Platform: PS4
Publisher: Sony Interactive Ent.
Developer: SCE Japan Studio, genDESIGN
Διάθεση: Sony Hellas
Κυκλοφορία:6/12/2016

Μπορώ να καταλάβω απόλυτα πως το The Last Guardian θα αποτελεί ένα παιχνίδι που θα διχάσει πολύ κόσμο, ειδικότερα τους νέους gamers. Μιας και τα περισσότερα reviews βγήκαν προχτες, διάβασα τα περισσότερα και βρήκα αυτούς που το έχουν βάλει 9 όσο και αυτούς που το έχουν βάλει 6.5 να έχουν δίκιο και οι δύο. Το The Last Guardian αποτελεί κάτι μοναδικό εκεί έξω, αναχρονιστικό και ταυτόχρονα τόσο μπροστά από τα σύγχρονα videogames που πραγματικά μακάρι ο καθένας σας να το δοκιμάσει και να το αγαπήσει ή μισήσει, αρκεί να το δοκιμάσει.

Βάλτε αυτό να παίζει στο παρασκήνιο και ξεκινάμε.

Η ιστορία του παιχνιδιού από την ανακοίνωση του έως και τη σημερινή του κυκλοφορία είναι γνωστή και χιλιοειπομένη, αρκεί να πούμε πως το development του παιχνιδιού ξεκίνησε πριν ακόμα κυκλοφορήσει το PS3, το 2007. Μετά από σαράντα κύματα το όραμα του Fumito Ueda παρέμεινε ζωντανό και αυτός ταγμένος ως Director του παιχνιδιού από το νέο του studio genDESIGN σε συνδυασμό με το Japan Studio που ανέλαβε την τεχνική υλοποίηση του εγχειρήματος, το The Last Guardian από vaporware αστείο μας επαναπαρουσιάστηκε στην Ε3 2015 ανάμεσα σε ένα χαμό από συναισθήματα χαράς και έκπληξης. Εμείς είμαστε εδώ εν έτη τέλη 2016 και έχοντας ολοκληρώσει τον τίτλο σε 12 γεμάτες ώρες, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω το παιχνίδι όσο καλύτερα μπορώ.

The Last Guardian™_20161129234235

Μπορείτε να σκεφτείτε να ανοίγετε το PS2 σας και να βάζετε να παίξετε το αγαπημένο σας παιχνίδι; Τέτοια αίσθηση θα σας δώσει το The Last Guardian. Ακολουθώντας τα χνάρια της παράδοσης του, περισσότερο ICO παρά Shadow of the Colossus, μοιάζει ένα παιχνίδι βγαλμένο για εκείνη την εποχή. Αναχρονιστικά όμορφο, δεν πλησιάζει καν τα γραφικά των σύγχρονων ΑΑΑ παιχνιδιών αλλά ταυτόχρονα τα ξεπερνάει σε σχεδιασμό και φαντασία. Αντικειμενικά, ο τεχνικός τομέας του The Last Guardian είναι αδύναμος, θυμίζοντας περισσότερο αρχές PS3 εποχές, με μουντές αποχρώσεις σκούρου καφέ και γκρί και πινελιές πρασίνου, όπως δηλαδή στα ICO και SotC. Η δεκαετής ανάπτυξη του έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στο παιχνίδι καθώς και έμεινε πίσω τεχνικά αλλά και είναι εμφανής η βελτίωση σχεδιαστικά του τεχνικού τομέα, αν συγκρίνουμε την αρχή του παιχνιδιού με το τέλος του. Τα προβλήματα δεν σταματάνε εδώ καθώς στο απλό PS4 το TLG υποφέρει από πτώσεις στο framerate σχεδόν καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο τίτλος πασχίζει να κρατηθεί στα 30fps αλλά αν έχουμε κίνηση του Trico όπως άλματα από σημείο σε σημείο τότε το frame rate πέφτει και στα 20fps. Αυτά τα frame drops είναι στιγμιαία και δεν επηρεάζουν τον χειρισμό μας καθώς γίνονται όταν η ΑΙ έχει το έλεγχο, παρόλα αυτά μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν το παιχνίδι έβγαινε στο PS3 και όχι στο δυνατότερο PS4. Χωρίς να το έχω δοκιμάσει προσωπικά, σας παραθέτω το βίντεο από το Digital Foundry όπου δοκιμάζουν το TLG στο απλό PS4, PS4 Pro 1080p και PS4 Pro 4K, προτείνοντας ως καλύτερη λύση να παίξετε το TLG στο PS4 Pro σε 1080p όπου και το framerate παραμένει κλειδωμένο στα 30fps.

