Η σειρά Metal Gear γενικά ποτέ δεν έχει απογοητεύσει. Τα τρελά σενάρια με κλώνους και θεωρίες συνωμοσίας ήταν ανέκαθεν χαρακτηριστικά της σειράς που δημιούργησε ο μεγάλος Kojima, καθώς και οι επαναστατικές του ιδέες στο gameplay και στο ”σπάσιμο του τέταρτου τοίχου”. Μετά από 28 χρόνια η σειρά -καλώς ή κακώς- λαμβάνει ένα τέλος. Πιστεύω προσωπικά ότι το συγκεκριμένο θα διχάσει λίγο τους φανς, διότι παρατηρούνται κάποιες σημαντικές διαφορές με τα προηγούμενα. Αν σκεφτούμε όμως πέρα από το κατεστημένο της σειράς, έχουμε ένα παιχνίδι που κάνει πολύ καλά αυτό που ήθελε να κάνει.

HD-Wallpaper-Metal-Gear-Solid-V-The-Phantom-Pain

Καταρχάς, να πω ότι αν και μεγάλος φαν της σειράς, θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται. Από την ανακοίνωση του παιχνιδιού τρία χρόνια πριν μέχρι και σήμερα το περίμενα με τον δικό μου phantom pain, οπότε καταλαβαίνετε ότι είχα και πολλές απαιτήσεις. Δείτε παρακάτω την άποψή μου για το τελευταίο Metal Gear Solid του Hideo Kojima.

Metal-Gear-Solid-5-The-Phantom-Pain-Quiet-Trailer-TGS-2014

Να ξεκινήσουμε με το στορυ, το οποίο είναι λίγο δύσκολο να κατανοήσετε αν δεν έχετε ασχοληθεί με τη σειρά. Το 1984, ο Venom Snake ξυπνάει από κώμα 9 χρόνων, στο οποίο έπεσε μετά από ατύχημα στο Ground Zeroes. Σχεδόν όλος ο κόσμος τον θέλει νεκρό. Μαζί με τον Miller και τον Ocelot, ο Snake δημιουργεί ακόμα μία φορά τον ιδιωτικό στρατό του, το μελλοντικό Outer Heaven που ξέρουμε από τα παλιά παιχνίδια του MSX2. Ο Snake και ο Miller ζητούν την εκδίκησή τους για αυτά που έχασαν όλα αυτά τα 9 χρόνια. Αν και βρήκα το στορυ καλό, συνοδευόμενο από ένα πολύ καλό ”σπάσιμο του τέταρτου τοίχου”, ίσως μεγαλύτερης εμβέλειας κι από αυτό του Psycho Mantis από το πρώτο Metal Gear Solid, προσωπικά δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου, όσον αφορά την κληρονομιά που έχει αφήσει πίσω της η σειρά. Φυσικά η κινηματογραφικότητα του Kojima ήταν πολύ ωραία και πρωτότυπη, που θα μπορούσε άνετα να υπάρχει και σε ταινία του Hollywood και ο πρόλογος ήταν ένας από τους καλύτερους που έχω δει ποτέ σε παιχνίδι. Όμως, η πρόοδος της πλοκής δεν είχε το ενδιαφέρον που θα έπρεπε, τουλάχιστον για εμένα. Το voice acting ήταν πάρα πολύ καλό και ο Keifer Sutherland μπορώ να πω πως έκανε καλή δουλειά ως Snake, όμως πιστεύω ότι εκτός του μάρκετινγκ δεν ήταν απαραίτητος (για να λέμε και τα παράπονα των φανς του David Hayter).

metalgearsolidv-phantompain-e3preview-13

Όσον αφορά τα γραφικά, μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν δεόντως. Περίμενα να δω ένα παιχνίδι με σχετικά μέτρια γραφικά, κυρίως λόγω της cross-gen και open-world φύσης του. Όμως, κατά τη γνώμη μου είναι από τα καλύτερα μέχρι στιγμής που έχω δει από PS4. Η FOX Engine κάνει θαύματα, με μηδαμινά bugs και το framerate να παραμένει στα 60 fps, με ελάχιστα framedrops που δύσκολα θα προσέξετε. Τα draw distances είναι κατά πολύ βελτιωμένα από το Ground Zeroes, με pop ins που δύσκολα θα σας ενοχλήσουν, αν δεν έχετε πολλές απαιτήσεις. Στο PS3 αλλάζουν λίγο τα πράγματα, αλλά και εκεί τα αποτελέσματα για προηγούμενη γενιά είναι αρκετά ικανοποιητικά. Ο κόσμος είναι πολύ όμορφος με αρκετή ποικιλία αν και υπάρχουν μόνο δύο μεγάλες περιοχές (Αφγανιστάν και σύνορα Ζαΐρ-Αφρικής) και αν και δεν είναι πολύ ”γεμάτος”, έχει όμορφα τοπία και ζώα για να αιχμαλωτίσετε.

