Τα Guest Blogs αποτελούν μια νέα προσπάθεια του PSaddict.gr να φιλοξενήσει κείμενα και δουλειές αναγνωστών του, ώστε να διαβαστούν από το κοινό και αναγνώστες της σελίδας μας. Αν θέλετε και εσείς να δείτε τη δουλειά σας δημοσιευμένη στο site μας, δεν έχετε παρά να μας στείλετε μήνυμα είτε στο Facebook Page, είτε στο admin {παπάκι} psaddict.gr, είτε στο fb profile μου και θα είναι χαρά μας να συνεργαστούμε. Τα κείμενα ανήκουν μόνο στους δημιουργούς τους και το όνομα τους θα αναφέρεται πάντα.


Γεια χαρά σε όλους από μένα! Λέγομαι Λευτέρης και είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ να μοιραστώ σκέψεις μου με ανθρώπους που έχουν το ίδιο χόμπι με μένα. Αυτό του gaming! Σαν γνήσιος gamer, γεννημένος τη δεκαετία του 80, έχουν περάσει από τα χέρια μου πολλές κονσόλες παιχνιδιών είτε φορητές είτε όχι. Έχω ξεροσταλιάσει σε ουφάδικα και έχω χαλαλίσει πολλά χαρτζιλίκια προσπαθώντας να νικήσω τον Blanca από το Street fighter, ή να τερματίσω το Metal Slug και φυσικά πολλά άλλα! Πέρασαν από τα χέρια μου φορητά tetris κάθε είδους, το θρυλικό Atari που λιώναμε να κυνηγάμε με τον κολλητό μου από το δημοτικό εχθρούς με τα τανκ μας, το ανεπανάληπτο για την παιδική μνήμη μου GameBoy το πρώτο, εκείνο που όταν έπεφτε πάνω του το φως του ήλιου δεν έβλεπες την τύφλα σου (!), τα πρώτα lan παιχνίδια στρατηγικής στα internet café, η πρώτη γνωριμία μόλις έφτασε το Diablo 2, και, φυσικά, οι κονσόλες που όλοι αγαπήσαμε και αγαπάμε, τα playstation! Από την πρώτη επαφή με την Lara Croft, μέχρι τις θρυλικές μάχες του Kratos και τους ομιχλώδεις δρόμους του Silent Hill ή την αρρωστημένη ατμόσφαιρα του Arkham Asylum και τη γοητεία της Αναγεννησιακής Ιταλίας (AC2), έχουμε βιώσει ανεπανάληπτες στιγμές, ατέλειωτες ώρες συγκίνησης και αδρεναλίνης!

14536777_10209810950257772_1117680972_o-1

Ο λόγος που κάθομαι για πρώτη φορά στα τριαντακάτι μου να γράψω σχετικά με το κομμάτι της ζωής μου που λέγεται gaming, είναι κάποιες σκέψεις που ήρθαν μέσα από καταστάσεις συνειρμικά. Πρόσφατα, για να δείξω στη μικρή μου κόρη κάτι διασκεδαστικό, εγκατέστησα στο ps3 μέσω του ps store το παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων “Mickeys wild Adventures”! Με το που είδε η μικρή τον Μίκυ να πηγαίνει δεξιά – αριστερά, να πετάει μήλα στους «κακούς», τρελάθηκε και όλο γελούσε! Εγώ όμως δε γέλασα καθόλου στην αίσθηση ότι στην τρίτη μόλις πίστα κινδύνευα με Game Over, σε ένα παιχνίδι που το ξέρω τόσο καλά, που το τερμάτιζα όλο σχεδόν χωρίς να χάσω ούτε μία ζωή! Για όσους δεν ξέρουν, Game Over είναι η κατάσταση στην οποία όταν έρθεις, έχεις χάσει το παιχνίδι και είσαι αναγκασμένος πολλές φορές να ξεκινήσεις από την αρχή του παιχνιδιού! Είναι μία κατάσταση η οποία στα σημερινά παιχνίδια, λείπει σχεδόν ολικά!