Προβλήματα επίσης παρουσιάζει και η κάμερα, μιας και είναι ελεύθερη και κινείται κατά βούληση δική μας. Πολλές φόρες και κυρίως όταν είστε πάνω στον Trico, θα βρεθείτε να παλεύετε με την κάμερα καθώς αποπροσανατολίζεται ή δείχνει μέσα από τον Trico ή τοίχο, ειδικότερα όταν εσείς σκαρφαλώνεται από το μπροστά ή κάτω μέρος του Trico.

Φυσικά δεν είναι όλα μαύρα στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού, σε αυτό το αχανή «κάστρο» που αναζητείτε διέξοδο ο σχεδιασμός είναι πολύ καλός και ευφάνταστος με τους πύργους να μοιάζουν πως ακουμπάνε τον ουρανό. Όσο σκέφτεστε πως η διέξοδος σας είναι στην κορυφή και εσείς είστε ακόμα στον πάτο, η αγωνία σας και απόγνωση θα σας καταπλακώσει. Ειδικά όσο κυκλοφορείτε ανάμεσα στους δαιδαλώδεις κλειστούς χώρους και σπηλιές, αν και τα διάφορα ξέφωτα ή αυλές αποτελούν σημεία ανάτασης και ξεκούρασης του ματιού, ενώ αναδεικνύουν το αρτιστικό ύφος του τίτλου. Από τη μέση του παιχνιδιού και μετά η δράση λαμβάνει χώρα κυρίως σε εξωτερικά περιβάλλοντα και εκεί η κλίμακα πραγματικά τρομάζει (όσοι έχετε υψοφοβία ίσως ιδρώσετε), είναι ίσως εκείνο το σημείο όπου η ομάδα ανάπτυξης χτύπησε ταβάνι στο PS3 και αποφασίστηκε η μετάβαση στο PS4.

The Last Guardian™_20161202191013

Αφήνοντας πίσω τα περιβάλλοντα, ας επικεντρωθούμε στο δίδυμο που πρωταγωνιστεί, στο αγόρι και στον Trico. Το αγόρι αρχικά έχει ένα καρτουνίστικο σχεδιασμό, τόσο με τις απαλές γραμμές στο σχέδιο του όσο και με τον καρτουνίστικο τρόπο που κινείται, αρκεί να δείτε πως κατεβαίνει με φόρα τις σκάλες για να γελάσετε. Το animation του είναι προσεγμένο και ποικίλει αναλόγως το action που κάνει, ενώ συμπεριφέρεται όπως ένας ανήλικος, σκοντάφτει όταν τρέχει σε βράχο, πιάνει το πόδι του και κουτσαίνει όταν πέσει από ύψος και γενικά κινείται άριστα σε κάθε του δράση, αν και όχι με πλήρης αληθοφάνεια, είπαμε πως έχει κάτι από καρτούν επάνω του. Το highlight φυσικά του παιχνιδιού είναι ο Trico, αυτό το μυθικό πλάσμα που συνδυάζει μορφές σκύλου, γάτας και αρπακτικού πουλιού με κέρατα. Όποιος και αν το σχεδίασε κατάφερε κάτι μοναδικό που όμοιο του έχουμε δει σε ταινίες της Pixar, να δημιουργήσει δηλαδή ένα φανταστικό πλάσμα που αποκτά σάρκα, οστά και χαρακτήρα και αποτελεί μια αυτοτελής ύπαρξη, όμοια της οποίας δύσκολα θα ξαναδούμε σε βιντεοπαιχνίδι. Αν ο τεχνικός τομέας σας φαίνεται προηγούμενης γενιάς, τότε μάλλον όλη η επεξεργαστική ισχύ έπεσε πάνω στο Trico. Το μοντέλο του είναι ότι πιο λεπτομερές έχετε δει σε σύγχρονο βιντεοπαιχνίδι, ενώ τα διάφορα μέρη του αγγίζουν την αληθοφάνεια. Το πλούσιο σε φτερά σώμα του αντιδρά σε κάθε φύσημα του ανέμου με κάθε πούπουλο να κινείται μόνο του ανάλογα από που το χτυπάει το ρεύμα του αέρα. Το κεφάλι του είναι τριχωτό με τα μουστάκια του και το ράμφος να μοιάζει κολάζ από φαντασία μικρού παιδιού και τα μάτια του είναι ίσως ότι πιο εκφραστικό έχετε δει σε ψηφιακό ζώο. Ο τρόπος που κινείται, που ξύνεται, που φωνάζει, που σκαρφαλώνει ή πηδά είναι από τα καλύτερα και ρεαλιστικότερα animations που έχω δει, πραγματικά εκείνη τη στιγμή έχετε μπροστά σας ένα «πραγματικό» κατοικίδιο! Η αγάπη, η φροντίδα και οι ώρες που μπορεί να έχουν ξοδέψει οι devs πάνω του δείχνουν πως απέδωσαν τα μέγιστα και ίσως έχουμε να κάνουμε με το «πιο ρεαλιστικό στα πλαίσια του φανταστικού» σύντροφο σε videogame.

