Platform: PC, PS4 (tested), Xbox One
Publisher: Focus Home Interactive
Developer: Cyanide, Cyanide Studios
Διάθεση: IGE S.A.
Κυκλοφορία: 30/10/2018

Howard Phillips Lovecraft. Ένα όνομα που ακόμα και σήμερα αποτελεί συνώνυμο της λογοτεχνίας με επίκεντρο τον τρόμο. Τα έργα του πολλά, με τα πιο γνωστά από αυτά να απαρτίζουν ένα ευρύ σύμπαν τρόμου, με το όνομα «Cthulhu Mythos». Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η σύντομη ιστορία Call of Cthulhu, η οποία άλλωστε εισήγαγε τη θεότητα του Cthulhu στην ευρέως διαδεδομένη ποπ κουλτούρα. Το ομώνυμο παιχνίδι που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Cyanide Studio επιδιώκει, βασισμένο στο παιχνίδι του 1981 με το ίδιο όνομα και αντλώντας έμπνευση από το προαναφερθέν λογοτεχνικό σύμπαν, να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που θα είναι άξιο του ονόματος που κουβαλά και θα τιμά τις ρίζες του. Το καταφέρνει;

Η ιστορία του παιχνιδιού ξεκινάει στη Βοστόνη του 1924, με τον βετεράνο πολέμου και πλέον προσωπικό ερευνητή, Edward Pierce, να έχει καταβληθεί από τους εθισμούς του στα χάπια και το αλκοόλ, με την επιχείρηση του να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ξαφνικά, ο πατέρας της Sarah Hawkins εμφανίζεται στο γραφείο του και του ζητά να ερευνήσει τις συνθήκες θανάτου της κόρης του και της οικογένειας της, οι οποίοι φαινομενικά πέθαναν το βράδυ που άρπαξε φωτιά η έπαυλή τους. Με μοναδικό στοιχείο μία μυστηριώδη φωτογραφία που ζωγράφισε η Sarah πριν το θάνατο της, ο Pierce ταξιδεύει στο αφιλόξενο νησί Darkwater για να μάθει περισσότερα για την υπόθεση. Το σενάριο του παιχνιδιού είναι καλογραμμένο και η πλοκή κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με το μυστήριο να καλύπτει κάθε γωνιά του Darkwater και να δυσχεραίνει την προσπάθεια του Pierce να φτάσει στην αλήθεια, καταπολεμώντας παράλληλα τους δικούς του δαίμονες. Δεν λείπουν φυσικά οι ανατροπές και οι εκπλήξεις που προσδίδουν το στοιχείο του απροσδόκητου στην αφήγηση. Το μόνο που έχω να προσάψω στην ιστορία του παιχνιδιού είναι πως στο δεύτερο μισό του «τρέχει» πολύ, προσπαθώντας να δέσει αρκετούς χαρακτήρες και γεγονότα, πλήττοντας έτσι την ίδια την αφήγηση, η οποία χάνει με αυτόν τον τρόπο τον εξαιρετικό ρυθμό που είχε σε όλο το πρώτο μισό του παιχνιδιού, Παρόλα αυτά, παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που συνάντησα τελευταία σε παιχνίδι.

Εκεί που τα καταφέρνει περίφημα το Call of Cthulhu είναι στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας που επικρατεί στο Darkwater. Το setting και το εικαστικό του τίτλου είναι σαν να ξεπήδησαν κατευθείαν από τη συγγραφική πένα του H.P. Lovecraft και τιμά τις καταβολές του καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Με το πράσινο να επικρατεί στη χρωματική παλέτα και τους φωτισμούς να δίνουν ρέστα, η Cyanide κατάφερε να δημιουργήσει ένα φρικιαστικό σκηνικό, με τον παίκτη να περιηγείται σε απόκοσμα ομιχλώδη τοπία, να εξερευνά μία εγκαταλελειμμένη έπαυλη και να παλεύει για τη ζωή τους στους κλειστοφοβικούς διαδρόμους ενός φρενοκομείου. Όλα αυτά συνθέτουν μία έντονη horror περιβολή στην adventure φύση του τίτλου, με το στοιχείο του τρόμου να έχει εισαχθεί όπως ακριβώς θα έπρεπε, χωρίς να φαντάζει βεβιασμένη η εισαγωγή του και χωρίς το παιχνίδι να βασίζεται σε φτηνά και προμελετημένα jumpscares. Το αίσθημα της απόγνωσης είναι αυτό που μπαίνει στη θέση του οδηγού, με το παιχνίδι να χρησιμοποιεί ένα Sanity system, παρόμοιο με αυτό των παιχνιδιών Amnesia, χωρίς όμως να είναι τόσο καθοριστική η συμμετοχή του στα όσα διαδραματίζονται. Η ατμόσφαιρα είναι από τους πολύ ισχυρούς λόγους που έχει κάποιος να επενδύσει στο παιχνίδι  και συνεισφέρει τα μέγιστα στο σενάριο και την αφήγηση και ειδικά στο πρώτο μισό του τίτλου, θα μπορούσα να πω πως η ατμόσφαιρα είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας συμβάλει αποφασιστικά και ο ηχητικός τομέας του παιχνιδιού και αναφέρομαι κυρίως στα ηχητικά εφέ, όπως το θρόισμα των φύλλων, το σφύριγμα του αέρα και άλλα.