14569235_10209810950297773_1929823652_n

Επίσης, πρόσφατα, με αφορμή τη σειρά Stranger Things (όσοι δεν την έχουν δει ειδικά από τους παλαιότερους, δεν ξέρουν τί χάνουν!), με έπιασε μία νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια! Έτσι, αποφάσισα να παίξω ένα παιχνίδι, το οποίο, παρ’ ό,τι παλιός gamer, δεν έτυχε ποτέ να έρθω σε επαφή μαζί του! Ο λόγος για το θρυλικό “Castlevania Symphony of the Night”, το οποίο ακόμα και τώρα θεωρείται το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε στο playstation το πρώτο, αλλά και ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών! Η τιμή του μικρή πια, και σε λίγα λεπτά έτρεχε άνετα στο ps3 μου. Μόλις αντίκρυσα τις πρώτες εικόνες του παιχνιδιού, άρχισα να γελάω με ειρωνεία! «Καλά τώρα! Εδώ εγώ έχω τερματίσει Dragon Age Origins με 76 ώρες καθαρού παιχνιδιού, έχω νικήσει αμέτρητους εχθρούς σαν Drake, έχω ξεκλειδώσει κάθε σπιθαμή του Silent Hill! Εδώ θα φοβηθώ;» Το σενάριο απλό, αλλά σου κερδίζει το ενδιαφέρον (πρέπει να νικήσεις τον κόμη Δράκουλα στο ίδιο του το κάστρο), η αίσθηση του gameplay σα να είσαι σε ουφάδικο και παίζεις ένα από εκείνα τα παιχνίδια! Δεξιά αριστερά, πηδάς και βαράς. Έχει και μαγείες! ΟΚ, το ‘χω! Το ΄χω;;; Μπα! Δε νομίζω! Στο πρώτο τέταρτο, ατένισα ένα τεράστιο Game Over στην οθόνη μου και απ’ ό,τι κατάλαβα, έπρεπε να αρχίσω από την αρχή! Ταράχτηκα! Έμεινα άναυδος! Και αυτό διότι πολύ σύντομα ήρθε και το δεύτερο Game Over να πληγώσει τον ήδη καταρρακωμένο μου εγωισμό! Τί έγινε ρε παιδιά;;; Πώς έχασα έτσι; Είναι δυνατόν;;; Αισθήματα που είχαν από καιρό χαθεί, επέστρεψαν να με κατακλύσουν! Ξανάγινα παιδάκι τετάρτης δημοτικού! Ξαναπροσπάθησα και αυτή τη φορά βρήκα ένα δωματιάκι όπου μπορείς να σώσεις! Έτσι την επόμενη φορά που θα έρθει το Game Over (και ήρθε πολύ σύντομα), θα αρχίσω τουλάχιστον από εδώ!
Για να μην τα πολυλογώ τα πράγματα, για τις επόμενες δεκαπέντε μέρες, περιφερόμουν στον τεράστιο λαβύρινθο του κάστρου του κόμη Δράκουλα, ξεκλείδωνα πόρτες, αποκτούσα μαγείες και ιδιότητες και ετοιμαζόμουν να αντιμετωπίσω τον ίδιο τον κόμη στην τελική μάχη που θα έκρινε το μέλλον της ανθρωπότητας! Διάβαζα τον χάρτη, σκεφτόμουν από πού έπρεπε να πάω, πώς να εξοπλίσω κατάλληλα τον χαρακτήρα μου τον Alucard, τί να αγοράσω από τον μοναδικό πωλητή αντικειμένων στο κάστρο! Ακόμα και στον ύπνο μου, η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού και η σκέψη για το τί να κάνω στη συνέχεια, ή τί θα συναντήσω, με ακολουθούσε! Και, φυσικά, όταν ήρθε η ώρα του τερματισμού, ένιωθα όπως ένιωσα κάποτε που πρωτοαντιμετώπισα τον Diablo! Μοναδικά! Ένιωσα ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ότι έκλεισε ένα κεφάλαιο εμπειρίας και ενασχόλησης!

