Platform: PC, PS4, Xbox One
Publisher: Activision
Developer: Sledgehammer Games
Διάθεση: IGE S.A.
Κυκλοφορία:03/11/2017

Κάθε χρόνο εδώ, ραντεβού με ένα ακόμη Call of Duty, με ένα ακόμη μέλος της σειράς που λατρεύουμε να μισούμε ή μισούμε να λατρεύουμε. Στο τιμόνι έχουμε την Sledgehammer Games, η οποία έκανε πέρα «τα θέλω της» για ένα Advanced Warfare 2  και υπέκυψε στις πιέσεις των fans και κυρίως των υψηλά ιστάμενων της Activision. Η σειρά έφτασε εξάλλου στο χαμηλότερο της σημείο με το περσινό Infinite Warfare, τόσο σε πωλήσεις όσο και σε δημοτικότητα, με τις φωνές των fans να ζητούν επιστροφή της σειράς στο παρελθόν ή τουλάχιστον στην σύγχρονη εποχή, τη στιγμή που το αντίπαλο δέος Battlefield 1 έκανε έκπληξη-στροφή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η επιστροφή στις ρίζες λοιπόν ήρθε και το World War 2 μας πάει στον διασημότερο πόλεμο των videogames και για ακόμη μια φορά καλούμαστε να σώσουμε την ανθρωπότητα από την Ναζιστική απειλή. Φυσικά, το νέο μέλος πατάει πάνω στον γνωστό σκελετό, στην γνωστή τριπλέτα, που έχει καθιερώσει η σειρά τα τελευταία χρόνια και είναι η συνύπαρξη Story Campaign, Online Multiplayer και Zombies mode σε ένα πακέτο.

Εν αρχή το Campaign. Είμαι λάτρης των campaigns στα fps και ειδικά στα Call of Duty του παρελθόντος όπου μαζί με τα τότε πρωτοπόρα Medal of Honor της ΕΑ, μεσουρανούσαν στα πολεμικά shooters της εποχής και το καθένα είχε (μόνο) μια καθηλωτική ιστορία να πει. Προσωπικά, στη σειρά Call of Duty έχει να μου αρέσει campaign από το Advanced Warfare του ίδιου studio που βρήκα αρκετά συμπαθητικό, έτσι η επιστροφή στον Δεύτερο Παγκόσμιο είναι επακριβώς όπως περίμενα να το αποδώσει η σειρά: μια συρραφή στιγμών που θυμίζουν μια ακριβοπληρωμένη Χολιγουντιανή παραγωγή (και που όλοι έχουμε δει στις τηλεοράσεις μας) παρά μια ωδή στην φρίκη του πολέμου. Η Sledgehammer φαίνεται ξεκάθαρα πως θέλησε να δώσει μια «Band of Brothers» εκδοχή, να μας κάνει δηλαδή να νοιαστούμε και να δεθούμε με την ομάδα μας, η οποία επίσης πατά πάνω στα στερεοτυπικά όλων των γνωστών ταινιών, με τον σκληροτράχηλο Sgt. William Pierson (που υποδύεται ο Josh Duhamel των Transformers και σειράς Las Vegas), το πιστό κολλητάρι Zussman, ο Turner που εμψυχώνει την ομάδα, εσείς ο «Red» ως ο all around χαρακτήρας που αγαπάνε όλοι κτλ. Το campaign μας έτσι γίνεται πιο ανθρώπινο και καλύπτει τις συρραφές από highlights πολεμικών ταινιών που θα δούμε στη συνέχεια, προσφέροντας μια πιο «Saving Private Ryan» κατάσταση. Δεν μπορώ να πω πως με άφησε ασυγκίνητο η ιστορία που μας αφηγείται η Sledgehammer, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το δέσιμο των χαρακτήρων που είχαμε με τα Modern Warfare παιχνίδια. Ωστόσο είναι και τέτοιο το gameplay του παιχνιδιού που δεν προσφέρεται για τέτοιες ανθρώπινες καταστάσεις, ή τουλάχιστον χρειάζεται εξαιρετική μαεστρία για να το πετύχεις. Το gameplay των CoD είναι τέτοιο που στην ουσία κινείσαι και γαζώνεις ή γαζώνεις ότι κινείται, πως να καταφέρεις να δημιουργήσεις δέσιμο και ανάγκες μεταξύ μονάδων όταν είσαι ένας μακελάρης από μόνος σου;