Το ίδιο πανέμορφη είναι και η μουσική υπόκρουση, που κινείται ανάμεσα στη βουβαμάρα με μοναδικό ήχο το θρόισμα των φύλλων και τη δύναμη του ανέμου, έως και το μοναδικό ορχηστρικό soundtrack που αναδεικνύεται όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό επί της οθόνης. Φυσικά οι κραυγές του Trico είναι από από τα highlights των εφέ και διαφέρει αναλόγως το συναίσθημα που νιώθει και τον χώρο μέσα στο οποίο κινείται, εξαιρετικό.

Φυσικά η διχαστική φύση του παιχνιδιού δε σταματά στον τεχνικό τομέα αλλά επεκτείνεται και στο gameplay. Το The Last Guardian αυτοχαρακτηρίζεται ως action/adventure αλλά στην ουσία είναι ένα puzzle/platformer με ελάχιστα action στοιχεία, είναι θα λέγαμε ο καλύτερος συγγενής του ICO σε όλους τους τομείς, παρά με το SotC. Δεν ανέφερα τυχαία στην αρχή πως το παιχνίδι ξυπνά συναισθήματα PS2 εποχής, το platforming στοιχείο που μεσουρανούσε στο PS2 είναι εδώ πιο αναχρονιστικό από ποτέ και το αναχρονιστικό το λέω ως θετικό, παρά τα όποια μειονεκτήματα φέρει αυτό μαζί του. Ως βάση το παιχνίδι θέλει από εσάς να παρατηρείτε το χώρο γύρω σας, δηλαδή, σε κάθε είδους δωμάτιο ή εξωτερικό χώρο, ξεκινάτε με το να παρατηρείτε τα πάντα στους γύρω τοίχους, πατώματα και ταβάνια, όπως τον παλιό καλό καιρό. Εδώ δε θα βρείτε κίτρινες επιφάνειες αλά Uncharted για να σκαρφαλώνετε ούτε επιφάνειες να «γυαλίζουν και να σας φωνάζουν, ε, έλα από δω συνεχίζεις» όπως έχουμε καλομάθει στα νέα παιχνίδια. Θα δοκιμάσετε τα πάντα πριν βρείτε την πραγματική έξοδο ή λύση, αν και μετά τις πρώτες ώρες και αφού έχετε μπει στην ψυχολογία του παιχνιδιού, θα σας είναι αρκετά πιο εύκολο και οικείο. Το platforming επίσης δεν σας συγχωρεί το παραμικρό και πρέπει να αναπηδάτε με ακρίβεια, καθώς δεν σας τραβάει σαν «μαγνήτης» η επόμενη πλατφόρμα όπως γίνεται σε μεγάλο βαθμό επίσης στα Uncharted παιχνίδια. Υπάρχει βέβαια δικλίδα ασφαλείας καθώς το αγόρι δεν πέφτει εύκολα αν βρεθεί σε μια άκρη, υπάρχει animation που σταματά το αγόρι τρομαγμένο, ευτυχώς δηλαδή, γιατί σε τόσες άκρες που ακροβατείτε θα ήταν άκρως σπαστικό να πέφταμε με το παραμικρό. Επίσης, ποτέ μην ξεχνάτε να παρατηρείται και τον Trico, αυτός κάνει τις δικές του βόλτες και παρατηρεί μόνο του τα σημεία ενδιαφέροντος. Πολλές φορές θα σας δώσει τη λύση ο Trico, καθώς θα παίζει με μια αλυσίδα την οποία θα πρέπει να σκαρφαλώσετε ή θα κοιτάει επίμονα προς μια τρύπα στο ταβάνι η οποία και θα είναι η έξοδος που ψάχνετε, πανέμορφο συναίσθημα. Στη συνέχεια θα κληθείτε να επιλύσετε ορισμένα puzzles που θα σας οδηγήσουν στο επόμενο δωμάτιο, αυτά χωρίζονται σε puzzles που είτε επιλύετε μόνοι σας είτε με τη βοήθεια του Trico. Γενικότερα δε θα δυσκολευτείτε, θεωρώ το The Last Guardian ένα εύκολο παιχνίδι ως προς τη δυσκολία των puzzles του, τα περισσότερα είναι βατά και τα έχουμε συναντήσει πολλάκις σε βιντεοπαιχνίδια, ενώ τα 5-6 ευφάνταστα puzzles έχουν να κάνουν με την συνεργασία σας με τον Trico και στα οποία όντως θα σπάσει το χειλάκι σας ένα χαμόγελο όταν τα ξεπεράσετε.