Φτάνοντας στο διά ταύτα, το gameplay του Call of Cthulhu χωλαίνει σημαντικά. Αρχικά, όπως αναφέρθηκε ήδη, πρόκειται για ένα adventure παιχνίδι και αυτομάτως δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά από τους μηχανισμούς του τίτλου, αφού η ιστορία ξεδιπλώνεται αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον και διάφορα αντικείμενα. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, το παιχνίδι προσπαθεί να αναμείξει το κλασσικό adventure με στοιχεία παιχνιδιών άλλων ειδών, τα οποία περισσότερο αφαιρούν από την εμπειρία, παρά προσθέτουν σε αυτή. Συγκεκριμένα, ως είθισται στους καιρούς μας, το RPG στοιχείο κάνει την εμφάνιση του, μέσω ενός συστήματος level up, που χωρίζεται με τη σειρά του σε 5 διαφορετικές κατηγορίες, με άλλη έχει να κάνει με τη σωματική δύναμη του πρωταγωνιστή, άλλη με τη γνώση του πάνω στον αποκρυφισμό και άλλη με την πειθώ που εξασκεί στους διαλόγους του με άλλους χαρακτήρες. Στην πραγματικότητα όμως, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιου, δεν δημιουργείται ποτέ η αίσθηση οτι η επένδυση σε συγκεκριμένο τομέα αλλάζει τη ροή του παιχνιδιού, ενώ παράλληλα και ο τρόπος που λαμβάνει κάποιος τους απαιτούμενους πόντους για τις αναβαθμίσεις παραμένει μετέωρος, αφού απ ό,τι φάνηκε οι πόντοι έρχονται αυτόματα καθώς προχωρά η ιστορία. Παράλληλα, στη βάση τους όλοι οι διαφορετικοί μηχανισμοί που συνθέτουν το gameplay του Call of Cthulhu κάνουν απλά τα βασικά – κάποιες φορές ούτε αυτά -, με το stealth, την εξερεύνηση και όλα τα υπόλοιπα να μην προσφέρουν τίποτα που θα τα κάνει να ξεχωρίζει. Στον αντίποδα, όσοι αποφασίσουν να μην αφήσουν ούτε μία γωνία ανέγγιχτη, θα επιβραβευθούν με περισσότερο lore, τόσο για την κεντρική υπόθεση, όσο και για τον μύθο του Cthulhu σε γενικότερο επίπεδο. Ας αναφερθώ επίσης στο μοναδικό σημείο του παιχνιδιού που περιέχει combat, για να τονίσω απλώς ότι είναι πραγματικά για γέλια και δεν μπορώ να καταλάβω τι σκεφτόταν οι δημιουργοί του παιχνιδιού όταν το εισήγαγαν. Δεν θέλω να πω περισσότερα, σίγουρα για όσους ασχοληθούν με το παιχνίδι, το συγκεκριμένο σημείο θα μείνει…αξέχαστο!

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω μία αναφορά στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού και στη συγκεκριμένη περίπτωση το νόμισμα έχει 2 όψεις. Από τη μια τα περιβάλλοντα είναι προσεγμένα, καλογυαλισμένα, λεπτομερή, είτε πρόκειται για εσωτερικό χώρο, είτε για εξωτερικό και η δουλειά που έχει γίνει στον συγκεκριμένο τομέα αξίζει ιδιαίτερη μνεία. Από την άλλη, οτιδήποτε άλλο αφορά τον τεχνικό τομέα ανήκει στην προηγούμενη γενιά. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι στην καλύτερη μέτρια και χοντροκομμένα, το lip-sync εν έτει 2018 είναι απαράδεκτο και τα «ρομποτικά» animations πλησιάζουν στη διάλυση των όσων προσπαθούν να χτίσουν οι -ομολογουμένως- καλοί διάλογοι. Ο τίτλος σε γενικές γραμμές μοιάζει σαν να ξεβράστηκε από την περασμένη γενιά κονσολών και παρότι δεν πρόκειται για ΑΑΑ τίτλο και δεν κρίνεται ως τέτοιος, κάποια ατοπήματα στο σχεδιασμό είναι παραπάνω από κραυγαλέα και δεν μου επιτρέπουν να κάνω τα «στραβά μάτια».

Συνοψίζοντας, το Call of Cthulhu είναι ένα απλά καλό παιχνίδι. Αποτελεί μία τίμια προσπάθεια της Cyanide Studio να αποτίσει φόρο τιμής στο έργο του H.P. Lovecraft και σε ορισμένο βαθμό πετυχαίνει το σκοπό του. Ο τίτλος τα καταφέρνει περίφημα στην ιστορία που διηγείται και στην ατμόσφαιρα που προσπαθεί να χτίσει αλλά αποτυγχάνει σχεδόν παταγωδώς στην πλειοψηφία των gameplay μηχανισμών που θέλει να εισάγει και που μερικοί από αυτούς καμία θέση δεν είχαν σε ένα απλό adventure τρόμου. Όσοι παραβλέψουν το ρηχό gameplay και τον μέτριο τεχνικό τομέα, θα βιώσουν μία ιδιαίτερη εμπειρία, ερευνώντας ένα καλοστημένο μυστήριο. Η τελική γεύση είναι γλυκόπικρη, καθώς το παιχνίδι μοιάζει να είχε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που τελικά ξεδιπλώνει.