Platform: PC, Xbox One, PS4
Publisher: 2K Games
Developer: Yuke's
Διάθεση: CDMedia
Κυκλοφορία: 13/10/2017

Η στασιμότητα που επικρατεί στη σειρά παιχνιδιών WWE από το 2014 και μετά είχε κάνει τους φανατικούς φίλους του διάσημου wrestling promotion να αναμένουν ριζικές αλλαγές στη φετινή έκδοση του τίτλου. Μάταια όμως, καθώς οι επιθυμητές βελτιώσεις δεν ήρθαν, για μία ακόμη χρονιά. Αν και οι ιδέες υπάρχουν, η 2K sports δεν φαίνεται να έχει τη διάθεση να κάνει το κάτι παραπάνω για το franchise και παραδίδει για ακόμη μία χρονιά έναν μισοτελειωμένο τίτλο.

Ας ξεκινήσουμε όμως από τα λίγα θετικά του παιχνιδιού. Εκεί που έχει γίνει καλή δουλειά από την ομάδα ανάπτυξης είναι ο οπτικός τομέας. Τα μοντέλα των wrestlers παρουσιάζονται πιο ρεαλιστικά από ποτέ. Οι χαρακτηριστικές κινήσεις της κάθε μιας τηλεοπτικής «περσόνας» κάνουν την εμφάνιση τους αισθητή και ο κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του ιδιαίτερη ταυτότητα. Συχνά θα παρατηρήσετε τους μύες τους να τεντώνονται όταν πραγματοποιούν ανάλογες κινήσεις, ενώ ιδρώνουν όλο και περισσότερο όσο οι αγώνες τραβάνε σε διάρκεια. Βέβαια να τονίσουμε εδώ ότι τα μοντέλα των παλαιστών «χαμηλότερων ταχυτήτων» είναι αρκετά άσχημα και οι γυναίκες wrestlers του παιχνιδιού φαντάζουν αποκρουστικές.

Επιπλέον η παρουσίαση του τίτλου είναι εξαιρετική, με τις μεγάλες αρένες, τα πυροτεχνήματα, τα intros των προγραμμάτων του WWE να έχουν μεταφερθεί άρτια και πραγματικά θυμίζουν τα τηλεοπτικά προγράμματα της εταιρίας του Connecticut, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να μην φαντάζει για πρώτη φορά outdated. Το κοινό αν και συνεχίζει να είναι μέτριο οπτικά, προσφέρει την απαιτούμενη ένταση κατά τη διάρκεια των αγώνων, κάτι που δεν μπορώ να πω για το commentary του τίτλου. Οι JBL, Michael Cole και Corey Graves το μόνο που καταφέρνουν είναι να «ξενερώνουν» τον παίκτη, με την ρομποτική και πέρα ως πέρα αδιάφορη περιγραφή τους. Το θεωρώ απαράδεκτο να αναφέρονται εν έτη 2017 σε κάποιους παλαιστές ως «The Superstar», όταν μάλιστα η 2k sports κάνει «παπάδες» στον συγκεκριμένο τομέα στο NBA 2K18.

Δυστυχώς, διαχωρίζοντας τον οπτικό από τον τεχνικό τομέα, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Το παιχνίδι είναι γεμάτο με glitches και bugs που κάνουν συχνά πυκνά την εμφάνιση τους, με παλαιστές να μπαινοβγαίνουν στο ρινγκ κατά βούληση και αντικείμενα να εκσφενδονίζονται στο κοινό κάθε τρεις και λίγο. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο στα νέα match με 8 wrestlers να βρίσκονται ταυτόχρονα στις οθόνες μας, τα οποία αν και επιτέλους προστέθηκαν στο παιχνίδι, είναι πολλές φορές unplayable λόγω των glitches. Ίσως η κατάσταση να γίνει ανεκτή με κάποιο update, αλλά προς το παρόν τα 8 man matches δεν είναι η εμπειρία που θα περίμενε κανείς. Να τονίσουμε εδώ ότι φέτος υπάρχει η δυνατότητα για custom matches, χωρίς να μας αφήνει βέβαια να μεταφέρουμε τις βαθύτερες wrestling φαντασιώσεις μας στο παιχνίδι, αποτελεί πάντως μία καλή προσθήκη.