14607912_10209810950337774_390427550_n

Δικαίως μιλάμε για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών! 50 level για τον χαρακτήρα σου, άπειρα όπλα, πανοπλίες, βοτάνια, πολλές μεταμορφώσεις, πάρα πολλοί εχθροί, απίστευτα πολλοί αρχηγοί ο καθένας με τα κουσούρια του τα οποία αν ανακαλύψεις θα βρεις και τον τρόπο να τους νικήσεις, πέντε διαφορετικά τελειώματα (μάλιστα το πιο κρίσιμο σου διπλασιάζει τις ώρες του παιχνιδιού), μουσική που σου μένει ανεξίτηλη ίσως για πάντα λόγω της ατμόσφαιράς της αλλά και του γνήσιου ήχου της δεκαετίας του 90, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που κάνουν το Castlevania SOTN ένα απόλυτα διαχρονικό παιχνίδι στο οποίο είναι σίγουρο πως αν το παίξεις μία φορά, θα επιστρέψεις και αργότερα στη ζωή σου!
Αυτό όμως που με προβλημάτισε, ήταν μία απλή σκέψη που μου ήρθε συνειρμικά μέσα από τα δύο περιστατικά που περιέγραψα παραπάνω. Πώς είναι δυνατόν να ταλαιπωρήθηκα τόσο με παιχνίδια εικοσαετίας, ενώ είμαι ένας ενεργός gamer (στα πλαίσια του φυσιολογικού ανθρώπου που έχει τη δουλειά του και την οικογένειά του), που έχει τερματίσει και τερματίσει τίτλους και τίτλους παιχνιδιών; Το συμπέρασμά μου είναι πως η έννοια του gamer έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, η βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, αντιμετωπίζει τον παίκτη σαν κάποιον ο οποίος πρέπει απλώς να περάσει καλά καταναλώνοντας το παιχνίδι που του προσφέρουν και η διασκέδαση να είναι τόση, ώστε γρήγορα να περάσει στο επόμενο παιχνίδι που θα βγει σε ένα χρόνο (βλ. Assassins Creed Saga, για το οποίο ίσως γράψω σύντομα). Δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά το Game Over, αφού όταν χάνεις, τις περισσότερες φορές θα ξεκινήσεις από εκεί που «πέθανες» σαν να έκανες ένα απλό διάλειμμα! Δεν υπάρχει η αίσθηση της δυσκολίας, του γρίφου, της μάχης που μπορείς πολύ εύκολα να χάσεις αν δε προσέξεις ή αν κάνεις κάτι λάθος! Αυτά, σε συνδυασμό με την ευκολία των αμέτρητων walkthrough άρθρων και βίντεο που είναι έτοιμα με το πάτημα ενός κουμπιού, συντελούν στην ατροφία του παλιού εκείνου gamer που αναρωτιόταν, έψαχνε, δοκίμαζε ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρει και, ναι, σε πολλές περιπτώσεις αποτύγχανε και απογοητευόταν! Καταστάσεις δηλαδή που όλοι θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας! Που αργότερα θα θυμόμαστε με νοσταλγία! Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που έλυσα ένα πολύ δύσκολο για τα τότε δεδομένα μου γρίφο στο Tomb Raider 2 και μπόρεσα να πάω παρακάτω! Χόρευα στο σαλόνι της γιαγιάς μου από τη χαρά μου! Φυσικά σήμερα υπάρχουν υπέροχα γραφικά, παιχνίδια αριστουργήματα, αλλά πόσα πραγματικά είναι αυτά; Πόσα πραγματικά επιθυμείς να ξαναπαίξεις και να ξαναπαίξεις; Προσωπική μου άποψη, μετρημένα στα δάχτυλα για παράδειγμα στο ps3. Με κέρδισε ένα παιχνίδι είκοσι ετών, που αν κάποιος δει τα γραφικά του θα νομίζει ότι του κάνω πλάκα! Και όμως, αυτό το παιχνίδι που είμαι σίγουρος πως αν ο σημερινός παίκτης το πιάσει, υπάρχει τεράστια πιθανότητα να το παρατήσει στο πρώτο μισάωρο χάνοντας έτσι μια απίστευτη εμπειρία, παραμένει σήμερα αθάνατο και κοντράρει στα ίσα παιχνίδια υπερπαραγωγές με γραφικά που νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε ταινία!

14610756_10209810961818061_1229036178_n

Η βιομηχανία των παιχνιδιών είναι τεράστια και για κάθε γούστο! Αυτό όμως που πραγματικά χρειάζεται, είναι ο πραγματικά σκεπτόμενος παίκτης, εκείνος που μπορεί να ξεχωρίσει τα διαμάντια μέσα στις στάχτες και να αναδείξει θησαυρούς είτε τωρινούς είτε περασμένους ικανούς να του χαρίσουν όμορφες στιγμές και μνήμες! Αν γίνει αυτό, οι ίδιες οι εταιρείες ίσως πάρουν το μήνυμα πως ήρθε η ώρα να θυμηθούμε το παιδί μέσα μας! Εκείνο που έχει την περιέργεια, ψάχνει, ρωτάει, προσπαθεί, αποτυγχάνει αλλά συνεχίζει μέχρι να τα καταφέρει…

Λευτέρης Πασσιάς