Platform: PC, Xbox One, PS4
Publisher: Red Barrels
Developer: Red Barrels
Κυκλοφορία: 24/04/2017

Πέρασε ήδη αρκετός καιρός από τη κυκλοφορία του πρώτου Outlast και η αλήθεια είναι ότι έχει περάσει στην ιστορία σαν ένα από τα τρομακτικότερα survival horror της γενιάς. Οι περισσότεροι σίγουρα θα το είχαν δοκιμάσει καθώς ήταν ένας από τους πρώτους αξιόλογους τίτλους του PS Plus για το PlayStation 4 και η ατμόσφαιρα του ήταν αν μη τι άλλο τρομακτική. Η επιτυχία του μύριζε sequel από μακρυά και έτσι η Red Barrels μετά από 3,5 χρόνια κυκλοφορεί το δεύτερο μέρος. Καταφέρνει άραγε να μας τρομάξει ξανά και να βελτιώσει τη πετυχημένη συνταγή ή η εταιρεία επαναπαύεται στις δάφνες της; Για να δούμε αναλυτικά παρακάτω….

Ξεκινώντας με την ιστορία του παιχνιδιού να τονίσουμε ότι δεν έχει καμία σύνδεση με τα γεγονότα του πρώτου μέρους και έχουν επιλεγεί νέοι χαρακτήρες και διαφορετικό setting. Από το κλειστοφοβικό Mount Massive Asylum στο Κολοράντο του πρώτου μέρους μεταφερόμαστε στην Αριζόνα και από το θέμα με την ψυχική υγεία η Red Barrels καταπιάνεται με τις θρησκευτικές αιρέσεις. Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο δημοσιογράφος Blake Langermann που μαζί με τη γυναίκα του Lynn προσπαθούν να εξιχνιάσουν την υπόθεση της δολοφονίας μιας νεαρής εγκύου γυναίκας. Έλα όμως που το ελικόπτερο που τους μεταφέρει στην Αριζόνα μετά από μια μηχανική βλάβη συνετρίβει στο έδαφος και ο Blake χάνει τα ίχνη της γυναίκας του. Η αναζήτηση αρχίζει αλλά για κακή μας τύχη στο κοντινό χωριό υπάρχει μια θρησκευτική αίρεση που φτάνει στα άκρα με αρχηγό τον Papa Knoth νομίζοντας έτσι ότι θα σταματήσουν την έλευση του αντίχριστου. Ταυτόχρονα υπάρχει και μια ομάδα ανθρώπων που έρχεται αντιμέτωπη τους και κάπως έτσι βρισκόμαστε στη μέση της διαμάχης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το παρελθόν μας με διάφορα flashback που μας μεταφέρουν στο σχολείο του Blake και μας αποκαλύπτουν στοιχεία της προσωπικότητας του. Όπως καταλαβαίνετε έχουμε να κάνουμε με ένα αρκετά ενδιαφέρον σενάριο που καταπιάνεται με θέματα που δε βλέπουμε και πολύ συχνά στο χώρο των videogames. Λίγο ακραίος  θρησκευτικός φανατισμός, λίγο σατανισμός, λίγο τα flashback με τις μεταφυσικές προεκτάσεις και όλα αυτά οδηγούν σε φρικαλέες πράξεις με σταυρώματα, τελετές με σοκαριστικές εικόνες που θα δούμε με τα μάτια μας καθ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Προφανής για άλλη μια φορά ο στόχος της Red Barrels να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και να μας προσφέρει άλλη μία τρομακτική survival horror εμπειρία.

Στο gameplay δε μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μεγάλες διαφορές από το πρώτο μέρος. Το παιχνίδι είναι πρώτου προσώπου, οι δυνατότητες του Blake είναι περιορισμένες, καθώς δεν έχουμε κανένα όπλο στη κατοχή μας που θα διευκόλυνε τη κατάσταση, ενώ και οι σωματικές μας ικανότητες δεν μας βοηθάνε. Ούτε επίθεση με τα χέρια, ούτε αντίσταση στους εχθρούς που αν μας προλάβουν τότε ο φρικιαστικός θάνατος είναι σίγουρος και συνεπώς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τρέχουμε και να κρυβόμαστε. Μοναδικός και πολύτιμος σύμμαχος μας στη διαδρομή είναι η κάμερα χειρός που με τη δυνατότητα νυχτερινής όρασης μας καθοδηγεί στο απόλυτο σκοτάδι που πολλές φορές συναντάμε. Υπάρχουν βέβαια κάποια σημεία που υπάρχει ένας φωτισμός και μπορούμε να προχωρήσουμε με κλειστή κάμερα, αλλά το σίγουρο είναι ότι στο μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού θα προχωρήσουμε με τη νυκτερινή όραση ανοικτή. Ένας ακόμα προβληματισμός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι και η διάρκεια της μπαταρίας που δεν είναι απεριόριστη και θα πρέπει να βρίσκουμε ανταλλακτικά που υπάρχουν ευτυχώς διάσπαρτα και σε καλές ποσότητες. Καινούρια και ίσως μοναδική προσθήκη που συναντάμε στο gameplay είναι το μικρόφωνο στη κάμερα, που μας επιτρέπει να ακούμε τι γίνεται πίσω από τοίχους και πόρτες. Χρήσιμο εργαλείο που μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε μια stealth προσέγγιση και να κινούμαστε χωρίς να μας παίρνουν χαμπάρι οι ουκ ολίγοι εχθροί.

