Platform: PC, Xbox One, PS4
Publisher: Warner Bros Interactive Ent.
Developer: Monolith Productions
Διάθεση: Zegetron S.A.
Κυκλοφορία: 10/10/2017

Μετά την απρόσμενη επιτυχία του Shadow of Mordor, η Warner Bros βρέθηκε ξαφνικά με ένα ακόμα μεγάλο παιχνίδι του οποίου την πορεία έπρεπε να διαχειριστεί καταλλήλως ώστε να έχει διάρκεια, τόσο ως σειρά αλλά κυρίως ως κέρδη. Οι ορέξεις και τα budget μεγάλωσαν και πλέον έχουμε το sequel, το Shadow of War, το οποίο «επιβάλλεται» να έχει πολύ καλύτερη πορεία και σαφώς να φέρει πολλά περισσότερα στα ταμεία της Warner Bros. Ευτυχώς, για όλους μας, το Shadow of War είναι ένα sequel με τα όλα του, καλύτερο και ανώτερο από τον προκάτοχο του, με πολύ νέο περιεχόμενο και ανανεωμένο σύστημα Nemesis, το οποίο συνεχίζει να αποτελεί την «καρδιά» του παιχνιδιού.

Η ιστορία μας συνεχίζει μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού και εμείς ξανά αναλαμβάνουμε την τύχη του (2 σε 1) ήρωα Talion και του Celebrimbor, με τη διαφορά πως πλέον υπάρχει και ένα ακόμα δαχτυλίδι στη μέση, το 21ο δαχτυλίδι που σφυρηλάτησε ο Celebrimbor και θεωρείται ισάξιο με αυτό του Sauron, το οποίο και καταφέρνουμε να ανακτήσουμε από τη Shelob, το οποίο με τη σειρά μας της είχαμε δώσει προκειμένου να σώσουμε τον Celebrimbor. Ναι ακριβώς, κάπως χλωμή η ιστορία μας, αλλά γενικά το σενάριο είναι και το μελανό σημείο του Shadow of War. Όλα αποτελούν απλά μια δικαιολογία για να ξεχυθούμε στη Μέση Γη και να αντιμετωπίσουμε ορδές Orcs με τελικό στόχο τον Sauron. Η ιστορία μας αφενός δεν συγκρίνεται με το λογοτεχνικό δημιούργημα του Tolkien, αφετέρου δεν αποτελεί canon του Middle Earth σύμπαντος, αλλά παραπάει χαμένη μια ευκαιρία για ένα δυνατό story-driven παιχνίδι στη Μέση Γη. Νομίζω περισσότερη δουλειά έπεσε στις εισαγωγές των Orc Captains που αντιμετωπίζουμε, παρά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του σεναρίου. Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Eltariel Quest, ενώ τα σκόρπια collectibles δίνουν πολλές πληροφορίες για το lore, ευτυχώς τουλάχιστον το τελικό κομμάτι του παιχνιδιού είναι άκρως ικανοποιητικό, σε αντίθεση με το QTA ending που είχε το Shadow of Mordor. Και αν οι φανς του Tolkien ίσως απογοητευτούν από την φτωχή ιστορία και τις «παραβάσεις» των κανόνων του λογοτεχνικού έπους της Μέσης Γης, νομίζω πως ο περισσότερος κόσμος θα το προσπεράσει εύκολα και απλά θα ριχτεί στο πολύ πιο χορταστικό gameplay που έχει να μας προσφέρει το παιχνίδι.

