Όλα για τα λεφτά…

order

Αν περιμένετε να διαβάσετε ένα άρθρο στο οποίο θα “γκρινιάζω” για τις συνέπειες του καπιταλισμού στην gaming βιομηχανία… πέσατε έξω. Υπάρχουν αμέτρητοι αρθρογράφοι στο διαδίκτυο, όπου “εξοστρακίζουν” αυτόν μέχρι να βγάλουν χολή. Εξάλλου, και ο “αφορισμός” αυτού φαίνεται μάταιος. Εκεί που θέλω να εστιάσω είναι στην επιλογή ανάπτυξης ενός τίτλου.

Σε αρχικά πλαίσια, η παραδοσιακή βιομηχανία φοβάται να πάρει αυτό που ονομάζουμε “ρίσκο”. Το μεγαλύτερο ποσοστό των βιντεοπαιχνιδιών έχει τοποθετεί μέσα σε μία πελώρια χύτρα, στην οποία θα υπάρχει μία και μοναδική συνταγή. Αυτή των ετήσιων AAA τίτλων!

Σε ένα πρώτο πλάνο, αν και στους περισσότερους gamers τους εκνευρίζει αυτή η μονοτονία και η διστακτικότητα των developers για νέο “πράγμα”, στην πραγματικότητα είναι μία πολύ “γκαραντί” κίνηση από πλευράς της βιομηχανίας. Άμα το καλοεξετάσουμε, θα παρατηρήσουμε ότι ένας AAA τίτλος επρόκειτο να κοστίζει όσο και μία παραγωγή ταινίας του Hollywood. Επίσης, οι πωλήσεις που στοχεύει να “χτυπήσει” μία μεγάλη εταιρία αντιστοιχούν πάνω από το εκατομμύριο. Που καιρός για ρίσκα; Για παράδειγμα είναι προτιμότερο να κυκλοφορεί κάθε χρόνο νέα Call of Duty και Assassin’s Creed ή ακόμη και κάποιο remake, παρά ένας νέος τίτλος.

Ταλέντο και έμπνευση υπάρχουν, αλλά το ρίσκο παραμένει εμπόδιο. Στην εποχή της κρίσης πέρα από τον απαιτητικό καταναλωτή θα υπάρχει πάντα και ο απαιτητικός publisher, ο οποίος δεν θα μοιράζει “όβολα” στο φλου. Από την άλλη όμως, φταίμε και εμείς οι ίδιοι ως καταναλωτές. Από τη στιγμή που έχουμε θετική ανταπόκριση στην πολιτική των μεγάλων εταιριών, αγοράζοντας τους διάφορους AAA τίτλους, δεν θα επιχειρήσουν ταυτοχρόνως και αλλαγή αυτής –της πολιτικής. Όπως προανέφερα και στην πρώτη παράγραφο, από την μία “εξοστρακίζουμε” το κεφάλαιο, αλλά από την άλλη θέλουμε τα “αγαθά” του.

vani

Η παραπάνω οπτική είναι μάλιστα σε μεγάλο βαθμό επαληθεύσιμη. Για παράδειγμα πόσοι εξαιρετικοί τίτλοι, μεσαίου ή χαμηλού budget και ανεξάρτητων εταιριών, έγιναν γνωστοί αφού αναδείχθηκαν από το ίδιο το κεφάλαιο; Για παράδειγμα, στοιχηματίζω ότι ελάχιστοι γνώριζαν το “The Vanishing of Ethan Carter” πριν και μετά την κυκλοφορία του στο psn. Και αυτό διότι η The Astronauts αποτελεί μία “independent developer”, η οποία δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει μία διαφήμιση μεγάλου budget. Από την άλλη όμως, το Journey –καθώς είχε την υποστήριξη της Sony- είχε μία αρκετά διαφορετική πορεία.

Είναι, λοιπόν, αναμενόμενο να υπάρχει διστακτικότητα στην παραγωγή, καθώς η “γκρίνια” πάντα θα είναι προτιμότερη. Φερ’ ειπείν, πόσοι από εμάς “γκρινιάξαμε” για τη σχετικά μικρή διάρκεια του The Order: 1886; Παρ’ όλα αυτά, οι πωλήσεις του παιχνιδιού δεν επηρεάστηκαν. Και αυτό επειδή είχαμε ήδη “βάλει ταμπέλες”…

Σε τελικό στάδιο, το κέρδος είναι ο στόχος. Όλες –ανεξαιρέτως- οι εταιρίες αποζητούν κέρδος. Άλλοι πατάνε στα δικά τους πόδια και επιζητούν κάτι το νέο και ποιοτικό, ενώ άλλοι αναζητούν τη συνηθισμένη “φόρμουλα” –καθώς είναι πιο σίγουρη. Εγώ σαν καταναλωτής δεν ζητάω μεγάλο budget, ζητάω κάτι το ποιοτικό, καθώς και διαφορετικό. «Θέλω μεγάλες ιδέες, όχι μεγάλες τσέπες». Όπως δεν περιμένω τον “Τύπο” να μου καθορίσει τι είναι καλό και τι όχι. Αλλά αυτό το τελευταίο το αφήνω για μελλοντικό άρθρο…