The Last Guardian™_20161201235534

Αφιερώνω μια παράγραφο μόνο για τον Trico, καθώς χωρίς αυτό το πλάσμα το The Last Guardian σύμφωνα με τα παραπάνω θα ήταν απλά ένα καλό παιχνίδι της σειράς και τίποτα άλλο. Στην ουσία ο Trico είναι όλο το παιχνίδι, ή μάλλον για να μην είμαι άδικος, όλο το παιχνίδι είναι η σχέση που αποκτά το αγόρι με τον Trico και πως αυτή εξελίσσεται και μεγαλώνει στη διάρκεια του ταξιδιού σας, έως και το επικό τέλος (ιδανικό κλείσιμο, ενώ μην βιαστείτε να κλείσετε το παιχνίδι στα credits..). Στην αρχή θα βρεθείτε με ένα πληγωμένο Trico το οποίο θα πρέπει να απελευθερώσετε και να ταΐσετε προκειμένου να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να βρείτε διέξοδο ώστε να επιστρέψετε στο χωριό σας καθώς δεν ξέρετε πως βρεθήκατε μέσα σε μια σπηλιά, αναίσθητος δίπλα σε ένα Trico. Έτσι ξεκινά το ταξίδι σας, καθώς ο Trico σας ακολουθεί σαν το αδέσποτο που μόλις ταΐσατε. Στην αρχή μπορείτε να τον φωνάζετε δεξιά αριστερά, να σκαρφαλώνετε πάνω του κτλ και από ένα σημείο και μετά ο δεσμός σας γίνεται πιο δυνατός με αποτέλεσμα να μπορείτε να του δώσετε εντολές που πρέπει να ακολουθήσει για να προχωρήσετε. Εδώ, υπάρχει το μεγαλύτερο θέμα του παιχνιδιού που αποτελεί και ένα καλό debate ανάμεσα στους reviewers και μιλάω για την ΑΙ και συμπεριφορά του Trico. Ακόμα και όταν έχετε προχωρήσει στο παιχνίδι και έχετε δυναμώσει τον δεσμό σας με τον Trico, αυτός δείχνει να μην ακούει αμέσως τις εντολές σας και να κάνει του κεφαλιού του, με εσάς να σπαμάρετε εντολές και να σπάνε τα νεύρα σας. Εγώ προσωπικά, έκλεισα το παιχνίδι 2 φορές στη διάρκεια του playthrough μου από τα νεύρα μου, μόνο και μόνο για να το ξανανοίξω μετά από λίγες ώρες και να δω τον Trico να κάνει αυτά που θέλω μέσα στο πρώτο λεπτό! Το debate είναι στο αν και κατά πόσο είναι καλή η ΑΙ του Trico, δηλαδή θα θέλαμε ένα άβουλο ον το οποίο θα υπακούει ρομποτικά στις εντολές μας ή ένα κατοικίδιο που θα του αποσπάται η προσοχή, θα ξύνεται, θα κάνει τούμπες σε λακκούβες με νερό και αφού το φωνάξουμε 2-3 φορές θα ρθει προς το μέρος μας; Όσοι έχετε κατοικίδια γάτες ή σκύλους ίσως να καταλαβαίνετε καλύτερα αυτό που λέω, στην ουσία συνέχεια παλεύετε με τον Trico ώστε να κάνει αυτό που θέλετε, να του δείξετε που να πάει και που να σηκωθεί ή σκύψει, να το εξημερώσετε και να κάνετε έναν γίγαντα να υποκύπτει στα θέλω σας. Δεν ξέρω κατά πόσο επίτηδες έγινε έτσι πεισματάρικος ο Trico, αλλά βρήκα την ιδέα καλύτερη απότι θα ήταν αν απλά εκτελούσε τις εντολές μας τυφλά, δε θα ξεχώριζε από τα υπόλοιπα videogames, δε θα σας έσπαγε τα νεύρα μεν αλλά δε θα ξυπνούσε και αυτά τα συναισθήματα όταν ξεπερνάτε ένα εμπόδιο ή puzzle μαζί, κάτι που μόνο το The Last Guardian καταφέρνει.