Αυτό έρχεται να το επιβεβαιώσει η ίδια η Sledgehammer με τις προσπάθειες που κάνει ώστε προκαλέσει επίτηδες ένα αίσθημα ανάγκης ή δεσίματος με μηχανισμούς όπως τα heroic acts, όπου καλούμαστε να δράσουμε γρήγορα σώζοντας έναν σύμμαχο από το μαχαίρι ενός Ναζί ή να απομακρύνουμε έναν πληγωμένο στρατιώτη σε ασφαλή περιοχή, πραγματάκια άσκοπα θεωρώ και απλά collectables. Το ίδιο επιχειρεί και μέσα στην ομάδα μας, καθώς κάθε μέλος της έχει το δικό του ability το οποίο μπορούμε να καλέσουμε, όταν έχει κάνει cooldown, όπως να μας δώσουν πυρομαχικά, grenades, να κάνουν spot του εχθρούς (x-men;) ή να μας δώσουν health packs, μιας και το αυτόματο regeneration έχει καταργηθεί. Το τελευταίο μόνο στην υψηλότατη δυσκολία θα σας νοιάζει και θα σας προκαλέσει μια αίσθηση τακτικής, καθώς στο normal είτε περιμένατε 5 δεύτερα για regeneration είτε 3 δεύτερα για να γίνει χρήση health pack ένα και το αυτό. Αξίζει να τονίσουμε πως πήγε μια τεράστια ευκαιρία για co-op campaign χαμένη.
Επειδή βλέπω πως ακούγομαι αρκετά αρνητικός, θέλω να τονίσω πως το campaign του WW2 είναι από τα καλύτερα των τελευταίων παιχνιδιών της σειράς, το ότι ξεψειρίζω κάποια πράγματα είναι γιατί θεωρώ πως η Sledgehammer είχε την ευκαιρία να προσφέρει κάτι καλύτερο από ένα απλό τραινάκι από highlights με λίγο πασπάλισμα από συναίσθημα. Θα προτιμούσα να βλέπαμε ειδικότερες και αναλυτικότερες ιστορίες όπως η ανακατάληψη του Παρισιού και την γαλλική Αντίσταση με την θηλυκή πρωταγωνίστρια που παίρνει εκδίκηση από των διοικητή των SS, όπου εδώ περιορίζεται σε μία «πίστα» τσακ μπαμ και στην επόμενη μας πάει «2 μήνες αργότερα» να πολεμάμε στο Άαχεν της Γερμανίας. Γενικότερα, το CoD WW2 «φοβάται» να ασχοληθεί εις βάθος με τον ναζισμό και τις θηριωδίες που αυτός έφερε, ναι δείχνει Γερμανούς να χτυπούν πολίτες, στρατόπεδα συγκεντρώσεων και απώλειες αλλά κινείται πολύ πιο επιφανειακά απ ότι προστάζουν οι καιροί μας. Προσωπικά, θεωρώ πως ένα τόσο σημαντικό franchise χάνει μια σημαντική ευκαιρία «να βγει μπροστά» και αρκείται σε μια πιο light εκδοχή 6ωρης ταινίας όπου βλέπετε και διασκεδάζετε και μετά το πέρας της δε σας μένει τίποτα.

