το κάνει αυτόματα κακό παιχνίδι, αντίθετα, πολύς κόσμος θα του αρέσει αυτή η προσέγγιση, ενώ η development ομάδα δείχνει πως για άλλη μία φορά δοκιμάζει κάτι νέο σε sequel της σειράς. Απλά αυτό που περίμενα και ήθελα εγώ ήταν κάτι πιο κοντά στο Darksiders 1, με hack n slash χαρακτήρα, εξερεύνηση κόσμου, περιβαλλοντικούς γρίφους και αυτή η metroidvania αίσθηση που μου είχε αρέσει τόσο πολύ. Εδώ όλα αυτά έχουν ατονήσει και υπάρχουν σε πάρα πολύ μικρό βαθμό, απλά διακοσμητικά στοιχεία της σειράς για χάρη του παρελθόντος και πήγαμε με τα μούτρα σε souls-like μονοπάτια.

Αυτό πάντως που εκτίμησα ιδιαίτερα με τη souls-like στροφή είναι τα boss fights. Ήδη τα μινι bosses μπορούν άνετα με 2-3 χτυπήματα να σας ρίξουν κάτω, αλλά τα boss fights ξεχωρίζουν. Καταρχάς, τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα προσφέρονται για ιδιαίτερες απεικονίσεις και καταστάσεις από την αρχή και ευτυχώς η ομάδα ανάπτυξης έκανε πολύ καλή δουλειά, με μικρά σκαμπανεβάσματα. Οι μάχες είναι επιτέλους απαιτητικές, χρειάζεται επιμονή και παρατήρηση και φυσικά αρκετή υπομονή. Είναι κοινό παράπονο για μένα τα boss fights στα μοντέρνα παιχνίδια και ευτυχώς το Darksiders 3 σε αυτόν τον τομέα δεν με απογοήτευσε καθόλου. Εκεί που επίσης με κέρδισε το D3 είναι και στο σύστημα μάχης. Η σκληρή και υπεροπτική Fury ταιριάζει τέλεια με τις αέρινες κινήσεις που τις έχουν δώσει με το μαστίγιο και κινείται πολύ καλά στο χώρο, ενώ φυσικά απαιτείται εγρήγορση και εκμάθηση της τέλειας αποφυγής. Η μαγεία προφανώς και σας βοηθά για επιπλέον damage ενώ μπορείτε να αποκτήσετε και havoc (rage) form όπου μεταμορφώνεστε σε μεγάλο δαίμονα για λίγα δευτερόλεπτα και σκορπάτε χαμό στο πέρασμα σας. Σε δεύτερο βήμα όμως, τη δουλειά την κάνουν τα λεγόμενα hollows. Αυτά είναι δυνάμεις οι οποίες σας από ένα επιπλέον όπλο και ιδιότητα, πχ το πρώτο σας hollow σας επιτρέπει να περπατάτε πάνω σε λάβα και να κάνετε μεγαλύτερο double jump οπότε και καταλαβαίνετε πως έτσι σας ανοίγονται οι παρακάτω περιοχές του χάρτη. Μπορείτε να εναλλάσσετε on the fly τα hollows, οπότε καταλαβαίνετε την ποικιλία που μπορεί να υπάρχει στο σύστημα μάχης με combos, κάτι που είναι από τα δυνατότερα σημεία του παιχνιδιού.

Εκεί που χωλαίνει το Darksiders 3 είναι στον τεχνικό τομέα. Το παιχνίδι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άνετα προηγούμενης γενιάς στα γραφικά, όσο και αν προσωπικά δε με πειράζει κάτι τέτοιο, καθώς από πριν ήξερα πως δεν παίζω τα Darksiders για τα γραφικά τους. Δυστυχώς, είμαι σίγουρος πως θα ξενίσουν αρκετούς, καθώς πέρα από το ωραίο art style, δε βλέπουμε κάτι το εξαίρετο στο σχεδιασμό ή εφέ, με textures που θα χαρακτήριζα θολά, κίνηση που θολώνει την οθόνη στιγμιαία, πολλά framedrops ακόμα και με 1-2 εχθρούς στην οθόνη, ενώ και τα loading times είναι μεγάλα. Ακόμα και με το 1.04 patch που βγήκε προ ολίγων ημερών, τα πράγματα βελτιώνονται ως ένα βαθμό χωρίς να γίνονται βέβαια θαύματα. Ακόμα και forced respawn βάλανε ώστε να το χρησιμοποιείτε σε περίπτωση που κολλήσετε κάπου, ενώ έχουν αναφερθεί μέχρι και χαμένα saves ή αιώνια κολλήματα που επιβάλλουν new game. Θεωρώ πως με έναν πιο σύγχρονο οπτικό τομέα και με ένα καλό polish στα γραφικά και τεχνικά θέματα, το παιχνίδι θα τσιμπούσε άνετα μεγαλύτερες βαθμολογίες και θα ξέφευγε από τη λούπα της μετριότητας που έχει μπει στο μυαλό πολλών (και του metacritic). Και είναι κρίμα, γιατί αντίστοιχα στον ηχητικό τομέα έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά. Η φωνή της Fury είναι της Cissy jones (The Walking Dead, Firewatch, Fallout 4) και έχει γίνει πολύ δυνατό voice acting που απεικονίζει την έπαρση της Fury και το θυμό που συνεχώς βγάζει προς τα έξω. Στα ίδια επίπεδα κυμαίνεται και το υπόλοιπο cast, ενώ βρήκα και τη μουσική πάρα πολύ καλή με ωραία κομμάτια και ρυθμό.

 

Κλείνοντας, θεωρώ το Darksiders 3 αδικημένο παιχνίδι. Αδικημένο καταρχάς από την ίδια την Gunfire Games η οποία το στιγμάτισε με έναν παρωχημένο οπτικό τομέα και πολλά τεχνικά προβλήματα, τα οποία όλοι ξέρουμε πως κάνουν πρώτα πρώτα το γύρο του διαδικτύου και στα πρώτα reviews. Από κει και πέρα, τα χοντροκομμένα γραφικά προφανώς και δεν θα πτοήσουν ιδιαίτερα τους fans της σειράς, αλλά η αλλαγή και υιοθέτηση της souls φόρμουλας είναι μια επιλογή που θα ακροβατήσει πολλούς φανς. Απευθύνεται ξεκάθαρα σε πιο hardcore κοινό, αλλά έτσι απομακρύνει στοιχεία που αγαπήσαμε στη σειρά όπως το hack n slash, γρίφους, εξερεύνηση με άλογο κ.α. Με το τελευταίο update έκαναν ακόμα πιο εύκολο το story επίπεδο δυσκολίας οπότε είναι ένα βήμα για αυτούς που φοβούνται ή απλά δεν έχουν την υπομονή για τέτοιου είδους παιχνίδια. Ευτυχώς η Fury συνεχίζει επάξια την ιστορία των Καβαλάρηδων και εκτιμώ ως ένα σημείο, πως κάθε παιχνίδι της σειράς τείνει να προσφέρει το κάτι διαφορετικό από το προηγούμενο. Αξίζει να δοκιμαστεί σίγουρα και θα σας προσφέρει μια πολύ ωραία περιπέτεια, οι φίλοι του είδους προτιμήστε το, έστω και με μια πτώση τιμής.