Platform: PC, Xbox One, PS4, Switch
Publisher: Bethesda
Developer: MachineGames
Διάθεση: IGE S.A.
Κυκλοφορία:27/10/2017

Ένα καλογραμμένο χάος. Αυτές οι 2 λέξεις περιγράφουν ικανοποιητικά το νέο παιχνίδι της Machine Games και sequel του Wolfenstein : The New Order του 2014. Το The New Colossus παίρνει την επιτυχημένη συνταγή του πρώτου παιχνιδιού και την τελειοποιεί. Καθώς τα credits ρόλαραν, ήμουν πεπεισμένος οτι μόλις ολοκλήρωσα το καλύτερο FPS των τελευταίων ετών. Το Wolfenstein 2 είναι ένα τολμηρό παιχνίδι, όχι μόνο στον τρόπο που που απεικονίζει τη γραφική βία του, άλλα και στον τρόπο που αφηγείται την ίδια του την ιστορία.

Το setting είναι και πάλι η Αμερική του 1960 σε μία παράλληλη πραγματικότητα, η οποία θέλει τους Γερμανούς νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την Αμερική υποδουλωμένη κάτω από τον κλοιό των Ναζί. Η ιστορία ξεκινάει εκεί που την αφήσαμε στο προγούμενο παιχνίδι, με τον ήρωα μας William «B.J.» Blazkowicz, να ανασύρεται εξουθενωμένος και σχεδόν ανάπηρος από τα συντρίμμια και να μεταφέρεται στο υποβρύχιο Eva’s Hammer, βάση της επαναστατικής ομάδας στην οποία ανήκει. Ξεκινώντας το παιχνίδι σε αναπηρικό καροτσάκι, για τις επόμενες 10+ ώρες σκοπός του William είναι η έκρηξη της επανάστασης και η απελευθέρωση της Αμερικής από τον στρατό των Nazi που την έχει υποδουλώσει. Πλέον έχει να αντιμετωπίσει εκτός από τις ορδές εχθρών και τους εσωτερικούς του δαίμονες, οι οποίοι κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα από μικρούς αλλά ισχυρούς σιωπηλούς μονολόγους κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Κύριος ανταγωνιστής είναι για άλλη μία φορά η Frau Engel, η οποία έχει βάλει λυτούς και δεμένους να ανακαλύψουν τον Blazkowicz και να καταπνίξουν την επανάσταση, προτού αυτή γιγαντωθεί.

Η Engel είναι απρόβλεπτη, ψυχωτική και απίστευτα βίαιη, θυμίζοντας μου έντονα τον Vaas του Far Cry 3. Εκεί που τα καταφέρνει εξαιρετικά η πλοκή του παιχνιδιού είναι τα flashbacks με τα οποία (χωρίς να θέλω να σποιλάρω κάτι) μαθαίνουμε το παρελθόν του πρωταγωνιστή μας και το πως έφτασε να γίνει αυτή η πολεμική μηχανή που χειριζόμαστε. Η απεικόνιση της παιδικής ηλικίας του William αφήνει στην άκρη το παράτολμο χιούμορ του υπόλοιπου παιχνιδιού και μας δίνει ένα δυνατό backstory, το οποίο αν και κομματάκι στερεοτυπικό, αποτελεί μία «μπουνιά στο στομάχι», που έρχεται να αντιταχθεί στη συνολική over-the-top ιστορία του τίτλου. Το παιχνίδι δεν φοβάται να αναφερθεί σε μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας, οι περισσότερες εκ των οποίων σχετίζονται φυσικά με τον Ναζισμό, χωρίς να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του, κάτι που εκτίμησα ιδιαίτερα.