Το κρυφτό και το κυνηγητό είναι στην ουσία ολόκληρο το παιχνίδι και ίσως ξενίσει αρκετούς και σε όσους δεν άρεσε το πρώτο Outlast δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούν και με το δεύτερο. Από την άλλη αυτός ο αδύναμος χαρακτήρας, η αίσθηση του φόβου και η ένταση που δημιουργείται από τα κυνηγητά και τη προσπάθεια διαφυγής είναι που δημιουργούν αυτήν την ατμόσφαιρα, από τις καλύτερες που συναντάμε στα παιχνίδια του είδους. Το σίγουρα είναι ότι θα χάσετε αρκετές φορές και θα χρειαστεί υπομονή για να βρείτε τη κατάλληλη στιγμή για τη σκαπουλάρετε από τους μανιασμένους, ακόμα και στο normal επίπεδο δυσκολίας (αν και η Red Barrels ετοιμάζει ένα patch για να ρυθμίσει λίγο καλύτερα τη κατάσταση). Στις διαφορές σε σχέση με το πρώτο μέρος είναι και τα περιβάλλοντα όπως είπαμε και παραπάνω. Από το άσυλο θα συναντήσουμε δάση, γκρεμούς, χωριά και αν και το παιχνίδι δε παύει να είναι γραμμικό εντούτοις ο χώρος που μπορούμε να κινηθούμε είναι αρκετά μεγαλύτερος. Αποτέλεσμα στο δεύτερο μέρος θα χρειαστεί να τρέξουμε περισσότερες φορές και λιγότερο να ψάχνουμε να κρυφτούμε σε βαρέλια, κρεβάτια, ντουλάπες κτλ. Για ακόμα μία φορά δεν υπάρχουν γρίφοι στο Outlast παρά μόνο θα χρειαστεί να ψάξουμε για κάποια αντικείμενα όπως λεβιές για να λειτουργήσει κάποιος μηχανισμός και να προχωρήσουμε παραπέρα. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε η Red Barrels να προσθέσει κάποια νέα στοιχεία στο gameplay, καθώς είναι αρκετά απλοϊκό και θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως ένα walking simulator. Από την αρχή μέχρι το τέλος δεν έχουμε κάποια εξέλιξη στο χαρακτήρα, που θα μπορούσε κάλλιστα να αποκτάει κάποιες δυνατότητες αναβάθμισης κατά τη διάρκεια προκειμένου να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία. Γενικώς υπάρχει αρκετό trial and error μέσα στο παιχνίδι και ευτυχώς το σύστημα checkpoints είναι σωστά δομημένο, ενώ και η AI των αντιπάλων δεν είναι και κάτι ιδιαίτερο και ακολουθούν προκαθορισμένο πορεία στο χώρο και αρκεί να τους παρακολουθήσουμε και στη κατάλληλη στιγμή να ξεφύγουμε. Η χρονική διάρκεια είναι περίπου έξι ώρες και δε νομίζω ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι για ένα δεύτερο γύρο, εκτός και αν κάποιος θέλει να δοκιμαστεί στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας.

Φυσικά ο στόχος της δημιουργίας τρομακτικής ατμόσφαιρας επιτυγχάνεται και με το παραπάνω και σε αυτό συντελεί και ο τεχνικός τομέας. Αν και δε μιλάμε για κάποια ΑΑΑ παραγωγή και η Unreal Engine 3 που χρησιμοποιείται είναι ξεπερασμένη και έχει τα χρονάκια της, ωστόσο έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά. Λεπτομερής σχεδιασμός, ποικιλία σε τοποθεσίες και περιβάλλοντα και εξαιρετικός φωτισμός, ενώ τρέχει σε 1080/60 FPS και χωρίς καμία πτώση στο frame rate. Ακόμα καλύτερος ο ήχος με καλό voice acting, ανατριχιαστικές κραυγές, εφέ και μουσική με τις κατάλληλες αυξομειώσεις δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα για μια survival horror εμπειρία.

Εν κατακλείδι το Outlast II καταφέρνει και με το παραπάνω να πετύχει τους στόχους του. Θα σας κάνει να τρομάξετε και θα σας συνιστούσαμε να το δοκιμάσετε βράδυ και με κάποιο headset. Μπορεί να μη προχωράει αρκετά στον τομέα του gameplay, αλλά είναι βελτιωμένο σε σχέση με το πρώτο μέρος και νομίζω είναι περιττό να πούμε ότι οι fans του τρόμου θα πρέπει να το βάλουν στη λίστα των αγορών τους.