Και εκεί είναι το δυνατότερο σημείο του Shadow of War, στο gameplay. Με τη Μέση Γη να αποτελεί ένα ιδανικό σκηνικό με την ποικιλομορφία της, καλούμαστε να νικήσουμε τους στρατούς του Sauron και σε μια πολύωρη ενασχόληση μας μεταξύ μαχών και orc-management. Το πρώτο σκέλος έχει να κάνει με τον ήρωα μας Talion/Celebrimbor και πως αυτός εξελίσσεται στο πεδίο της μάχης. Η βάση εξέλιξης μας είναι ένα λεπτομερές skill tree όπου ξεκλειδώνουμε skills αποκτώντας skill points όταν ανεβαίνουμε level ή μαζεύοντας collectibles. Από κει και πέρα κάθε skill έχει και κάποιες παραλλαγές (child tree) που μπορούμε να ξεκλειδώσουμε ανάλογα τον τρόπο που θέλουμε να παίξουμε, πχ όταν κάνουμε stunt τον εχθρό μας και παγώνει μπορούμε να επιλέξουμε να κομματιάζεται στο τέλος και να φοβούνται οι γύρω εχθροί ή όταν ρίχνουμε mighty shot αυτό να δηλητηριάζει/καίει/παγώνει τους γύρω κλπ. Έτσι, μπορούμε να φέρουμε το build του Talion στα μέτρα και γούστα μας, κάτι που δίνει ποικιλία στο σύστημα μάχης και βάθος. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί ο βασικός κορμός παραμένει αρκετά απλοποιημένος σε σημείο αστειότητας, καθώς χρησιμοποιείται ξανά το «αλά Batman Arkham» σύστημα όπου σπαμάροντας το τετράγωνο και πατώντας το τρίγωνο για αποφυγή, μπορούμε να ξαπλώσουμε ολόκληρους στρατούς χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ανεβάζοντας δε τα skills μας, έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε αποφυγές όση ώρα αποτελειώνουμε έναν άλλο αντίπαλο, χώρια φυσικά τις υπερφυσικές δυνατότητες του Celebrimbor, όπου με το rage του μπορούμε να αποτελειώσουμε 20-30 orcs εύκολα και γρήγορα. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή τις πρώτες 3-4 ώρες παιχνιδιού, ο Talion γίνεται γρήγορα ένας μικρός «Θεός» στο πεδίο της μάχης, χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Θα πρέπει να βρεθείτε αντιμέτωποι με πάρα πολλά Orcs τριγύρω σας σε συνδυασμό με την παρουσία 1-2 captains για να τα βρείτε πραγματικά σκούρα και να οπισθοχωρήσετε. Το δε stealth της υπόθεσης απλά είναι διακοσμητικό, αφού οι εχθροί σας είναι «προφανώς» τυφλοί και δύσκολα θα σας εντοπίσουν ακόμα και αν περνάτε από μπροστά τους, τα stealth kills είναι overpowered καθώς μπορείτε να φάτε 3-4 orcs στο ίδιο sequence πατώντας απλά τετράγωνο, ή να τηλεμεταφερθείτε με το τόξο σας στον πιο ψηλό πύργο και να εκτελέσετε τον εχθρό αθόρυβα. Βέβαια και αθόρυβα να μην κινείστε δεν έχετε θέμα, από τη μέση ειδικά του skill tree σας και μετά θα έχετε τόσες πολλές επιλογές δράσης που θα «χορεύετε» ανάμεσα στους αντιπάλους σας, για να μη μιλήσω για τα mounts που έχετε στη διάθεση σας, τα εκάστοτε πλάσματα δηλαδή που μπορείτε να καβαλήσετε και χειραγωγήσετε.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να φαίνονται αρνητικά όπως τα γράφω, στην τελική όμως είναι ταυτόχρονα και η χαρά του παιχνιδιού. Ναι είστε ένας μικρός Θεός, αλλά πως θα μπορούσε διαφορετικά όταν έχετε το πνεύμα του Celebrimbor μαζί σας καθώς και ένα παντοδύναμο δαχτυλίδι; Οι μάχες είναι η παιδική χαρά του Shadow of War και πραγματικά προσφέρουν ένα συναίσθημα απόλαυσης και νιώθετε σαν να είστε σε ταινία του John Woo. Είτε χορεύετε ανάμεσα στους αντιπάλους σας με άνεση, καταφέρνοντας αλλεπάλληλα χτυπήματα και αποφυγές, ή είστε σε κάποιο ψηλό σημείο και απλά σκορπάτε πανικό ελευθερώνοντας Caragons, ρίχνοντας σφηκοφωλιές, χαλώντας φωλιές αραχνών, προσελκύωντας τεράστια Graugs ή καβαλώντας απλά ένα δράκο βάζοντας φωτιά σε ότι κινείται, το Shadow of War προσφέρει την ποικιλία και την ικανοποίηση που χρειάζεται κάθε action τίτλος και αυτό που κατάφερε να ξεχωρίσει άλλωστε το πρώτο Shadow of Mordor και ειδικότερα τα Batman Arkham παιχνίδια. Με άλλα λόγια, η μάχη του Shadow of War είναι απλά πολύ «cool».