Το gameplay κινείται σε simulation μονοπάτια για μία ακόμη φορά και η αλήθεια είναι ότι όταν τα glitches κοπάζουν, τα match που μπορούν να προκύψουν κινούνται σε υψηλά επίπεδα. Σε αυτό συντελεί και το νέο carry system, καθώς μπορείτε να κουβαλάτε τους αντιπάλους σας για ώρα, με 4 διαφορετικούς τρόπους, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για πολλά ενδιαφέροντα σενάρια, κυρίως έξω και γύρω από το ring. Η δυνατότητα αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν χειρίζεστε κτήνη όπως ο Braun Strowman ή ο Big Show και ο Kane. Ως σύνολο το gameplay με άφησε αρκετά ικανοποιημένο και εφόσον δεν ήταν τα τεχνικά προβλήματα στη μέση, θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα της σειράς. Με κάποιο patch ίσως η κατάσταση βελτιωθεί.

Θα κλείσω με το φυσικά μεγαλύτερο παράπονο μου από το φετινό παιχνίδι και αναφέρομαι φυσικά στα ελάχιστα και κακογραμμένα modes του παιχνιδιού. Τα single player modes όπως τα Showcase, GM και Road to Wrestlemania λάμπουν άλλη μία φορά δια της απουσίας τους κάτι που ειλικρινά αποτελεί τον λόγο που το παιχνίδι αποτυγχάνει να σταθεί αντάξιο της κληρονομιάς του.  Για το Universe mode δεν έχω να πω πολλά, έχει κάποιες μικροβελτιώσεις και αποτελεί το δυνατό χαρτί του τίτλου, χωρίς πάντως να είναι ικανό να κρατήσει το ενδιαφέρον για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα cutscenes έχουν αυξηθεί και κάνουν την εμπειρία πιο αυθεντική, αλλά η έλλειψη voice-overs στα promos, κρατάει το mode αρκετά βήματα πίσω. Τα awkward animations κατά τη διάρκεια αυτών των promos δεν είναι αρκετά για να σώσουν την κατάσταση. Όσον αφορά το MyCareer του τίτλου, λυπάμαι τις ώρες που ξόδεψε κάποιος που δουλεύει πάνω στο συγκεκριμένο mode. Κακογραμμένα σενάρια, παντελής έλλειψη voice acting, ενώ η δυνατότητα περιήγησης στα παρασκήνια κουράζει αμέσως και αποτελείται από NPCs που βρίσκονται πάντα στα ίδια σημεία και επιδίδονται σε κλισέ διαλόγους. Φέτος μπορείτε να ασχοληθείτε επιπλέον με το νέο mode, Road to Glory, στο οποίο αναμετρείστε online με τους MyPlayer άλλων χρηστών και λαμβάνετε μέρος σε ειδικά events, κάτι όμως που δεν μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον.

Με τα loot boxes των MyPlayer modes δεν θα ασχοληθώ καν, καταδεικνύει όμως έντονα τις σπασμωδικές κινήσεις της 2k στη δημιουργία του τίτλου. Το φετινό installment στο franchise των WWE games δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Το παιχνίδι δεν έχει δικό του χαρακτήρα και διατηρεί τα αρνητικά των προηγούμενων τίτλων, με τον οπτικό τομέα να μην είναι αρκετός για να σώσει την κατάσταση. Τα modes του παιχνιδιού είναι αδιάφορα και χάνουν γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Δεν θα πρότεινα το WWE2K18 σε κάποιον, προσωπικά ήδη ευελπιστώ σε κάτι καλύτερο για του χρόνου. Η Yuke’s και η 2K θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά το ενδεχόμενο της διακοπής των ετήσιων κυκλοφοριών, καθώς η σειρά έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος.