Το “Game Over” είναι απρόβλεπτο…

old-mario

Είναι γνωστό σε όλους ότι καθώς “γηράσκουμε” χάνουμε το ενδιαφέρον για εκείνα τα πράγματα, κατά τα οποία θα δίναμε ιδιαίτερη βαρύτητα στο παρελθόν. Κάτι τέτοιο, εξάλλου, είναι τόσο φυσιολογικό, όσο και φυσικό. Ισχύει όμως το ίδιο και για τα video games; Μήπως είναι τα παραπάνω μόνο για “παιδιά”;

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, δεν χρειάζονται έρευνες για να επαληθεύσουμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό έρχεται σε επαφή με το gaming από την παιδική ηλικία. Το ζητούμενο είναι το εξής. Είναι κακό να παραμείνουμε gamers σε μελλοντικό στάδιο; Υποθέτω ο κάθε gamer θα έχει ακούσει στη ζωή του εκείνο το άτομο που ισχυρίζεται “ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι για παιδάκια”. Εδώ, λοιπόν, έχω να απαντήσω με όχι… και όχι! “Όχι” δεν είναι μόνο για παιδιά, και “όχι” δεν πάσχω από παιδισμό.

Τα βιντεοπαιχνίδια απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες και έχουν ως βασικό στόχο να προσφέρουν τέρψη και μόνο τέρψη. Η μόνη διαφορά που θα έχει ένα βιντεοπαιχνίδι ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα είναι στο τρόπο αντίληψης.

ezio

Ανάλογα το ηλικιακό στάδιο στο οποίο κάποιος βρίσκεται, ένα βιντεοπαιχνίδι δρα με διαφορετικούς τρόπους. Σε συνδυασμό με το γνωστό “μέτρον άριστον” μπορεί να αποφέρει θετικά –όπως να φροντίσει στην κοινωνικοποίηση, στην εγρήγορση του εγκεφάλου, αλλά και σε πολλά ακόμη. Βέβαια, υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου ο “ηδονισμός” που προέρχεται από τα video games γίνεται ανησυχητικός. Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν πάσχουμε από παιδισμό…

Σε ένα δεύτερο στάδιο, όσον αφορά την έλλειψη ενδιαφέροντος –με την πάροδο του χρόνου- η ροή είναι κάπως διαφορετική. Όσο περνάνε τα χρόνια οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Ένας βασικός κανόνας-νόμος που δεν θεωρώ ότι κάποιος θα αρνηθεί. Εδώ, λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι το ουσιώδες. Gamer γίνεσαι, δε γεννιέσαι. Κανείς δε θα γεννηθεί με την ικανότητα να γνωρίζει πως να πιάσει το controller ή το πληκτρολόγιο. Το παραπάνω είναι κάτι το επίκτητο… κάτι που θα γίνει εξοικείωση με τον καιρό.

Με βάση αυτό, επομένως, είναι και στο χέρι του καθενός άμα συνεχίσει να επιζητά αυτήν την επαφή –είτε σε υψηλό βαθμό, είτε σε ελάχιστο. Δεν αντιλέγω ότι οι υποχρεώσεις του καθένα θα είναι πολλές μετά από ένα στάδιο, αλλά όλα είναι μία ιδέα στο μυαλό. Εν κατακλείδι, άμα σύμφωνα με τις ιδεολογικές αρχές μας υπάρχει όριο –και ημερομηνία λήξης- στο θέμα του “παιχνιδιού”, τότε αυτό δεν χωράει στην καθημερινότητά μας. Από την άλλη, αν καθορίσουμε τις προτεραιότητές μας και αυτές περιλαμβάνουν το gaming –έστω και σε χαμηλό βαθμό- κάλλιστα μπορούμε να κρατήσουμε τον τίτλο… του Gamer!