Το selling point όμως των Call of Duty (πλέον) δεν είναι το story αλλά το multiplayer. Ευτυχώς, εδέησε η Activision και επιστρέψαμε στο παρελθόν κάτι που σημαίνει όχι jetpacks, όχι air jumps, όχι slides, όχι walljumps και άλλα τέτοια «ωραία» που μίσησα πραγματικά και ειδικότερα στο Infinite Warfare που θεωρώ πως είχε το χειρότερο multiplayer gameplay της σειράς. Εδώ, αναγκαστικά, έχουμε boots to ground παιχνίδι όπως υποσχέθηκε η εταιρεία, με ξεκάθαρη προτεραιότητα τις σκοπευτικές ικανότητες του καθενός και το πόσο καλά θα μάθει το χάρτη. Επιτέλους, μπορώ να πω πως ξανανιώθω αυτό το συναίσθημα που με έκανε να αγαπήσω το multiplayer της σειράς, το αίσθημα εξέλιξης του να ανοίγεις καινούρια όπλα και attachments, να ξεκλειδώνεις και να κάνεις builds ανάλογα το χάρτη ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΧΟΡΟΠΗΔΑΕΙ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΕΙ!
Οι σημαντικές προσθήκες του gameplay, πέρα από την στροφή που προαναφέραμε, είναι το πρώτο social hub της σειράς ή αλλιώς, το Headquarters. Μια πολύ καλή προσθήκη η οποία όμως τόσο καιρό που παίζω το παιχνίδι ποτέ δεν κατάφερε να είναι «social» μιας και κόβω μόνος μου βόλτες χωρίς κανέναν άλλον, εκτός αν καλέσω άτομα στην ομάδα μου. Αυτό είναι μέρος των προβλημάτων που ταλανίζουν εδώ και 10 μέρες τους σερβερς τους παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να κοπεί το social hub προς το παρόν. Πέρα από την ερημιά του HQ, εδώ θα βρείτε daily και weekly orders να εκτελέσετε για να πάρετε δωράκια, μπορείτε να δοκιμάσετε τα scorestreaks ενώ μπορείτε να παίξετε και τα παλιά παιχνίδια της Activision που είχε βγάλει στο ιστορικό Atari!
Η δεύτερη μεγάλη προσθήκη ακούει στο όνομα War Mode και ήταν αυτό που χρειαζόταν το multiplayer του νέου CoD. Στην ουσία μιλάμε για μεγαλύτερους χάρτες 6vs6 με objectives, κάτι που απομακρύνει τους παίκτες από το κυνήγι των kills και τους θέτει έναν κοινό στόχο, αν θέλουν να κερδίσουν το match. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και κρατά ζωντανό το σκηνικό του 2ου ΠΠ καθώς βασίζονται σε εικονικές μάχες όπως η απόβαση στην Omaha Beach αλλά δυστυχώς περιορίζονται σε μόλις 3 χάρτες οι οποίοι γίνονται γρήγορα φθαρτοί από την επανάληψη, τη στιγμή που θα περίμενα τουλάχιστον διπλάσιους. Βέβαια κάτι πρέπει να αφήσουμε και για τα DLC τα οποία θα διαθέτουν 1 έξτρα War Map το καθένα..

Στα υπόλοιπα, έχουμε τα γνωστά modes Team Deathmatch, Domination και Hardpoint return καθώς και το Gridiron που είναι μια παραλλαγή του Uplink. Δεύτερη παραλλαγή έρχεται και στο kill cam στο τέλος κάθε match, όπου πλέον δεν δείχνει το τελευταίο kill αλλά απονέμει το Bronze Star στο πιο «εντυπωσιακό» kill, κάτι σαν το Play of the Game του Overwatch δηλαδή.
Νομίζω πως δύσκολα κάποιος γνώστης των CoD δεν θα ευχαριστηθεί το multiplayer του WW2. Με το boots to ground gameplay να επιστρέφει επιτέλους, τα ματς είναι πολύ πιο στρωτά και δίκαια, ενώ αν παίζετε με φίλους σας σε voice chat προφανώς είναι καλύτερα. Τα Divisions που εισάγει το WW2 είναι η «μαγιά» ας πούμε, των στρατιωτών που θα χτίσετε προσφέροντας ορισμένα perks, χωρίς ωστόσο να σας περιορίζει στο τι οπλισμό θα ορίσετε και σίγουρα θα φτάσετε σε σημείο να τα ξεκλειδώσετε όλα και να έχετε ένα χαρακτήρα για τον καθένα. grips,camo, skins, emotes κ.α. γνωστά φιγουρατζίδικα πραγματάκια είναι εδώ εννοείται και κουμπώνουν με το σύστημα των loot boxes που διατηρεί το WW2 και ευτυχώς, δεν προσφέρει κανένα σπάνιο όπλο ή κάτι παρόμοιο που θα επηρέαζε το gameplay και θα έκανε άδικο το multiplayer.

