Platform: PC, Xbox One, PS4
Publisher: THQ Nirdic
Developer: KING art
Διάθεση: Enarxis Dynamic Media
Κυκλοφορία:28/11/2017

Το 2003 είχαμε την κυκλοφορία του πρώτου Black Mirror, ενός horror adventure με τη γνωστή point and click δομή, το οποίο αν και όχι ιδιαίτερα δημοφιλές, είχε κάποια καλά στοιχεία. Εκτός από το αρχικό παιχνίδι, κυκλοφόρησαν και 2 sequel που πέρασαν απαρατήρητα. Εν έτη 2017 έχουμε πλέον το reboot της σειράς από την THQ Nordic, με τη φιλοδοξία να αναβιώσει τόσο το franchise, όσο και να προσθέσει ένα λιθαράκι στην άνθιση που γνωρίζει το είδος του adventure τα τελευταία χρόνια. Το αν το παιχνίδι εκπληρώνει τον σκοπό του είναι μία άλλη ιστορία…

Στο παιχνίδι αναλαμβάνουμε το ρόλο του David Gordon, ο οποίος επισκέπτεται το πατρικό του σπίτι στη Σκωτία, το έτος 1926, ένα μέρος στο οποίο δεν έχει ξαναβρεθεί, όντας ξεκομμένος από την οικογένεια του για χρόνια. Αφορμή για την επιστροφή αυτή στέκεται η είδηση του θανάτου του πατέρα του David και ο επερχόμενος διακανονισμός της κληρονομιάς του. Με τον ερχομό του στην τεράστια έπαυλη όμως, ο David αντιλαμβάνεται οτι δεν είναι όλα όπως φαίνονται, αφού ο παίκτης γνωρίζει από κοντά την υποτιθέμενη κατάρα που μαστίζει τους Gordons για πολλά χρόνια και η υποψία οτι ο χαμός του πατέρα του David δεν ήταν τυχαίος μεγαλώνει ώρα με την ώρα. Το σενάριο του τίτλου κυμαίνεται σε ικανοποιητικό επίπεδο και η ιστορία μυστηρίου που ξεδιπλώνεται κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον. Από την άλλη, η σχετικά μικρή διάρκεια του παιχνιδιού πλήττει σοβαρά την αφήγηση, η οποία είναι αρκετά επιφανειακή, κάτι που γίνεται ξεκάθαρο παρατηρώντας τους μη ανεπτυγμένους και κλισέ χαρακτήρες με τους οποίους αλληλεπιδρά ο πρωταγωνιστής μας. Οι υπόλοιποι κάτοικοι του Black Castle λοιπόν, έχουν πολύ υποστηρικτικό ρόλο και παρότι το voice acting του τίτλου κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, οι χαρακτήρες αυτοί καθαυτοί παραμένουν αδιάφοροι.

Το παραφυσικό στοιχείο δίνει βροντερό παρόν στα τεκταινόμενα εντός και εκτός της έπαυλης και είναι ξεκάθαρη η απόπειρα του παιχνιδιού να αποκτήσει την ταυτότητα έργων του H.P. Lovecraft και άλλων λογοτεχνικών γιγάντων, κάτι όμως που έχει γίνει συνήθειο στις μέρες μας για τους περισσότερους «ατμοσφαιρικούς» τίτλους και το Black Mirror δεν κάνει τη διαφορά στον συγκεκριμένο τομέα. Η αναφορά σε ατμοσφαιρικά παιχνίδια δεν έγινε τυχαία, αφού η αλήθεια είναι πως αν για κάτι διακρίνεται το παιχνίδι είναι η ατμόσφαιρα του. Αποπνικτικό σκοτάδι, απόκοσμοι ήχοι και μία αίσθηση μόνιμης απειλής συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει να απαιτεί τη συνεχή εγρήγορση του παίκτη. Δυστυχώς όμως, η εγρήγορση αυτή μένει μόνο στα χαρτιά, αφού το παιχνίδι απαιτεί ένα loading αρκετών δευτερολέπτων ΚΑΘΕ φορά που αλλάζουμε δωμάτιο, κάτι που όπως καταλαβαίνει κανείς συμβαίνει αρκετά συχνά σε ένα τέτοιο παιχνίδι μυστηρίου και εξερεύνησης. Τα loading αυτά σπάνε συνεχώς την ένταση του παιχνιδιού και δεν βοηθούν στην περαιτέρω αναζήτηση αρχείων και επιστολών που συνεισφέρουν στο χτίσιμο της ιστορίας από πλευράς του παίκτη.