Στον αντίποδα, έχουμε το Nemesis system που τόσο μας γοήτευσε στο Shadow of Mordor και εννοείται πως έρχεται και στο sequel, ανανεωμένο και εξίσου σημαντικό. Ουσιαστικά η εξέλιξη του παιχνιδιού έως και το τέλος βασίζεται στην διαχείριση του Nemesis system το οποίο και ανοίγει τα φτερά του μετά τις πρώτες 6 ώρες παιχνιδιού. Εσείς μετακινούμενος από περιοχή σε περιοχή (χωρίς κάποιον σεναριακό λόγο βέβαια τις περισσότερες φορές…) θα πρέπει να αποδυναμώσετε το στρατό των Orcs με τελικό στόχο την κατάκτηση του εκάστοτε Κάστρου της περιοχής. Το Shadow of War εισάγει έναν νέο μηχανισμό στο παιχνίδι και είναι αυτός της πολιορκίας, μια ενδιαφέρουσα προσθήκη αν και κάπως μισή ως προς την εκτέλεση και εξηγώ. Στην αρχή θα κινηθείτε σε γνωστά νερά, θα σκοτώσετε μερικούς Captains ενώ άλλους θα τους υποτάξετε στο θέλημα σας. Εδώ, εννοείται θα σας «γοητεύσουν» τα κάθε λογής Orcs που θα βρείτε ως Captains και σοβαρολογώ! Από αιμοσταγείς τροβαδούρους έως τεράστια tank Orcs, από τοξότες έως mount Orcs, οι Captains θα έχει ο καθένας τη δική του προσωπικότητα, τον τρόπο και το ύφος που μιλάει, που μάχεται και κινείται. Φυσικά ο καθένας έχει τα δικά του προτερήματα και πλεονεκτήματα στη μάχη, κάτι που είναι απαραίτητο να μελετήσετε ώστε να τους εξοντώσετε με τον λιγότερο δυνατό κόπο. Τις πληροφορίες αυτές τις αντλείτε από τα Worms, αδύναμα orcs που υποτάσσετε και οφείλετε να διαβάσετε ώστε να δείτε πως θα κινηθείτε στις μάχες. Αυτό είναι το λιγότερο όμως που θα κάνετε καθώς η στρατηγική του Shadow of War αρχίζει να ξεδιπλώνεται, Captains που σας σκοτώνουν ανεβαίνουν στην ιεραρχία και level (κάτι που μπορεί να κάνετε επίτηδες ώστε να πάρετε δυνατότερο loot όταν τους νικήσετε, να τους υποτάσσετε στο θέλημα σας ώστε να ενισχύσουν το στρατό σας, να την «πέφτουν» σε άλλους Captains, να γίνονται κατάσκοποι στους Warchiefs ώστε να τους προδώσουν όταν έρθει η ώρα, έως προσωπική σας φρουρά την οποία μπορείτε να καλείται όταν τα βρίσκετε σκούρα. Σκοπός μας είναι να νικήσουμε τους απαιτούμενους Captains ώστε να νικήσουμε τους Warchiefs ώστε να νικήσουμε τον Overlord στην τελική πολιορκία του Κάστρου. Η δυναμική του συστήματος Nemesis είναι αυτό που δίνει ψυχή στο παιχνίδι και το ανεβάζει επίπεδο σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Captains που αναμετρούνται μόνοι τους για την ιεραρχία, υποτακτικοί που θα σας προδώσουν, απειλές σε Captains για level up ή εξευτελισμός για level down κ.α. κάνουν το κάθε Siege να είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Διαλέγετε τους Captains που θέλετε στο πλευρό σας και στο τέλος εφορμάτε σε μια πολιορκία η οποία φαντάζει εντυπωσιακή αλλά κάπου το χάνει, δηλαδή ενώ κινείστε σαν στρατός προκειμένου να περάσετε τα τοίχοι και αντιπάλους, η στρατηγική λίγο χάνεται γιατί το μόνο που πρέπει να κάνετε εντός είναι να καταλάβετε ορισμένα σημεία για ένα χρονικό διάστημα έως να πάτε στο επόμενο που θα σας φέρει αντιμέτωπο με τον Overlord. Παρόλα αυτά υπάρχουν εκπλήξεις, ανατροπές και μερικά επικά Overlord battles που θα σας κρατήσουν ψηλά το ενδιαφέρον.. έως το επόμενο Siege. Γενικά, το όλο σύστημα μάχης/nemesis/πολιορκίας καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον ενός παίκτη, όσο και αν κουραστεί να πολεμά/υποτάσσει Captains (που θα συμβεί σίγουρα) καθώς όλο και κάποια εξέλιξη θα τονώσει το ηθικό μας και να μας δώσει ώθηση να συνεχίσουμε παρά την περιοδικότητα του όλου σκηνικού.