Αυτή η αναφορά στο παράτολμο χιούμορ του τίτλου δεν έγινε τυχαία, καθώς προσδίδει στην όλη εμπειρία μία εύθυμη νότα, ακόμα και σε στιγμές που δεν περιμένεις να το βρεις εκεί. Ανάμεσα λοιπόν στις συνεχόμενες αποστολές και στη σφαγή Ναζί, θα αλληλεπιδράσετε με καλογραμμένους χαρακτήρες που μεθάνε, που ερωτεύονται, που έχουν δικές τους ανησυχίες και προβλήματα. Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού, τόσο οι ήδη γνωστοί μας, όσο και αυτοί που κάνουν για πρώτη φορά την παρουσία τους, είναι ενισχυμένοι με ένα εξαιρετικό voice acting, με τα one-liners να είναι από τα καλύτερα που έχουν εμφανιστεί σε βιντεοπαιχνίδια. Θα παρακολουθήσετε cutscenes, αλλά και random events, που είναι εκεί για να αποφορτίσουν την ατμόσφαιρα κατά την περιήγηση σας στο U-Boat και θα προβείτε σε ενέργειες όπως το τάισμα ενός γουρουνιού και φυσικά στην ενασχόληση με το κλασσικό Wolfenstein 3D, στο οποίο αν κολλήσετε, πιθανώς να φάτε αρκετές ώρες. Οι συμπτωματικοί διάλογοι και τα τυχαία γεγονότα βέβαια δεν περιορίζονται στο εσωτερικό του υποβρυχίου, αφού και στα εξωτερικά περιβάλλοντα μπορείτε να ακούσετε άτομα να μιλάνε για συγγενείς τους που δολοφονήθηκαν από τον διάσημο Terror-Billy, το παρατσούκλι δηλαδή του Blazko για τους Ναζί, ενώ highlight των εν λόγω τυχαίων διαλόγων είναι η συζήτηση που παρακολούθησα μεταξύ στρατιωτών των SS και μελών της Ku Klux Klan, η ανταλλαγή των απόψεων των οποίων πραγματικά με ανατρίχιασε. Γενικότερα αρκετές φορές βρέθηκα μπροστά σε σκηνικά που με εντυπωσίασαν και με άφησαν με το στόμα ανοιχτό.

Στα του gameplay δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Η εθιστική, καταιγιστική δράση και ο μανιώδης ρυθμός κυριαρχούν. Στο δρόμο σας θα βρείτε Ναζί, τους οποίους θα διαμελίσετε, θα κάψετε, θα ανατινάξετε και δεν θα κοιτάξετε ποτέ πίσω. Φυσικά αυτά που περιγράφω συνοδεύονται με μπόλικο αίμα και γραφική βία. Οι εχθροί δεν είναι μόνο ανθρώπινοι, αφού θα έρθετε αντιμέτωποι με ρομποτικούς εχθρούς, σκυλιά και φυσικά μεγαλύτερα οχήματα, απέναντι στα οποία το έβαλα αρκετές φορές στα πόδια, καθώς η ανταλλαγή πυρών φαινόταν ανώφελη. Ο τίτλος μας δίνει τη δυνατότητα για 2 διαφορετικές προσεγγίσεις, τόσο τη stealth, όσο και την κατά μέτωπον επίθεση. Η stealth προσέγγιση με έβγαλε κάποιες φορές από δύσκολες καταστάσεις, αφού κάποιος που είναι αρκετά προσεκτικός μπορεί να αποφύγει συγκεκριμένες αντιπαραθέσεις, κάνοντας έτσι διατήρηση στα πυρομαχικά, τα οποία αν και συνήθως αρκούν, ειδικά σε υψηλότερες δυσκολίες δεν υπάρχουν στην ίδια αφθονία. Όπως καταλαβαίνετε, στην πλειοψηφία των καταστάσεων θα ορμίσετε μέσα σε δωμάτια πυροβολώντας κατά ριπάς, αφού εκεί κρύβεται το ζουμί της υπόθεσης. Τα όπλα που έχουμε στη διάθεση μας χωρίς να εντυπωσιάζουν σε ποσότητα, είναι τα απαραίτητα και μπορούμε να καταφύγουμε σε διαφορετικούς συνδυασμούς αφού ο Blazkowicz έχει τη δυνατότητα να κρατάει ένα όπλο σε κάθε χέρι και προσωπικά θα συνιστούσα τη dual wielding δυνατότητα, αφού κάνει το παιχνίδι να διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους. Ετοιμαστείτε να πεθάνετε αρκετές φορές, καθώς οι εχθροί κάνουν την εμφάνιση τους ανά κύματα και δεν έχουν τη διάθεση να σας λυπηθούν.