Εκεί που παρατηρείται το μεγάλο πρόβλημα του Black Mirror είναι στον σχεδιασμό του. Πραγματικά είχα καιρό να παρατηρήσω τόσο κακή λειτουργία της κάμερας σε κάποιο παιχνίδι, η κίνηση της οποίας πυροδοτεί και την κίνηση του ίδιου του Gordon. Επιπλέον, η μετακίνηση του παίκτη γίνεται με τρόπο που θυμίζει κάτι από Resident Evil 1 και η κάμερα αλλάζει χωρίς προειδοποίηση, προκαλώντας αποπροσανατολισμό και αφήνοντας μας εγκλωβισμένους στα αμέτρητα loading. Να τονίσουμε εδώ οτι το σκοτάδι που κυριαρχεί στο εσωτερικό της έπαυλης είναι σε κάποια σημεία τόσο βαθύ που κυριολεκτικά η εξερεύνηση καθίσταται αδύνατη. Μάλιστα, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να «σπαμάρω» το Χ, προσπαθώντας να αλληλεπιδράσω με αντικείμενα που στην πραγματικότητα δεν έβλεπα. Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι κάτι παραπάνω από κακός, είτε μιλάμε για την κίνηση του παίκτη στο χώρο, είτε για την απλή επιθεώρηση αρχείων. Στο menu η κατάσταση δεν βελτιώνεται, αφού η χρήση των αναλογικών μοχλών με σκοπό την περιήγηση μόνο απλή υπόθεση δεν είναι. Τέλος, η επιλογή να συμπεριληφθούν Quick Time Events στο παιχνίδι κρίνεται ως άστοχη, ενώ οι γρίφοι γίνονται γρήγορα επαναλαμβανόμενοι και δεν προσφέρουν κάτι στο ευρύτερο gameplay.

Κλείνοντας, απαραίτητη είναι μία αναφορά στον τεχνικό τομέα του τίτλου, για τον οποίο πραγματικά δεν υπάρχει κάτι θετικό να ειπωθεί. Τα τεχνικά προβλήματα είναι τέτοια που καθιστούν απαγορευτικό τον τερματισμό του παιχνιδιού για εκείνους που δεν διακρίνονται για την υπομονή τους. Αμέτρητα glitches, textures και περιβάλλοντα που αργούν να φορτώσουν, αντικείμενα και χαρακτήρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται κατά βούληση και επαναλαμβανόμενο freezing στους διαλόγους είναι πράγματα για τα οποία δεν θα έπρεπε να συζητάμε στα τέλη του 2017. Σαφώς και το παιχνίδι αποτελεί μικρή παραγωγή και έχει κάποια ελαφρυντικά, αλλά τέτοιος βαθμός τεχνικών προβλημάτων δεν δικαιολογείται εύκολα.

Εν κατακλείδι, το Black Mirror αποτελεί ένα παιχνίδι που διακρίνεται για την ατμόσφαιρα και το ικανοποιητικότατο σενάριο του, όμως γίνεται γρήγορα έρμαιο των τεχνικών του προβλημάτων και των κακών σχεδιαστικών επιλογών από πλευράς των δημιουργών του. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν οτι πρόκειται για έναν adventure τίτλο, οι επαναλαμβανόμενοι γρίφοι και η μηδενική παρότρυνση εξερεύνησης από πλευράς του παιχνιδιού καθιστούν ξεκάθαρο οτι το συγκεκριμένο reboot αποτελεί μία τρύπα στο νερό.