Στα τεχνικά χαρακτηριστικά τώρα του παιχνιδιού, το Shadow of War διαθέτει υποστήριξη για τα PS4 Pro/ Xbox One X με δυνατότητα επιλογής μεταξύ έμφασης στην ανάλυση, dynamic 4K/native 4K αντίστοιχα σε Pro/X, ή έμφαση στα γραφικά όπου η απεικόνιση γίνεται στα 1080p με βελτιώσεις στον γραφικό τομέα. Ως κάτοχος PS4 Pro και 1080p TV βρήκα το Shadow of War ικανοποιητικό στα γραφικά του χωρίς να κερδίζει δάφνες βέβαια. Η τοποθεσία του παιχνιδιού βέβαια δεν προσφέρεται και πάρα πολύ για σκηνικά πέραν του μουντού μαύρου/γκρι/πράσινου αλλά τα όποια κτήρια και περιβάλλοντα είναι σχεδιασμένα στο ύφος της Μέσης Γης, η απόδοση του τίτλου είναι σταθερή στα 30 fps και το animation του χαρακτήρα μας και των orcs είναι άριστο. Τα textures βέβαια είναι ελαφρώς θολά στο PS4 Pro, όχι ότι θα προλάβετε να τα δώσετε και πολύ σημασία, αλλά σε συγκριτικά βίντεο μεταξύ της Xbox One X έκδοσης η διαφορά είναι εμφανής υπέρ του δεύτερου, βέβαια υπάρχει και μια εμπορική συμφωνία στη μέση χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα κάτι.
Στο ηχητικό τομέα τα πράγματα είναι εξίσου αξιόλογα, με πολύ ωραία voice overs για τους πρωταγωνιστές αλλά και για τις ατάκες των Orcs, η μουσική δε ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του τίτλου.

Φτάνοντας προς το τέλος, το Middle-Earth: Shadow of War είναι η επιτομή του ευχάριστου και ικανοποιητικού παιχνιδιού, χωρίς να ξεχωρίζει απαραίτητα κάπου. Η Monolith έφτιαξε ένα άξιο sequel, καλύτερο, μεγαλύτερο, δυνατότερο, με άφθονο περιεχόμενο που αγγίζει εύκολα τις 30 ώρες και τις ξεπερνά, αν ασχοληθείτε με το endgame, το Shadow Wars που αποτελεί κάτι σαν έξτρα mode για όσους θέλουν να ρίξουν πολλές ώρες ακόμα στο παιχνίδι. Αν και το Shadow Wars παραπαίει μεταξύ grindfest και loot boxes, θεωρώ θετική την ύπαρξη του ως έξτρα κίνητρο ενασχόλησης καθώς κρύβει στο τέλος του το true ending του παιχνιδιού ως επιβράβευση. Και επειδή πολύς λόγος έγινε για τα loot boxes, σας συμβουλεύω απλά να μην ασχοληθείτε και να κάνετε πως δεν υπάρχουν, δεν έχουν καμία αρνητική επίπτωση στο παιχνίδι και παρόλο την κριτική που τους ασκώ, θεωρώ άδικο να μειώσω την βαθμολογία του Shadow of War για κάτι εμφανέστατα τόσο περιττό. Ακόμα και στο Shadow Wars, οπού εκεί κυρίως απευθύνονται τα loot boxes δεν αξίζει να τα προτιμήσετε γιατί έτσι χάνεται ο σκοπός ύπαρξης του endgame. Αφήστε τα σε αυτούς που θα ασχοληθούν με το Infinite Shadow Wars, όταν αυτό μπει με update, οι υπόλοιποι θα έχουμε προχωρήσει σε άλλα games ή απλά θα περιμένετε το περιεχόμενο του Season Pass.