Στο καταιγιστικό gameplay συμβάλλει έντονα το γεγονός οτι σε PS4 Pro ο τίτλος τρέχει στα 60 fps, κάνοντας το παιχνίδι να τρέχει πολύ smoothly. Τα fps πέφτουν που και που αλλά προσεγγίζουν και πάλι τα 60, ενώ παράλληλα το motion blur κάνει αυτά τα drops να μην ξεχωρίζουν ιδιαίτερα στο μάτι. Η ανάλυση είναι στα 1440p, ενώ στα cutscenes η ανάλυση πέφτει στα 1080p, με τον φωτισμό να ξεχωρίζει. Η μηχανή γραφικών που χρησιμοποιείται είναι η ID Tech 6, που είχε χρησιμοποιηθεί και στο DOOM από την Bethesda. Εκεί που δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά το παιχνίδι είναι στον σχεδιασμό των επιπέδων. Το level design δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει, με ανάγκασε αρκετές φορές σε backtracking μέχρι να βρω τον δρόμο μου και τα εσωτερικά περιβάλλοντα αποπροσανατολίζουν.

Παράλληλα το αδιάφορο level design επηρεάζει και άλλες πλευρές του παιχνιδιού, με πρώτα πρώτα τα collectibles. Αυτά, είναι 6 ειδών και αν εξαιρέσεις κάποιες εφημερίδες που δίνουν λίγο περισσότερο lore για την κατάσταση που επικρατεί στο σύμπαν του Wolfenstein, τα περιβάλλοντα δεν σε προκαλούν να αναζητήσεις τα υπόλοιπα, τα οποία κυμαίνονται από απλά starcards μέχρι παιχνίδια για τον Max Haas, που γνωρίσαμε στο προηγούμενο παιχνίδι. Τέλος το endgame content του τίτλου αποτελείται από δολοφονίες υψηλόβαθμων Ναζί, πληροφορίες για τους οποίους ανακτά κανείς από τους αξιωματικούς που θα σκοτώσει κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Η αλήθεια είναι όμως πως όταν το story ολοκληρωθεί δεν είχα τη διάθεση να γυρίσω στις ίδιες περιοχές, οι οποίες υφίστανται μικρές μόνο αλλαγές και να εξολοθρεύσω κάποιους Ναζί ακόμα. Για εκείνον όμως που η εν λόγω διαδικασία θα του φανεί ενδιαφέρουσα, θα κερδίσει ώρες gameplay και οι 10-12 ώρες του βασικού campaign αυξάνονται σημαντικά. Τέλος η μουσική του τίτλου δίνει την απαιτούμενη ένταση στις στιγμές που οι σφαίρες πέφτουν βροχή, ενώ μεταμορφώνεται σε γαληνευτικές μελωδίες κατά τη διάρκεια των πιο χαλαρών στιγμών του παιχνιδιού.

Συνοψίζοντας, το Wolfenstein 2 : The New Colossus αποτελεί ένα εξαιρετικό sequel. Μπορεί να μην προσφέρει κάποια ιδιαίτερη καινοτομία στο gameplay, αλλά τελειοποιεί μία ήδη πετυχημένη συνταγή. Ξεχωρίζει για τους ιδιαίτερα καλογραμμένους χαρακτήρες του και η πλοκή που ακολουθεί είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Το παιχνίδι είναι must buy για τους λάτρες των άρτιων single-player εμπειριών και θέτει ισχυρή υποψηφιότητα ως τίτλος της χρονιάς.