Σε μία εποχή που η βιομηχανία των video games βρίθει ζητημάτων που αφορούν την ίδια την ταυτότητα της ως μέσο ψυχαγωγίας και τα ΑΑΑ παιχνίδια γίνονται συνεχώς θέματα αντιπαράθεσης για το gaming community, υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, οι οποίες αποτελούν σίγουρα έναν καλό προάγγελο για το μέλλον της. Αυτές οι εξαιρέσεις εμφανίζονται κυρίως με τη μορφή ανεξάρτητων, μικρών παραγωγών οι οποίες μας έρχονται ως προσπάθειες αγνώστων στο ευρύ κοινό developers , τα λεγόμενων indies. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Planet of the Eyes, ο προ διετίας τίτλος της Cococucumber, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε στο PS4. Το Planet of the Eyes είναι ένα Sci-Fi-2D-Adventure-Platformer με αρκετά puzzle στοιχεία. Το παιχνίδι μας βάζει στο ρόλο ενός αγνώστου ρομπότ εξερεύνησης που ξυπνάει πάνω σε ένα πλοίο το οποίο έχει συντριβεί σε έναν άγνωστο κόσμο και έρχεται αντιμέτωπο με αρκετούς κινδύνους, στην προσπάθεια του να μάθει περισσότερα για τον «πλανήτη των ματιών» μέσα από τα κωδικοποιημένα μηνύματα ενός επιζώντος μέλους του πληρώματος. Τα μηνύματα αυτά μας έρχονται με τη μορφή audio logs, στα οποία πρέπει να αναφερθεί πως έχει γίνει εξαιρετική δουλειά όσον αφορά το voiceover, που πραγματικά σε βάζει στο κλίμα με το πρώτο άκουσμα. Η αλήθεια είναι παρότι εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται ως τέτοιο, το backstory που μας παρουσιάζεται μέσω των διάσπαρτων audio logs είναι αρκετά ενδιαφέρον και δεν περνάει απαρατήρητο.


wrong


Στα του gameplay, το platforming κομμάτι του τίτλου είναι καλά δουλεμένο, χωρίς να παρουσιάζει προβλήματα στον χειρισμό ή στον σχεδιασμό των platforms, ενώ τα puzzles παρότι δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας είναι ικανοποιητικά και σε αρκετές περιπτώσεις, ο παίκτης θα πρέπει να σκεφτεί έξυπνα για να προχωρήσει. Όσον αφορά τους εχθρούς που θα κληθεί να αντιμετωπίσει το μικρό ρομπότ, θυμίζουν τα δικά μας γήινα έντομα, φυσικά με τη δέουσα Sci-Fi υπερβολή στον σχεδιασμό τους. Το παιχνίδι είναι αρκετά όμορφο, ειδικά για indie παραγωγή, με ένα εξαιρετικό εικαστικό μέρος και έντονα χρώματα και γενικότερα διακατέχεται από μια ενδιαφέρουσα αισθητική που θα ικανοποιήσει εκείνους που ψάχνουν ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στις εμπειρίες τους. Σίγουρα τα 100άδες μάτια -Planet of the Eyes- που είναι στραμμένα στις προσπάθειες του ρομπότ προσδίδουν ένα πιο «άβολο» συναίσθημα, που κάνει την προσπάθεια επιβίωσης πιο επιτακτική. Εκεί που με κέρδισε ο τίτλος είναι στη μουσική του, η οποία άλλοτε σε υψηλότερη και άλλοτε σε χαμηλότερη ένταση, είναι εκεί για να υπενθυμίζει το Sci-Fi της υπόθεσης, όσο ο παίκτης έχει καταπιαστεί να ανεβοκατεβαίνει πλατφόρμες και να βρίσκει τον τρόπο να προχωρήσει προς το τέλος του παιχνιδιού. Τέλος τα trophies αφορούν κυρίως τους τρόπους θανάτου του παίκτη, οι οποίοι θάνατοι θα είναι αρκετοί εάν δεν είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στην εξερεύνηση του πλανήτη, κάτι που προσθέτει ένα όμορφο κωμικό στοιχείο στο παιχνίδι.


Όσον αφορά τα αρνητικά της υπόθεσης τώρα, αυτό το τέλος του παιχνιδιού που προανέφερα έρχεται πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα έπρεπε. Ο παίκτης θα δει τα credits σε κάτι λιγότερο από 1,5 ώρα, κάτι το οποίο αφαιρεί αρκετά από την εμπειρία, καθώς κακά τα ψέματα ακόμα και ένα indie platformer θα μπορούσε να να τα πηγαίνει λίγο καλύτερα σε αυτόν τον τομέα (βλέπε Limbo, Inside) . Επιπλέον θεωρώ το τέλος του τίτλου λίγο anti-climactic, καθώς το platforming κάνει υπέρ του δέοντος έντονη την παρουσία του σε εκείνο το σημείο και δεν δίνει στον παίκτη τον χρόνο να επενδύσει στο backstory το οποίο μόλις ανακάλυψε.