Τρίτος άξονας μας, όπως πάντα, είναι το όλο και πιο δημοφιλές Zombies Mode, για το WW2, Nazi Zombies. Τετράδα όπως πάντα ηρώων local coop ή online σε ένα mode όπου πολεμάτε zombies κατά κύματα στην προσπάθεια σας να πάρετε πίσω ένα artifact που έχουν οι Ναζί και προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την δύναμη του για να γυρίσουν τον πόλεμο. Σενάριο και mode που θυμίζουν b-movie από την αρχή έως και την μυστήρια κατάληξη του, που επίσης θα συνεχιστεί στα DLCs εννοείται. Δεν είμαι φαν του zombie mode γενικότερα, αλλά δεν μπορώ να προσπεράσω την πολύ καλή δουλειά που γίνεται και πως στην ουσία προσφέρεται ένα έξτρα παιχνίδι στη συσκευασία ενός, το οποίο θα απολαύσει σίγουρα μια τετράδα φίλων.

Λίγο πριν κλείσω, στέκομαι στον τεχνικό τομέα, όπου το WW2 σίγουρα δεν απογοητεύει. Το WW2 είναι ένα όμορφο παιχνίδι και στο campaign προσφέρει πολλές σκηνές με εντυπωσιακά γραφικά, που δύσκολα θα δυσαρεστήσουν κάποιον. Ειδικά τα cut-scenes θυμίζουν πραγματική ταινία με την σκηνοθεσία τους και το πολύ καλό facial animation. Με προσοχή βέβαια εύκολα θα βρείτε λεπτομέρειες που τις παρέλειψε η dev team (τετράγωνο μήλα;;) αλλά στόχος πάντα των CoD ήταν η επίτευξη των 60fps και σε δεύτερη μοίρα ο εντυπωσιασμός. Με την εκμετάλλευση δε του PS4 Pro/Xbox One X, προσφέρεται έως και dynamic 4K ανάλυση με επιπλέον βελτιώσεις στα γραφικά. Γενικά, τα γραφικά των CoD πάντα θα είναι ένα σκαλί κάτω από τον ψηλό πήχη που θέτει η σειρά Battlefield και αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως η Activision παίζει με την ίδια μηχανή γραφικών εδώ και χρόνια, απλά προσθέτοντας βελτιώσεις εδώ και κει, φοβούμενη να αλλάξει την συνταγή που της προσφέρει 60fps, κάτι που αποτελεί τον πυρήνα του γρήγορου gameplay που έχει και αγαπάμε στο CoD.

Προβληματικό πάντως αποδεικνύεται το launch του multiplayer καθώς, όπως προείπα, έχει απενεργοποιηθεί η δυνατότητα για 48 παίκτες ταυτόχρονα στο HQ, ενώ στο lobby κάνει πάρα πολύ ώρα για να σας βρει match, ειδικά αν μιλάμε για το War Mode τότε η όλη αναμονή 5πλασιάζεται τουλάχιστον. Συνεχίζεται η απαρχαιωμένη τακτική του peer to peer, που τη θεωρώ ανεπίτρεπτη σε μια τέτοια σειρά που φέρνει εκατομμύρια με τα φορτηγά στην Activision. Προς τιμήν τους, η Sledgehammer ενημερώνει συχνά πως εργάζεται πάνω στα προβλήματα και στις καθυστερήσεις στα lobby με συχνά updates, ενώ πειραματίζεται και με dedicated servers (αμήν!) προς το παρόν μόνο για Αμερική. Είμαι σίγουρος πως τα προβλήματα θα λυθούν και οφείλονται στην κοσμοσυρροή των πρώτων ημερών, αλλά γιαυτό γίνεται το beta testing..

Εν κατακλείδι, το Call of Duty World War 2 παραμένει στα γνωστά υψηλά στάνταρ της σειράς, χωρίς να πρωτοπορεί. Φυσικά η στροφή στο παρελθόν και σε boots to ground gameplay είναι από μόνη της λόγος για να επιστρέψει κανείς στη σειρά και πιστέψτε με, το αξίζει. Με ένα προσεγμένο campaign που θα ευχαριστηθείτε, ένα multiplayer που θα σας θυμίσει τα παλιά «αγνά» CoDs και το Nazi Zombies Mode για κερασάκι, το CoD WW2 προσφέρει εκατοντάδες ώρες διασκέδασης σε ένα πακέτο που έχει να προσφέρει κάτι σε όλους και πιθανότατα θα ασχολείστε μαζί του … μέχρι το επόμενο.