Creeper.
Creeper.

Φυσικά, είμαι σχεδόν σίγουρος πως επίτηδες έγινε η «παράλειψη» να υπάρχει tutorial με τις εντολές που μπορούμε να δίνουμε στον Trico. Όσο και αν χαζό είναι να υπάρχει tutorial για το χειρισμό του αγοριού έως το τέλος (δεν υπάρχει επιλογή να σταματήσει να σας βγαίνει prompt ότι πχ με το τετράγωνο κάνεις grab ένα αντικείμενο), τόσο ιδιοφυές βρήκα να πρέπει να καταλάβετε μόνοι σας πως να «χειρίζεστε» τον Trico. Κρατώντας πατημένο το R1 δίνετε εντολές σε συνδυασμό με ένα άλλο κουμπί. Με το Χ το αγόρι σκύβει, οπότε με το R1+X ο Trico κάθεται στα πίσω πόδια, ομοίως με το Τρίγωνο το αγόρι πηδά, οπότε με το R1 και τρίγωνο καλείται τον Trico να εκτελέσει άλμα. Επίσης με τον κύκλο μπορείτε να χαϊδεύετε τον Trico, κάτι που είναι αναγκαίο μετά από κάθε μάχη, ενώ σημασία παίζει και το που χαϊδεύετε το ζώο, πχ στη ράχη ο Trico καθησυχάζει, ενώ στα πίσω πόδια ο Trico κάθεται! Βασικά δεν είναι δύσκολο, καθώς οι κινήσεις του αγοριού αντιστοιχούν στις κινήσεις του Trico, απλά δε σας το λέει κανένας, αυξάνοντας έτσι το immersion!

Majestic.
Majestic.

Ο δεσμός που αποκτάτε με ένα ψηφιακό κατοικίδιο είναι κάτι παραπάνω από ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα στην εποχή των PS4 παιχνιδιών. Ανάμεσα στον κυκεώνα των action και shooters παιχνιδιών, εσείς θα βρεθείτε να χαίρεστε όταν ο Trico κάνει αυτό που θέλετε, να θαυμάζετε όταν ο Trico σας πάει από σημείο σε σημείο μόνος του χωρίς υπόδειξη σας, να σπάει η καρδιά σας όταν φωνάζει από πόνο καθώς του βγάζετε τα καρφωμένα δόρατα, να ζεσταίνεται το μέσα σας όταν σκύβει το κεφάλι πάνω σας και παρακαλάει για ένα χάδι μετά από την επίλυση ενός puzzle. Όσο προχωράτε στο παιχνίδι όλο και περισσότερο θα υποχωρεί η αρχική σας σύγχυση και όλο και περισσότερο θα μεγαλώνει η αντίληψη σας πως παίζετε κάτι μοναδικό, ξέρετε πως κάτι θα αφήσει μέσα σας, είναι αυτό το παλαιικό αναχρονιστικό βιντεοπαιχνίδι που έφερε μαζί του όλα τα τραύματα του μακρόχρονου development και μηχανισμών του παρελθόντος, σας αγκάλιασε για 10-15 ώρες ζεστά και σας άφησε μια γλύκα και μια θερμή ανάμνηση, πριν χαθείτε ξανά μέσα στο επόμενο ετήσιο Call of Duty ή Fifa. Φυσικά, όσο και αν θέλω να αποφεύγω τους fanboyσμους, τέτοιες εμπειρίες μόνο το PlayStation μπορεί να προσφέρει.-