metal-gear-solid-v-the-phantom-pain-0007-1500x844

Το gameplay βλέπουμε ότι παρεκκλίνει κατά πολύ από προηγούμενους τίτλους και ίσως αυτό να ενοχλήσει κάποιους, όμως αν το σκεφτούμε η σειρά έχει περάσει από πολλές φάσεις αλλαγής, κυρίως από το Snake Eater και μετά. Το συγκεκριμένο πλησιάζει αρκετά στη δομή του Peace Walker. Κάνεις αποστολές, επανδρώνεις τη βάση σου με στρατιώτες που βρίσκεις, βελτιώνεις τις μονάδες της βάσης (Combat, R&D, Base Development, Support, Intel) και έτσι αυξάνεις και βελτιώνεις τα όπλα και τα αντικείμενα ώστε να κάνεις τη ζωή σου πιο εύκολη και πιο διασκεδαστική. Εγώ προσωπικά το θεωρώ ίσως και το καλύτερο της σειράς, με πολλή ελευθερία στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποστολές, ποικιλία στόχων και ”ζωντανό” κλίμα για να περνάς σαν φάντασμα κάτω από τη μύτη των εχθρών. Αν και με σχετικά λίγα boss fights, μπορώ να πω ότι με ευχαρίστησαν γιατί ήταν όπως πάντα πρωτότυπα και ξεχωριστά. Όσον αφορά τις αποστολές, έχετε τις επιλογές να πάρετε ένα support buddy, καθένα από τα οποία προσφέρουν κάποια πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, καθώς και εξοπλισμό (στολές, οχήματα, όπλα) και στρατιώτες από την Combat Unit. Από τα support buddies, το D-Horse είναι χρήσιμο για να καλύπτετε μεγάλες αποστάσεις, κυρίως στην αρχή που δεν μπορείτε να πάρετε οχήματα με το σύστημα Fulton (χρειάζεται αναβάθμιση). Το D-Dog είναι χρήσιμο για να ανακαλύπτει εχθρούς και prisoners από σχετικά μεγάλες αποστάσεις. Η Quiet σάς βοηθάει με κάλυψη καθιστώντας δυσκολότερο για τους εχθρούς να σας ανακαλύψουν. Το D-Walker, αν και έχει αρκετή πλάκα και βοηθάει για μεγάλες αποστάσεις, προσωπικά δεν το βρήκα χρήσιμο. Όποτε θέλετε μπορείτε να κάνετε ένα διάλειμμα στη Mother Base σας, να χαιρετήσετε τους στρατιώτες σας και να δείτε την πρόοδο της βάσης σας. Επίσης πολλές φορές όταν επιστρέφετε βλέπετε optional cutscenes, που στην πλειοψηφία τους είναι ενδιαφέροντα. Το iDroid βοηθάει στην πλοήγησή σας στον αρκετά μεγάλο κόσμο και τα markers συμβάλλουν στον προσανατολισμό σας, εφόσον δεν υπάρχει minimap. Από ποικιλία αποστολών μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος, με εξαίρεση τις τελευταίες 5-6 κύριες αποστολές, οι οποίες ήταν πανομοιότυπες με τις αρχικές, αλλά σε μεγαλύτερη δυσκολία. Να σημειώσω ότι υπάρχει ακόμα το χιούμορ και τα περίεργα πράγματα για τα οποία είναι γνωστή η σειρά, οπότε αν δεν είστε φαν της ιαπωνικής ”φιλοσοφίας” ίσως να μη σας αρέσουν.

MGSV-The-Phantom-Pain-

Το soundtrack είναι ένα χαρακτηριστικό που διακρίνει τη σειρά και στο συγκεκριμένο δεν απογοητεύει σε καμία περίπτωση. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν πολύ ταιριαστό με τη φύση της αποστολής και τον δυναμισμό που διακρίνει ένα θρυλικό στρατιώτη. Παρ’όλα αυτά, μπορώ να πω ότι έχω ακούσει και καλύτερα κομμάτια σε άλλους τίτλους. Ευτυχώς, για εμένα τουλάχιστον, η ύπαρξη κομματιών 80’s βελτιώνει την κατάσταση, κάνοντας τα ταξίδια μου απολαυστικά στην έρημο και τη ζούγκλα. Μπορείτε επίσης να βάλετε τραγούδι να παίζει το ελικόπτερο που έρχεται να σας πάρει (πολλή πλάκα).

Metal-Gear-Solid-V-The-Phantom-Pain-Image-2

Τέλος, από διάρκεια πιστεύω να μείνετε ευχαριστημένοι, όπως κι εγώ άλλωστε, καθώς το στορυ μου πήρε περίπου 47 ώρες, με λίγες extra αποστολές (side ops). Έχετε επίσης τη δυνατότητα να παίξετε online PvP κάνοντας invade στη βάση κάποιου άλλου παίκτη και αναλόγως να δεχτείτε επίθεση στη βάση σας από άλλους (όταν είστε σε online mode). Δυστυχώς, υπήρχαν κάποια προβλήματα με τους servers που ελπίζω να λυθούν σύντομα, αλλά γενικά βρήκα το PvP αρκετά καλό και ανταγωνιστικό. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι σε ένα μήνα περιμένουμε και το Metal Gear Online, στο οποίο μπορείτε να αφιερώσετε και εκεί πολύ χρόνο.

QfDlpSkRQ7Q1.878x0.Z-Z96KYq

Για να κλείσουμε, θα είμαι ειλικρινής. Το Phantom Pain για εμένα σίγουρα δεν είναι το καλύτερο Metal Gear Solid, κυρίως λόγω της ιστορίας, η οποία αν και καλή και με ωραίο concept, δεν πιστεύω ότι στέκεται επάξια μπροστά στο μεγαλείο των τεσσάρων αριθμημένων τίτλων. Αν έβαζα βαθμό με βάση το πώς ένιωσα ως φαν θα έβαζα χαμηλότερο βαθμό, λόγω της βαρύτητας που δίνω στο saga της σειράς (π.χ. 9, ίσως και 8,5). Κατά τη γνώμη μου, άξιζε ένα καλύτερο τέλος η σειρά που αγαπήσαμε από το 1998. Όμως, αφήνοντας τα συναισθήματα και την ”προκατάληψή” μου ως φαν της σειράς στην άκρη, το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain είναι ένα παιχνίδι που πραγματικά αξίζει να ζήσετε την εμπειρία που προσφέρει, ακόμα και με τα λίγα μειονεκτήματά του.